brett sutton
Home Blogi Jednak triathlon (!) (?)

Jednak triathlon (!) (?)

Wrzesień 05, 2017 17 Komentarze Triathlon Tomasz Kacymirow

Postanowiłem to napisać, jako głos ad vocem do niedawnego postu Arka Cicheckiego. Dzięki ci Arku że wyzwoliłeś u mnie chęć do napisania tego i pierwszej od parunastu miesięcy publikacji na AT.

Ubiegły trieuforyczny rok zmienił się w tym roku w 2017 wątpliwości, rozterek, wahań i wycofań. Po zrobieniu w 2016 roku (nie) pełnego dystansu w Poznaniu, zakąszonego wcześniejszym ultramaratonem, z dwoma maratonami na deser,  energia mnie rozpierała do takiego stopnia że klikałem jak głupi w zakładki „zapisz się”. Poznań otworzył drogę do Samorin. To się zapisałem. Jak się tu nie zapisać na mistrzostwa. Ten sam Poznań kazał mi się zapisać na pełen dystans. No bo trzeba jakoś to (nie) z pełnego wykreślić. Padło na Malbork. Następnie przyszła kolej na jakąś „legendę” w której jeszcze nie startowałem. Wybrałem  połówkę w  Suszu. Lidzbark Warmiński sugerował kolejne miłe spotkanie z Nadblogerem a i Arek C. coś przebąkiwał  w temacie pojawienia się tam,  więc klik i już jestem. W tym momencie przyszło lekkie otrzeźwienie. Trzy połówki i pełen dystans dla dziadka to może ciut przesada. Ale ponieważ to wszystko jeszcze było daleko przede mną, nie przejmowałem się. Zacząłem trochę,  jak kolano odmówiło posłuszeństwa po drugim jesiennym maratonie. Miałem jednak nadzieję że to odmowa zmęczeniowa a nie „konstrukcyjna” i koniec roku aktywnie odpoczywałem. Aktywność dotyczyła leczenia kolana.

Ponieważ 2017 zapowiadał się tribogato, postanowiłem skupić się na rowerze który był tradycyjnie traktowany wcześniej po macoszemu. Jak postanowiłem tak nie zrobiłem. Trochę pokręciłem w zimie na trenażerze, ale najpierw leczenie kolana a później choroba obcięła o dwa miesiące te praktyki. Zapukała wiosna i odległe ( dopiero od czerwca) starty w tri schowały się pod pomysłami na wiosenne biegi. Rower poszedł w odstawkę, biegi poszły nieźle. Nagle ni z gruchy ni z pietruchy, pojawiły się zawody w Gołdapi. Nie mogłem się nie zapisać bo to „moje miejsce”. W ubiegłym roku twardo zdecydowałem że 1/4 nie dla mnie. Za szybko i za wściekle ( szczególnie w wodzie). I tak z trzech zrobiły mi się w planach startowych 4 połówki. Jeszcze dodatkowo źle policzyłem odległości między nimi i wyszły mi dwie z nich w odstępie tygodnia. Tego już było za wiele. Przebukowałem Lidzbark na 1/4  Gniewino,  które potraktowałem jako sprawdzian przed Samorin. I od tego Gniewina chyba się zaczęło moje zniechęcenie do tristartów. Po raz kolejny dostałem w ryja od żabkarza, tym razem jednak  tak porządnie,  że spędziłem parę minut w strefie zmian tamując krew która zalewała mnie tak że nie byłem w stanie się przebrać z pianki. Trasę rowerową przejechałem z tamponem na nosie. W Samorin, kolejny kopniak, tym razem już nie tak krwawy ale równie  bolesny. Truchtając w słowackim upale zastanawiałem się nad sensem „uprawiania tego sportu”. Nie miało być lekko ale miało być ogólnie fajnie  a chyba przestawało być. Dobrze że chociaż socjalnie dobrze wyszło  dzięki spotkaniu z Arkiem Cicheckim. Nadeszła kolej na Susz.  Z nadzieją jechałem na socjalne zgrupowanie. Wyszło jak wyszło. Zamiast oczekiwanych znajomych blogerów, grupa Kombi i jej lokalni fani. Wszyscy chyba w Suszu robili w tym roku życiówki, to ja też,  ale wyjeżdżałem z  uczuciami że chyba mi się dalej nie chce w to bawić. Choć do końca życia będę chyba pamiętał Jerzego Górskiego który potrafił chyba ze 20 razy sparafrazować regułę wchodzenia do wody poszczególnych grup, tak że pod koniec wszyscy patrzyli na siebie spanikowani że nie w tej grupie wejdą i każdy się zastanawiał czym się różni  zawodnik od kobiety, rocznik od wieku, kto jest w grupie pozostałych poza innymi zawodnikami itd. itp. No dobra, po Suszu, z połówek została już tylko Gołdap. I tu  dwa miłe akcenty. Po pierwsze startowało tylko ok 40 osób. Ciężko w gołdapskim akwenie z tego wykonać pralkę i takowa nie powstała,  dzięki czemu z wody wyszedłem z całym ryjem. Po drugie grupa Kombi też się zjawiła ale grali poza strefą tri. Poprawiłem też wynik z Susza co zinterpretowałem,   że nie wyeksploatowałem się za  bardzo.  Dzięki Gołdapi, wykrystalizowała mi się w głowie decyzja,  nie tak radykalna jak  Arka Cicheckiego o której dowiedziałem się w ubiegłym tygodniu. Ok w 2018 jeśli będzie Gołdap to wystartuję ale to wszystko.  Wymieniliśmy z Arkiem parę refleksji wokół naszych decyzji co stało się na dwa dni przed ostatnim dla mnie tegorocznym startem. Start na dystansie pełnym w sytuacji kiedy od kilku  miesięcy nie chciało już mi się startować dawał mi specyficzne wyzwanie. W tabelce w po stronie  „przeciw”  było  kilkanaście pozycji. A to że Tri to nie miało być MMA gdzie na co drugich zawodach dostaję po mordzie, a to że nie robię tego dla wyników więc po co to robię,  a to że strona socjalna startów jest tak samo prawdziwa jak  to że otwarcie konta w znanym banku zrobi za ciebie biznes. Ponad wszystko  jednak jako zdeklarowany przeciwnik każdego reżimu nienawidzę też reżimu treningowego. Kiedy nie trenowałem pływania, pływałem 3-4 razy tygodniowo. Kiedy zacząłem trenować w ubiegłym roku  z trenerem wyszło mi przez cały sezon raz w tygodniu i ten raz był dla mnie mordęgą psychiczną. Kiedy dwadzieścia lat temu zdałem egzamin radcowski powiedziałem sobie to był ostatni. Nie jestem typem „zawodnika”. Przez te wszystkie starty w tym roku jak chciało mi się pobiec dalej to nie mogłem bo albo taper albo odpoczynek po starcie, to samo z  rowerem i pływaniem. Nie przejechałem ani razu więcej niż 90 km na rowerze bo mi się nie chciało. A te trzy razy kiedy przejechałem te 90,  były na zawodach.  

