Świat

Czwórka na Horyzoncie – Sieraków 2014

Zima mocno przepracowana, kałuże spod trenażera wyschły, wyszło słońce, słupek rtęci w termometrze podskoczył do góry i przyszedł czas na pierwszy większy start w sezonie – ½ IM w Sierakowie.

Czwórka na Horyzoncie – Sieraków 2014

Zima mocno przepracowana, kałuże spod trenażera wyschły, wyszło słońce, słupek rtęci w termometrze podskoczył do góry i przyszedł czas na pierwszy większy start w sezonie – ½ IM w Sierakowie. W tamtym roku poprawiłem tam życiówkę⁠Rekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką., w tym roku miałem nadzieję na przynajmniej taki sam wynik. Co prawda po olimpijce w Olsztynie miałem pewne obawy, ale rzeczywistość miała zweryfikować moją formę.

Na miejsce docieram dzień wcześniej, po drodze parę razy przejeżdżamy przez czarne niebo, które częstuje nas hektolitrami deszczówki. Mam tylko nadzieję, że chmury wyleją w piątek wszystko, co mają, a na sobotę niebo będzie bezchmurne, a asfalt suchy jak piasek na Saharze. Nie żeby deszcz mi przeszkadzał, w końcu pogoda podczas ostatnich triathlonów pogoda mnie nie rozpieszczała (zawsze lało).

IMG 4385

Meldujemy się dzień wcześniej w pachnącej koloniami drewnianej „piramidzie”, 10 minut spacerkiem od expo. Warunki nie zachwycają, ale nie przyjechałem tam, aby siedzieć w domku. Szybki meldunek, spisanie liczników(sic!) i już jestem w biurze odbierając pakiet startowy⁠Pakiet startowyZestaw materiałów przekazywany uczestnikowi zawodów, zwykle zawierający numer startowy, oznaczenia sprzętu lub chip do pomiaru czasu.. Plecak, koszulka, ulotki, makaron i paluszki. Mniam mniam - nie wiem, od czego mam zacząć - paluszki czy makaron?! Zanim się zdecydowałem, stałem już pośrodku expo starając się nie dostać oczopląsu - żele, odżywki, startówki, pianki, kaski, koła, czasówki, wszystko aero i z polewą karbonową. Gdyby nie to, że byłem razem z moją rodzinką, siedziałbym tam do zamknięcia przymierzając dotykając, głaszcząc, oglądając wszystko po kolei. Po ostatnich startach moja pianka była coraz bardziej przewiewna, więc zacząłem szukać kleju, już na pierwszym stoisku znalazłem to, co chciałem - Czarna Wiedźma miała zadbać o szczelność mojej pianki. Przy okazji uzupełniłem swoją bibliotekę o kolejną książkę „Biec albo umrzeć” by Kilian Jornet. Strefa zmian była już otwarta, więc stwierdziłem, że lepiej będzie wprowadzić rower dzisiaj, aby uniknąć „korków” i nerwów w dniu zawodów. Z należnym szacunkiem i uczuciami zawiesiłem mój rower na belce, pogłaskałem, obiecałem, że przyjdę jutro zobaczyć czy wszystko z nim w porządku i poszedłem na odprawę. Co prawda spóźniłem się jakieś 35 minut, ale okazało się, że byłem na czas, widocznie jakaś awaria techniczna spowolniła organizatorów. Jako spóźnialski zająłem miejsce na samym tyle, dalej od głośników, ale bliżej do pasta party. Akustyka sali mocno odbiegała od akustyki Opery Narodowej, przez co zrozumiałem mniej niż 10% tego, co mówił organizator, na całe szczęście informator, który dostałem w pakiecie rozwiał większość moich wątpliwości. Im bliżej końca odprawy, tym bardziej czuć było w powietrzu napięcie, nie wiem czy nie większe niż przed wystrzałem armaty na MŚ na Hawajach. Nie ma się co dziwić, Pasta Party rok temu w Sierakowie zawiesiło wysoko poprzeczkę, której nie przeskoczył żaden inny triathlon, na którym byłem. W tym roku było niestety inaczej, makaron a raczej pureee makaronowe, rzadki sosik, reglamentowane ciasto, naleśniczek - lepiej niż na innych imprezach, ale gorzej niż rok temu.

