Między nami triathlonistami...
Reakcja społeczności triathlonowej na wydarzenie: „Pirat Dowbor zaatakował swoim rowerem biedną toyotę” skłoniła mnie do zastanowienia się, na ile to jaki sport uprawiamy powoduje, że chemia…
Reakcja społeczności triathlonowej na wydarzenie: „Pirat Dowbor zaatakował swoim rowerem biedną toyotę” skłoniła mnie do zastanowienia się, na ile to jaki sport uprawiamy powoduje, że chemia pomiędzy nami „teges”. Wiem, że na razie piszę nieskładnie, ale powiem o co chodzi. Na blogu Arek Cichecki pisze o „brutalnym napadzie” przejeżdżającego obok kierowcy, którym okazuje się obcy przecież facet, który ściska Go serdecznie, zostawia mu gadżety, obcałowuje i traktuje jak najlepszego kumpla. Kim jest ten „napadacz”? To Andrzej Kozłowski. Oczywiście nie wnikam, czy panowie znali się z czasów przedtriathlonowych, ale zakładam, że nie. Skąd ta miłość? Czy tylko z wymiany poglądów na łamach Akademii? Myślę, że nie. Inny przykład: biegnę na zawodach i właściwie na każdym kilometrze jest doping nieznanych mi ludzi, którzy głośno mnie wspierają, krzycząc: "dawaj MKON”, czy też czasami: „szybciej Panie Marcinie (sic!)”. Jestem w czubie, więc istnieje prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że wygrywam z tych właśnie kibiców partnerami. A oni mi kibicują. Nie życzą mi, żeby mi się nie udało - w stylu boiskowego: „Kto nie skacze ten z... (wpiszcie odpowiednie miasto)", tylko życzą mi wygranej. Mało? No to kolejny przykład.
Po Karkonoszmanie (sobota) żona powiedziała, że to "nienegocjowalne" żebyśmy nie pojechali do Radkowa (niedziela), dopingować startujących kolegów. Zresztą nie byliśmy jednymi, którzy to zrobili. Radość związana z widokiem min zaskoczonych znajomych, ale i nieznajomych mi rowerzystów, którzy na trudnymprzecież podjeździe krzyczeli „cześć mkon, fajnie, że kibicujesz” jest czymś dającym (przynajmniej mnie) taką samą radość jak sam start i uzyskanie satysfakcjonującego wyniku. Podobnie zresztą miło było oglądać ich reakcję na napisy, jakie się nagle pojawiły na asfalcie (przepraszam Panie Burmistrzu, ale farba zmywalna). Nie chcę postawić tezy, że uprawianie triathlonu czyni z nas ludzi lepszych od innych, ale sami musicie przyznać, że część z nas jeździ na zawody nie tylko po to, żeby się ścigać, ale również po to, aby się "pospotykać i posocjalizować". Wprawdzie niektórzy (czyt. redaktor Dowbor) gadają wtedy tylko o tym, ile to przejechali km od ostaniego spotkania i z jaką średnią, a inny z kolei (np. Redaktor zwany też Ojcem Dyrektorem), ile to jeszcze muszą schudnąć, ale pozostali rozmawiają o sprawach normalnych: ile zapłacili za nowy rower, jaką kasetę na te zawody wybrali etc. No i oczywiście temat nieśmiertelny – jak bardzo są słabi i nieprzygotowani.
To „kumplowanie się”, z przecież obcymi kiedyś ludźmi, wykracza daleko poza aspekt sportowy. Przyjaźnie jakie się dzięki temu zaczynają są absolutnie fascynujące i wykraczają daleko poza dzielenie się doświadczeniami triatlonowymi. Potrzebujesz noclegu – nie ma sprawy, znasz kogoś kto zna – jest natychmiast. Jeszcze tylko muszę wypróbować pożyczanie pieniędzy, ale na razie zastanawiam się kogo wziąć na pierwszy ogień. Chętni? Zadziwiające jest to (z socjologicznego i psychologicznego punktu widzenia), że dzieje się to właściwie w wieku (piszę o sobie) kiedy relacje interpersonalne powinny być stabilne, ukształtowane i kiedy raczej bazujemy na tym, co „zasialiśmy” w przeszłości, a nie na tym, co nowe i świeże. A tutaj nagle „miliony” nowych super osób. Co więcej, ci starzy kumple nagle muszą walczyć o atencję z tymi nowymi. Czy jest to wynikiem dyscypliny, którą uprawiamy – ciągle niezbyt powszechnej i z tego powodu ciągle mało egalitarnej? Czy może po prostu wszyscy triathloniści to fajne chłopaki (i dziewczyny). Nie wiem, ale życzę Państwu i sobie żebyśmy stale doświadczali tej przyjemności sportowego obcowania.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.