Trening

"Gala jak ta lala" - Nadbloger Strześniewski

Było jak w filmie Hitchcocka. Zaczęło się intensywnie, a potem było już tylko bardziej.

"Gala jak ta lala" - Nadbloger Strześniewski

Było jak w filmie Hitchcocka. Zaczęło się intensywnie, a potem było już tylko bardziej. Ze względu na wzmożone środki bezpieczeństwa, mimo okazanego zaproszenia, garnituru i krawata, przez 10 minut musiałem negocjować z ochroniarzami. Uparcie powtarzali, że dla dostawców i kelnerów wejście jest od zaplecza. Na sali okazało się, że impreza nosi nazwę „Gala Polskiego Triathlonu”. Trąciło lekko nacjonalizmem. Czyli co? Jak nie jesteś na sali, to nie przysługuje Ci miano prawdziwego triathlonisty? A może polskiego triathlonisty? A może Polaka?

Kwestia ta była zadrą w bucie dla przedstawicieli mniejszości śląskiej, która stanowiła większość przy naszym stoliku. Termin wyznaczono niefortunnie, choć podobno był konsultowany z Kancelarią Prezydenta. Spowodował duże straty w kulturze wysokiej. W tym samym czasie i w tym samym mieście miał miejsce koncert Korteza. Piosenkarza młodego i bardzo utalentowanego. Żona planowała wysłuchać tego wrażliwego artysty, ale obowiązki Kierownika Technicznego naszego jednoosobowego zespołu sportowego przeważyły. Tym bardziej, że byłem nominowany i ktoś musiał mi pomóc zabrać wszystkie te nagrody, których się spodziewałem. Część oficjalna, polegająca na wręczaniu nagród w różnych kategoriach rozpoczęła się bardzo symbolicznie. Otóż nagrodę w kategorii „Długi i ultra długi” wręczył przedstawiciel…. banku. W przyszłym roku ta kategoria ma być rozbita na dwie - „Długi frankowe” i „Długi złotówkowe”. W tym roku wygrała Gdynia z naszym pierwszym IRONMANEM. I bardzo słusznie.

Tytuł imprezy roku na dystansie krótkim wygrała Bydgoszcz, co mocno wybuczeli przedstawiciele Torunia, chociaż oni sami w tym roku nic nie zorganizowali. Potem była trzecia kategoria. Żona spojrzała pytająco na mnie. Ale to był cykl imprez, więc mnie nie dotyczył. Wygrała Enea, która była także sponsorem Gali. Taki sympatyczny zbieg okoliczności. W przyszłym roku startuję w Poznaniu to ich zweryfikuję.

Kolejna kategoria. Pytający wzrok mojej żony zamienił się w lekko świdrujący. Zawodniczka roku – Agnieszka Jerzyk. Znowu nie ja. Odkrycie roku – Miłosz Sowiński. Nawet nie odwracałem głowy. W karku miałem już wypalone dwie dziurki. Zawodnik roku. Marek…….., no ciepło, ciepło. Jaskółka!! Jasny gwint, znowu nie ja! Już nie ciepło, a gorąco. Żona patrzy na mnie z naganą. Mogła słuchać Korteza, a tu redaktor Grass nie może trafić na odpowiednią kopertę. Czuję zdenerwowanie i presję. Dźwięki docierają do mnie lekko zniekształcone. Szczególnie, że sam – przecież triathlon to sport indywidualny – obsuszyłem flaszkę wina. Nawet nie zarejestrowałem smaku.

Coś mówią: „Marek, Marek, benefis na zakończenie kariery…” . O mój Boże! Ledwo zacząłem poprawiać wyniki, a oni chcą, żebym kończył karierę…. Dramat!