Pozostawał jeden a właściwie dwa powody  żeby wystartować w Malborku. Pierwszy to upór\konsekwencja. Jak się zapisałeś to zrób to. W końcu jeden start to nic w porównaniu z 40 latami pracy w zawodzie którego się nie lubi. No ale jak się zapisałem to pracuję. A drugi to ten nieszczęsny Poznań. Kilkaset metrów, paręnaście minut ale jednak krócej. Do tej pory jak była jakaś rozmowa o Ironmenie  to albo mogłem przemilczeć albo wyjaśniać że go zrobiłem ale był krótszy - a o ile, a o tyle, to chyba i tak ciężko, no ciężko, i tak gratki, i tak dziękuję  itd. itp. To ani stosunek przerywany ani palenie bez zaciągania ale tyle samo ceregieli.

 

Start  w Malborku zasługuje na osobny wpis. Może będę mieć powód żeby to zrobić. W skrócie: wynik do dupy, ból nie do zniesienia, warunki (atmosferyczne)  nie do pozazdroszczenia, zmęczenie - dawno nie było takiego. Efekt – dzisiaj o godzinie 20 otwierają się zapisy na przyszły rok i ja tam będę! 

O autorze

Biegnę żeby biec !
Zobacz inne wpisy tego autora

Komentarze (17)

Małgorzata Rajczyba 2017-09-06 20:04:19

@ Arku, sorry ze tak odebrałam te Twoje piśmienne niedomówienia. Jak człowiek po TAKICH SUKCESACH jak TWOJE, zamiast kolejnej dawki motywacji, dobrowolnie i nieprzymuszony przez nikogo rezygnuje to najczęściej z powodu jakiegoś wypalenia. Nie jestem na bieżąco w Waszych relacjach, pewnie mi coś umknęło- więc wybacz za to zaszufladkowanie Ciebie.
Niestety każdego dnia nasza rzeczywistość się zmienia- blogi nie są już takie jak kiedyś (choć akurat tego wcześniejszego etapu nie znam), nawet niektórzy piszą, że i triathlony też już są nie takie jak dawniej. Ponieważ nie wiem jak było wcześniej, nadal chętniej zaglądam na Akademię.
@Tomek- najważniejsze, że złe demony poszły sobie precz ! Trzymam kciuki za te godziny na trenażerze ;)