Wiem! Nie przyjechałem się tu obżerać na Pasta Party, ale czemu nie zjeść czegoś smacznego. Naleśnik z Nutellą (i paczka MMsów) w barze nad brzegiem jeziorka poprawił mi znacznie humor i pozwolił w spokoju szykować się na jutrzejsze święto. Tradycyjnie w domu ułożyłem cały sprzęt wg tego co mam donieść do strefy, a co wziąć do pływania.
Zmęczony po całym dniu i podróży o 22 zaległem w łóżku, mimo wszystko nie mogłem zasnąć, cały czas wizualizowałem jutrzejszy start, wszystkie warianty - łącznie z tym, że nagle dostaję super mocy i wygrywam zawody wyprzedzając Kacpra na czworaka o parę metrów (ach ta wyobraźnia), dalej liczyłem owieczki, a sen nie przychodził. Na stoliku obok cały czas czekał na mnie mój nowy książkowy nabytek, nie jestem molem książkowym, ale zabrakło mi innych opcji, aby doprowadzić moje ciało do snu, a ze studiów pamiętam, że nic tak dobrze nie działa nasennie jak kilka stron książki. I dokładnie po paru kartkach moja głowa się uspokoiła. Ale nie usnąłem, bo się znudziłem, usnąłem, ponieważ dostałem to, co chciałem - OGROMNĄ dawkę motywacji, która następnego dnia miała mi pomóc w najtrudniejszy momentach. Najbardziej utknął mi kawałek z Manifestu Skyrunnera:

„…Bo porażka to śmierć. A człowiek nie może umrzeć nie dając z siebie wszystkiego, nie płacząc z bólu i na skutek odniesionych ran, człowiek nie może zrezygnować. Trzeba walczyć aż do śmierci. Ponieważ najważniejsza jest chwała. I należy do niej dążyć, nawet jeśli zostaniesz gdzieś po drodze. Najważniejsze, żebyś dawał z siebie wszystko. Nie wolno nie walczyć, nie wolno nie cierpieć, nie wolno nie umierać… Nadszedł czas, by cierpieć, nadszedł czas, by walczyć, nadszedł czas, by wygrywać…”

Jak nigdy moja pobudka wyprzedziła zaprogramowane 12(max) budzików w mojej komórce. Kawa, toaleta, odżywki, toaleta, spacer, toaleta, pakowanie, toaleta.
O 7.15 wyszliśmy (Ja i mój Support Team) w kierunku strefy zmian⁠Strefa zmianWyznaczona część zawodów, w której zawodnicy zostawiają sprzęt i przechodzą między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem.. Nieobecny, mając cały czas w głowie cytat z książki, szedłem do strefy, aby dopakować mój rower i koszyk. Na miejscu rower dostał odpowiednią dozę czułości, powietrza, Izo i żeli. W myślach przećwiczyłem procedurę zmian paręnaście razy i ze spokojnym sumieniem udałem się na plażę. Udając niewzruszonego przed Żoną wypiłem parę łyków kawy, nadgryzłem spóźnionego naleśnika i po delikatnym wazelinowaniu wcisnąłem się w piankę. Wchodząc do wody miałem nadzieję, że będzie cieplejsza niż w Olsztynie i tak też było.

