"Moc kibicowania" - felieton mkona
W Suszu miałem okazję kibicować. I to na maksa. Bluzy, łapa mocy, naklejki z napisem OZD – niemaniemoge pokazało moc.
W Suszu miałem okazję kibicować. I to na maksa. Bluzy, łapa mocy, naklejki z napisem OZD – niemaniemoge pokazało moc. Ale te kilka godzin spędzonych wśród kibiców pokazało mi nie tyle moc kibicowania i wartość, jaką ona niesie dla zawodników, ale raczej trud z tego wynikający. I o tym trudzie teraz będzie.
Kibicowanie to trudna sztuka. O żonach dźwigających przez czas trwania IRONMANA dwójkę dzieci i jeszcze plakat z napisem DAWAJ TATO wspominałem już w jednym z poprzednich felietonów. Teraz czas na tych, co to robią pro publico bono, a bez których polska scena triathlonowa nie byłaby chyba taka sama. Mowa o GARNKU MOCY.
Pierwszy raz usłyszałem dziewuchę walącą w GAR i krzyczącą coś do każdego zawodnika w Borównie podczas startu na ½ IM. Wtedy (prowadząc na części biegowej) aż się zatrzymałem i zażyczyłem sobie fotę, bo przedtem czytałem trochę o tej idei.
Na czym ta idea polega? Otóż niejaka Magdalena (Pani od walenia w Gar) i Pan Przemysław (pan od foto) jeżdżą, gdzie tylko mogą, jeśli budżet im na to pozwoli, i kibicują innym. Czasami Przemysław również startuje, więc Magdalena pełni dwie funkcje. Dźwięk Garnka Mocy jest dość donośny i charakterystyczny. Nie dziwię się, że czasami kibicujący obok mają go serdecznie dosyć (słyszy się czasami o różnych wycieczkach typu: „przestań Pani tak napier… w ten Gar), ale przyznam Wam szczerze, że miejsce w jakim Gar się znajduje, to jednocześnie dla mnie kolejny „punkt odżywczyPunkt żywieniowyMiejsce na trasie zawodów, w którym organizator udostępnia napoje lub jedzenie. Zakres dostępnych produktów zależy od konkretnej imprezy.” – naprawdę, taki punkt MOCY. Przemiłe jest słyszeć czasami niecenzuralne ponaglenie do wysiłku i fajnie jest obejrzeć potem swoją fotkę na profilu Garnka Mocy, za którą nie trzeba bulić ☺ (nie mam nic przeciwko fotkom, za które trzeba bulić).
Inną sprawą są życzenia, jakie triathloniści dostają przed ważnymi startami. Właściwie każdy wyjazd Agnieszki Jerzyk zaczyna się od życzeń od Garnka Mocy na FB z odpowiednim zdjęciem pałki do walenia i osobistą dedykacją na niej. Pewnie w całym Poznaniu wykupili już te pałki. Przed Roth pamiętam filmik, jaki dostałem na youtube, gdzie dźwięk Gara Mocy trwa dokładnie 8minut i 59 sekund. No czy potrzeba było lepszej motywacji?!
Więc podziwiam. W Suszu stałem od rozgrzewki do ok. godz. 15, kibicując przede wszystkim Dziadkom w ramach Iron War, ale i wszystkim innym zawodnikom, którzy przybijali piątkę mocy na trasie biegowej. Nie wyobrażam sobie jednak, jak można np. podczas Ironmana stać tych bite 12-13 godzin i ciągle walić w ten Gar. No to ręka musi być zmasakrowana… za to ich podziwiam – tak samo, jak każdego kibicującego z osobna. Najcudowniejsze, czego można doświadczyć w trakcie kibicowania to chyba to, czego doświadczył ostatni wbiegający na metę w Sierakowie – tłum kibiców cieszących się z wraz z nim, a Jego mina – bezcenna. No i oczywiście dźwięk Gara ;)
Magdalena i Przemysław robią dobrą robotę, która wpisuje się w to, czym dla mnie jest triathlon. Zabawą z lekkim jajem. Bez zadęcia, żyłowania, zazdrości i niezdrowej rywalizacji. Jest fun, jest zabawa. A, że ktoś w tej zabawie pomaga – czapki z głów.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.