"Micha, kojo i sen" - mkon luzuje.
Nie wiem, czy pisanie o sobie jest najlepszym tematem felietonu. Nie wiem, czy to, co chcę przekazać, nie jest tylko chwilowym uniesieniem, bo weryfikacja nastąpi w niedzielę.
Nie wiem, czy pisanie o sobie jest najlepszym tematem felietonu. Nie wiem, czy to, co chcę przekazać, nie jest tylko chwilowym uniesieniem, bo weryfikacja nastąpi w niedzielę. Ale wiem, że doprowadzenie się do stanu, że piszę płaczliwą wiadomość do trenera: „Nie poszedłem dzisiaj na trening, bo nie miałem siły” jest dość mocnym ostrzeżeniem. Ta moja absencja treningowa (opuściłem oczywiście pływanie), to wynik nawarstwienia się tego, co u amatora najgorsze: roboty, obowiązków rodzinnych i treningów oraz wytopu. Jak wiadomo chcę zostać mistrzem świata w kategorii wiekowej M-50. Wiem, że wtedy poza aspektami treningowymi zadecydują aspekty około treningowe takie jak regeneracja, stopień „rozwalenia” organizmu, zdrowie. No więc liczę na to, że w 2022 wśród 50 latków będę nie tylko dobrze wytrenowany, ale również wypoczęty i przede wszystkim zdrowy. Nie, że nic nie będzie bolało (w to nie wierzę), ale że zdrowy w sensie umożliwiającym mi realizację no... przynajmniej 99% planu treningowego.
Teoretycznie więc wszystko wiem, a w praktyce? Podwyższone tętno, słabe wyniki krwi, niedosypianie bo w wiecznej podróży, ciągle jeszcze wytop, a już ponad 20 godzin treningów – to wszystko spowodowało osłabienie, ale nie na tyle duże, żebym w Wiązownej pobiegł jakoś dramatycznie (1h14’). Jednak ostatnie 10km, gdzie w ogóle nie mogłem wejść na wyższe prędkości (mimo, że wiatr w plecy) dał mi do zastanowienia. Potem kolejny trening na basenie (10x200), gdzie do tej pory normalne pływanie kończy się podtopieniem, a właściwie prawie zawałem. W końcu trening rowerowy, który niby na tych samych prędkościach i tętnie, ale na zdecydowanie słabszym samopoczuciu. W tym samym czasie Krasus (Marcin Krasoń) w ramach programu mentorskiego pisze do mnie: chciałem pobiec 10km po 3:50 i dobiegłem do 6km. Co może być tego przyczyną? Gadamy i okazuje się, że to samo co u mnie. Przemęczony, niedospany, nie ma czasu na regenerację. Jak tu dawać radę, jak samemu daje się ciała? No więc ostatnie 14 dni przed Półmaratonem Warszawskim wygląda tak, że kończę z wytopem i jem wszystko, na co mam ochotę (poza rzeczami uważanymi za nieprzyzwoite), a w szczególności produkty mięsne (ciemne mięcho, wątróbkę). „Burakuję się” na maksa, po każdym treningu koktajl z dwoma owocami dzikiej róży, korzeń maka – czyli full wypas.
Cierpią na tym moje kontakty towarzyskie (przepraszam wrocławską GT RAT), ale ostrzegam wszem i wobec, że graniczną godziną położenia się do łóżka jest 21- 22 i zmuszam się do co najmniej 8-9 godzin snu. Codziennie(!) się roluję i elektrostymuluję. Innymi słowy przesadnie zaczynam dbać o siebie. W weekend zmusiłem się nawet do horyzontalnego odpoczynku po porannym treningu nie czytając, nie włączając komputera, tableta ani nawet telewizora. Po prostu 30’ nic nie robienia.
Przy jednoczesnym zejściu z objętości widzę, że przynosi to skutek. A nawet jeśli nie zrealizuję planu w półmaratonie (złamanie 1h13-14’), to przynajmniej wrócił mi humor, bo żona już nie mogła na mnie patrzeć, jak się tak snułem po domu nienadający się do niczego. W końcu muszę mieć siłę do porządnego trenowania. Tak więc na swojej skórze doświadczyłem jakie to jest proste, a jednocześnie trudne (bez kopniaka ze strony organizmu). Dobra micha, dobre kojo i sen!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.