IMG 4584

Szybkie, nerwowe pożegnanie z moją trójką supportów i już po chwili stoję na brzegu jeziora delektując się adrenaliną buzującą w moich tętnicach. Po chwili słyszę „5 minut do startu”. Staję na brzegu jeziora wypatrując najbliższej bojki⁠Boja asekuracyjnaJaskrawa boja holowana przez pływaka, która poprawia jego widoczność w otwartym akwenie. Nie zastępuje kamizelki ratunkowej ani nadzoru., analizuję przebieg trasy i szukam dla siebie najlepszej opcji – ta, w której wybiegam jako pierwszy i nie muszę znosić kopniaków żabkowiczów wygrywa. Czas płynie szybciej niż zwykle, słyszę „minuta do Startu”, palce stóp wbijają się mocniej w zimny piasek, po chwili wystrzał armaty wyrywa mnie do przodu, skaczę przez wodę, ile sił w nogach a mimo wszystko inni zawodnicy mnie wyprzedzają. Pierwsze parę minut to tradycyjna pralka, nic fajnego, wspinasz się po kimś, ktoś po tobie, dostajesz piętą, łokciem, ale cały czas do przodu, nie ma czasu by myśleć o technice, trzeba przetrwać. Po pierwszej bojce sytuacja się uspokaja i łapię rytm, staram się płynąć mocno, ale nie na maxa, żeby się nie wypalić na samym pływaniu, tutaj mój rozsądek jeszcze wziął górę nad emocjami.

{gallery}sierakow_plywanie{/gallery}
Wychodzę z wody po 34 minutach, podbieg podbija moja tętno chyba do maxa, w T1⁠Strefa T1Strefa, w której zawodnik po pływaniu przygotowuje się do jazdy na rowerze. T1 oznacza też samą zmianę z pływania na rower oraz jej czas. mała szamotanina z pianką, zapięcie kasku, okularki i już zaraz za belką dosiadam mojego Treka. I tu zaczyna się najpiękniejsza część tej imprezy.

Na podjazdach procentują tysiące przysiadów i ciężarów dźwiganych podczas zimy, a na zjazdach pyszne obiadki i inne łakocie, które nie pozwoliły mi upodobnić się do zawodników z czołówki. Nie oszczędzam się, napieram na bloki nie myśląc o konsekwencjach, które mogę poczuć na biegu, to ja wyprzedzam, a nie jestem wyprzedzany. Pogoda dopisuje, słońce przygrzewa w ramiona, wiatr chłodzi rozgrzane mięśnie. Po pierwszym kółku zawodnikowi przede mną blokuje się przednie koło i po koziołku w powietrzu ląduje z impetem z boku na asfalcie. Nie wyglądało to najlepiej, a mina kibiców, których mijałem to potwierdzała (mam nadzieję, że nic ci się nie stało). Dalej jadę trochę ostrożniej, ale nie zachowawczo, emocje i chęć rywalizacji wzięły górę nad zdrowym rozsądkiem. Po 2 kółkach wiem, że poprawię czas roweru z poprzedniego roku, a po krótkich obliczeniach wychodzi mi, że jeżeli utrzymam tempo i delikatnie poprawię bieg zrobię coś dla mnie do tej pory nie osiągalnego, czyli złamię 5h. Ta czwórka pojawiła się na horyzoncie kusząc mnie mocniej i mocniej. Kiedy spróbować jak nie teraz!!! Utrzymałem tempo i skończyłem rower po 2:26h. Pod koniec czułem jak mój czworogłowy uda domaga się odpoczynku, ale zignorowałem to.

{gallery}sierakow_rower{/gallery}
Na dobiegu do T2 moje nogi były sztywne prawie jak kołki. Po 2km były one dosłownie jak kołki, musiałem zatrzymać się na minutę aby porozciągać się, wciągnąć żel, fiolkę z magnezem i dropsa na skurcze. Po kolejnych kilometrach dolegliwości ustały na tyle, abym mógł biec w tempie ok. 5:30. I w tym miejscu należą się podziękowania dla każdego, kto zmniejszył trud tego biegu, wielkie dzięki za każde ”Dalej Michał”, ”Dawaj, dawaj”, za walenie w garnek, za tabletki na skurcze od kolegi po fachu, za kurtynę wodną, za super wolontariuszy. Dzięki Artur za doping przy strefie zmian, dziękuje mojej Żonie i Tacie Grześkowi za to, że byli tam, gdzie ich potrzebowałem w najtrudniejszych momentach. Bez was czułbym się jak bez wody na pustyni. Zdaję sobie sprawę, że opisuję to, jakby to była wyprawa na Mount Everest albo na koniec Świata, a to jest tylko ½ IM, ale dla mnie to jest AŻ 1/2IM.

