Bitwa pod..., czyli Grass do Dowbora.
Wpadam na konferencję Herbalife Triathlon Gdynia. Gwiazd jeszcze nie ma. Uff...zdążę przygotować sprzęt, kamerę i komputer. Jest dobrze. Mam jeszcze sporo czasu. Obok wejścia tłum fotoreporterów.
Wpadam na konferencję Herbalife Triathlon Gdynia. Gwiazd jeszcze nie ma. Uff...zdążę przygotować sprzęt, kamerę i komputer. Jest dobrze. Mam jeszcze sporo czasu. Obok wejścia tłum fotoreporterów. Z zadowoleniem zauważam, że mnie nie rozpoznają. Od kiedy rzuciłem telewizję i kolejne zbędne kilogramy, wyglądam jak przeciętny triathlonista, a tacy nie są na szczęście obiektem zainteresowania fotoreporterów. Nagle słyszę jednak typowe strzelanie migawek aparatów i flesze. Oglądam się i widzę tylko jasne, rażące w oczy światło, jakby ktoś zapalił halogeny na stadionie. Przygladam się uważniej i...tak...to ON...mój rywal...redaktor Dowbor dotarł na konferencję. Umówiliśmy się ciut wcześniej, żeby porozmawiać o triathlonie. I ja i on wiedzieliśmy, że chodzi o jedno - tzw. ściemnianie, "gadka szmatka" jak to każdy z nas słabo trenuje. Redaktor Dowbor przywitał mnie z pączkiem w ręku. Nie jadłem tego świństwa już od dawna. Maciek pewnie też nie, ale muszę przyznać, że pierwszy blef wypadł mu nie najgorzej. Jeden zero dla niego. Pewnie nie zjadł dzisiaj śniadania, a na porannym rozpływaniu zrobił jakieś 4km tylko po to, żeby podrażnić mnie tym lukrowanym pączusiem. Myślał, że ja pomyślę, że on tak na co dzień stołuje się u Bliklego. Wolne żarty. Udałem święte oburzenie, a póżniej wpadliśmy pogadać chwilę z nowymi Ambasadorami. W poczekalni byli już Borys Szyc i Maciej Stuhr. No i zaczęło się.
"Nieee, ja to kiepsko ostatnio. Naprawdę. Pływanie mam OK, ale to bieganie...do dupy" - redaktor Dowbor od razu zaczął ostro atakować. Musiałem się bronić. Szybka analiza sytuacji, prześwietlenie obserwatorów - czy aby na pewno bezstronni? Wzrok Stuhra i Szyca mówił wszystko - jeszcze nie wiedzą co to zakładki, tempówki i drabinka. Dłużej nie czekałem. Oparłem się lekko o krzesło, przechyliłem ciężar ciała na jedną stronę, co miało być oznaką lekceważenia i wypaliłem: "Hmmm...no wiesz, ja biegam, ale ten śnieg...ciężko jakoś. Nie jest źle generalnie, ale to pływanie...do dupy". Przecież nie powiem mu, że ostatni trening "na tlenie" zrobiłem w Lesie Kabackim po 4min 50 sek na kilometr. Taki głupi nie jestem! Nie będę się odsłaniał. Nie powiedziałem nawet trenerowi. "No a Ty, jak? Pływasz coś...coś więcej niż zwykle?" - zapytałem z nadzieją, że ściemni i będę wiedział, że ostro trenuje. Jedak on odpowiedział bez litości: "Tak, 4x w tygodniu. Fajną drabinkę ostatnio robiłem 500, 400, 300, 200, mocny trening. A na setkę to pewnie mam w okolicach 1 minuty 10 sekund". Cholera! Nie jest dobrze. Dwa zero dla niego. Wcześniej ten pączek, a teraz blebleble JEDNA MINUTA DZIESIĘĆ SEKUND. I co jeszcze?! Przytkało mnie na moment. Ale ja to jeszcze nic. Trzeba było zobaczyć miny Ambasadorów.
Patrzyli na nas spode łba, nie odzywając się ani słowem. Myślałem, że Borys z Maćkiem albo nas zaraz zabiją, albo zrezygnują z udziału w konferencji i pójdą w zaciszu teatralnej garderoby zastanwiać się nad swoim sportowym życiem. Nie ma co! Redaktor Dowbor przyszedł z opracowanym scenariuszem rozbrojenia przeciwnika. Trzeba się jakoś ratować. Ale jak? Jak tu atakować, kiedy podczas konferencji mój rywal dostaje wsparcie od jednego z najlepszych aktorów w tym kraju. Słyszę jak Borys Szyc głośno, w świetle kamer, ogłasza: "Maciek, jesteś moim idolem!" I co teraz? To jak dwunasty zawodnik w meczu piłki nożnej. Zacząłem rozglądać się za swoimi kibicami, ale jakoś nikt się nie wychylił. Nawet nie przypomniał, że ja też byłem Ambasadorem! Powoli zacząłem odczuwać, że dzisiejszy mecz przegram. Nagle coś mnie tknęło. Grass...przecież to niemieckie nazwisko, tak? A Niemcy grają zawsze do końca, tak? To na co czekasz?! Tuż po konferencji przeszedłem do kontrataku.
Wypatrzyłem Maćka w tłumie, który okupował już wszystkie półmiski i talerze z jedzeniem. Trzeba mocno uderzyć. Ostatnia szansa. Wielkim łukiem, z lewej flanki, podszedłem do stołu i zacząłem po kolei zabierać samą zieleninę: rukola, pomidor, sałata, pieczony kabaczek i lekko gotowana papryka. I jeszcze tatar na koniec. A co! Nie przepadam, ale surowe mięso zmieszane z surowym jajkiem musi na nim zrobić wrażenie. Toż to prawie jak dzicy z "Urodzonych biegaczy". Z lekkością i gracją podskoczyłem do sektora, w którym ciastem obżerał się redaktor Dowbor. Spojrzał na mnie i lekko odchrząknął. Nie zakrztusił się. Mogłem wziąć więcej tatara! Próbował się bronić: "Czytałem ostatnio, że dobrze jest zimą lekko przytyć. Wiesz, czas na rzeźbienie sylwetki przyjdzie wiosną. Teraz trzeba mieć energię na mocne treningi". Spojrzałem na niego triumfalnie. Wreszcie mogłem podnieść czoło. "Jasne Maciek. Nie krępuj się. Ja już dzisiaj w domu zjadłem trochę i teraz muszę uważać. Trening mam zaraz, więc sam rozumiesz...". Blef oceniam na dwa punkty, więc jest remis. Oczywiście, że nic słodkiego nie zjadłem, nie miałem w planie trenignu, a ten zmasowany atak w końcówce spotkania przyniósł remis. Przecież o wygranej zadecyduje triathlonowy wyścig. To już postanowione. Mają być dwa, ale na razie wyznaczyliśmy tylko jeden. Zapraszamy na bitwę pod Ełkiem, 20 lipca 2013 roku. O terminie rewanżu lub ewentualnej pierwszej potyczki poinformujemy wkrótce.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.