Plati 2017-09-06 20:03:16

Tomasz to magia dystansu IM ;) nienawidzisz go w trakcie, przeklinasz, zapowiadasz, że to ostatni raz....a po przekroczeniu mety....sam już wiesz :DDDD

Tomasz Kacymirow 2017-09-06 19:05:06

Małgosiu ja sam nie wiem co się stało. Przez tyle miesięcy byłem zniechęcony i nagle
jeden start wszystko odmienił. I nie był żadnym sukcesem. Nie wiem ale w Malborku poczułem wszystko
to o czym wiele czytałem ale nie doświadczyłem. Ciężko to rozebrać ale w sumie się nie staram i cieszę się
że mi się znowu chce. Tobie życzę żeby tak samo niespodziewanie się odwróciły przeciwności które nie pozwoliły Ci startować tyle ile chciałaś.






Arkadiusz Cichecki 2017-09-06 17:23:43

Małgosiu, zastanawiam się gdzie Ty u mnie widzisz totalne zniechęcenie? Owszem marudzę, że blog już nie ten.... Ale co do tri to inna historia. Zresztą Tomasz wie na ten temat znacznie więcej bo wymieniliśmy korespondencję... Decyzja dość trudna ale kilka konkretnych powodów jest... W każdym razie zawsze jest szansa na powrót... A tymczasem priorytety... :-) Sama wiesz...

Małgorzata Rajczyba 2017-09-06 17:10:02

A już myślałam, że swoją opowieść zakończysz jak Arek- totalnym zniechęceniem. Ogromnie się cieszę, że to po prostu było "czarowanie" czytelnika. Niemniej jednak, wiele emocji, które opisałeś były moim udziałem, tylko że ja nie mam tak spektakularnego zakończenia sezonu. Oprócz Samorin- wszystko poszło w las. Niestety. A ambicje to ja jesienią ubiegłego roku miałam, że hoho. Zostało z tego tylko echo :( a nawet i to za dużo powiedziane. Nie wiem jak to inni sobie dają radę, kiedy wszystkie plany muszą ulec zmianie, a jednak konsekwentnie idą na zaplanowany trening. Ja tego czasu już nie znajdowałam.
Ogromnie się cieszę, że postanowiłeś się zapisać na kolejne zawody. To dobry prognostyk.
Pozdrawiam serdecznie

Tomasz Kacymirow 2017-09-06 10:42:11

Marku Twoja diagnoza jest prawdziwa - coś mnie u..bało ale to chyba było coś większego niż lisek. Dzięki za dobre słowa. Wyrazy podziwu że się nie dałeś przeciwnościom w tym roku i powalczyłeś. Ja te krótkie omijam z daleka bo mi się jawią jako coś z czym tylko młodzi sobie mogą poradzić ale jak widzę zastosowałeś klasyczny numer z przekręceniem licznika ;-)
Piotr, dziękuję i również gratuluję Twojego IM, wciąż mając nadzieję na jakieś spotkanie !

Piotr Papierz 2017-09-06 10:16:03

Tomek gratulacje! piekny wynik i ciekawe "coming outy" szczególnie
te zawodowe! Mam nadzieje, że skrzyżujemy miecze w 2018!

Marek Strześniewski 2017-09-06 09:40:09

Tomek, dobrze, że z tekstu przebija lekkie otrzeźwienie z domieszką szaleństwa na koniec. Jak patzyłem na Twoje starty w tym roku, ich liczbę i dystanse, to zacząłem się niepokoić, czy Cię jakiś wściekły lis pod Dubeninkami nie pokąsał.... Gratuluję startów, wyników i ukończenia pełnego dystansu!!

Tomasz Kacymirow 2017-09-05 17:44:51

Dzięki Kuba. Twoje 3 IM w ubiegłym roku były poniekąd inspiracją dla moich multipołówek (poprawka na wiek) więc może Twój 2017 będzie moim 2018.

Arkadiusz Cichecki 2017-09-05 17:33:24

Ale przemyślenia i uwagi... W każdej jest jakiś sens i ziarenko prawdy... Oby z czasem kielokowaly... ;-)
Zaloguj się aby komentować

Blogi

Ostatnie wpisy Pokaż wszytkie

stat4u
Website Security Test