Ostatnia pętla byłą tą najgorszą, mimo że wiedziałem, że przede mną tylko albo aż ok. 30 min biegu, musiałem stawać, kurcze ud i łydek coraz bardziej dokuczały, a patelnia na polankach wcale nie pomagała. Wizja złamania piątki już dawno odpłynęła, teraz chciałem tylko poprawić wynik z poprzedniego roku, jednak przy takim tempie marszobiegu nawet ona się oddalała. Po minięciu znacznika 18-stego km wstąpiły we mnie nowe siły. Słyszałem już odgłosy mety i to one dodały mi siły, już nie stanąłem, powoli, ale konsekwentnie biegłem do celu. Dobiegając do strefy zmian, widząc zegar z cyframi 5:09:02 już wiedziałem, że poprawię życiówkę, nagle poczułem się tak bardzo silny fizycznie, a tak bardzo słaby emocjonalnie. Cały ból w udach zniknął, zmęczenie minęło, oddech się wyrównał, przede mną było tylko to ostatnie 100m, które chciałem celebrować jak najdłużej, bo jest to najfajniejsze 100m podczas całych zawodów. 100m, dzięki którym wiesz, że warto trenować, że ten cały trud jest czegoś wart, taka nasza Triathlonowa Szczęśliwa Zielona „Mila”. Mijam metę z czasem 5:09:15, bardzo zmęczony, ale jeszcze bardziej zadowolony, znowu wygrałem z samym sobą. Przytulam się do piękniejszej połówki i czuje już tylko błogość.

{gallery}sierakow_bieg{/gallery}
Strefa zawodnika rekompensuje wszystkie trudy zawodów, basen z zimną wodą chłodzi obolałe mięśnie, lody, hamburgery i piwo uzupełniają brakujące kalorie. Nie brakuje też leżaków do odpoczynku. Pod tym względem Sieraków jest dla mnie nie do pobicia.

Przez ostatnie 5km biegu przyrzekałem sobie, że jest to mój ostatni triathlon w życiu, że po co mi to?!, że mam to głęboko w dupie! Już mi się nie chce! Wolę rekreacyjnie pobiegać, pojeździć, popływać, ale już nie chcę tego łączyć!!! Ale smak ukończenia triathlonu uzależnia jak narkotyk, zmusza byś poczuł to na nowo, zmusza cię do rozpoczęcia treningów, by po kilku tygodniach/miesiącach kolejny raz poczuć sekundy tej ogromnej siły i emocjonalnej słabości, sekundy niekontrolowanego szczęścia.

Podsumowując - organizacja na najwyższym poziomie, org zadbał o każdy aspekt zawodów. Od strefy zmian po pływanie, trasę rowerową, biegową po strefę po zawodach. Za rok na pewno tu wrócę, aby poprawić wynik i może wreszcie złamać te pięć godzin.
Dziękuję wszystkim wolontariuszom, organizatorom za pracę, kibicom za wsparcie. Dziękuję szczególnie mojej Żonie za to, że popycha mnie do przodu w najcięższych momentach i Tacie Grześkowi za bezcenny doping.

Strefa zmian:
• była bardzo dobrze zabezpieczona i przygotowana (najważniejsze)

Trasa kolarska:
• Dużo sędziów
• Dobrze oznakowana
• Super Asfalt
• Ciekawa
• Brak ciasnych nawrotów
• Dobrze zabezpieczona

Trasa biegowa:
• Dobrze oznakowana
• Wymagająca
• Dużo bufetów
• Zacieniona w 80%

Strefa dla zawodnika:
• Piwo
• Basen
• Leżaki
• Hamburgery, lody, piwo i inne przekąski
• Pełny relaks