Na szczęście znowu chodziło o Jaskółkę. Wreszcie na scenę lekko wskoczył Artur Pupka, aby wręczyć nagrodę dla „Nadblogera Roku”. Teraz ja, ale co to do cholery za kategoria triathlonowa? Nadbloger? To brzmi jak jakaś przypadłość medyczna. Na dodatek chirurg wręcza wyróżnienie. Stoję obok faceta młodszego, wyższego, szczuplejszego i lepiej wykształconego. Potem od żony się dowiedziałem, że również lepiej ubranego. Żona skrytykowała mój najlepszy garnitur (produkcja Wólczanki, marka Lantier, 60% wełna, 40% jedwab, podszewka 100% wiskoza). Powiedziała, że ze względu na przestarzały krój wyglądałem jak Age Grouper⁠Age groupKlasyfikacja zawodników amatorów, odrębna od PRO lub elity. W jej ramach uczestnicy rywalizują w grupach wyznaczanych według wieku i płci. 75+. To zabolało. Widząc łzy w moich oczach obiecała, że kupi mi coś modnego. Od Profesora dostałem gustowny bibelocik szklany w kształcie żaglówki na pełnym wietrze. Przypomniałem sobie, że kiedyś nazywano mnie Lewacuma.

nadbloger2015a

Zgodnie z przyjętym zwyczajem osoba otrzymująca wyróżnienie powinna odegrać rolę zaskoczonej i złożyć podziękowania tym, którzy pomogli jej odnieść sukces. Ja zaskoczony nie byłem, ponieważ wszystko popsuł redaktor Grass umieszczając informację tydzień wcześniej w necie. Za to miałem przygotowaną listę nazwisk zawierającą około 350 pozycji. Ale jej nie odczytałem, bo odebrano mi mikrofon. Zdążyłem jedynie podziękować osobom życzliwym, a niechętnym zagroziłem, że będę pisał dalej.

Dowiedziałem się również, że wraz z nagrodą przyjmuję na siebie pewne obowiązki. Otóż muszę wystartować we wszystkich triathlonach w sezonie 2016 w Polsce. Starty są już opłacone, więc nie mam wyjścia. Nogi się pode mną ugięły… Potem okazało się, że dotyczy to imprez organizowanych przez LABOSPORT Polska. Mam już pomysł, jak rozwiązać ten problem. Na kilku imprezach zastąpi mnie premier Czech. Oprócz alegorycznej pamiątki była również nagroda rzeczowa. Dostałem piękną reklamówkę z logo mojego ulubionego klubu FC Barcelona i zaszczytny tytuł „Premium Partner”.

nadbloger2015b

W momencie wręczania Profesor na chwilę przytrzymał reklamówkę. Zrozumiałem, że nie do końca mi wybaczył, że rok temu o kilka sekund wcześniej wpadłem na metę zawodów w Kopenhadze. Potem wspólnie ogłosiliśmy zwycięzcę konkursu na Blogera Roku 2015. Tak jak rok wcześniej wygrał Jakub Masiuk, Złośliwi szeptali, że pomyliły się koperty i dostaliśmy tę z ubiegłego roku. I jak rok temu laureat się nie pojawił. Podobno mocno przytył w okresie roztrenowania i trochę się wstydził pokazać publicznie. Od tego splendoru uderzyła mi sodowa. W czasie przerwy podszedłem do redaktora Grassa. Ponieważ kilka razy pojawiły się sugestie, że może dałbym radę, to może pójdę za ciosem i napiszę książkę? Miałem nawet przygotowany taki triathlonowy tytuł „Trzy Chude Małpy”. Redaktor ostudził mój zapał, powiedział, żebym nie przesadzał, a tytuł zabiera dla siebie dla planowanej trylogii. Oprócz napisanej już książki „Trzy Mądre Małpy”, druga będzie o skutecznych dietach i mój tytuł jest w sam raz. Trzecia książka będzie nosić tytuł „Trzy Rude Małpy” i w sposób demaskatorski opisze środowisko celebrytów.

Gala wzbudziła ogromne zainteresowanie mediów i przez moment sam poczułem się jak celebryta. Podeszła jakaś młoda dziennikarka. Spytała, jakie to uczucie strzelić 5 bramek w 10 minut. Chyba mnie z kimś pomyliła. Odpowiedziałem jak zawodowiec, że zawsze daje z siebie 120% i nigdy się nie poddaję. A kluczem jest ciężka praca na treningach. Wyraźnie była usatysfakcjonowana. Mam nadzieję, że zarejestrowały to kamery TVP Sport, które były wszędzie. Przerwę wykorzystywano do uzupełnienia kalorii. Po zawartości talerzy można było ocenić, kto jest kim i w jakim momencie sezonu. Niektórzy zaczęli już fazę wytopu i na talerzykach było skromnie. Kawałek rybki, gotowane warzywa. Ci, w fazie roztrenowani oraz sponsorzy i politycy jechali grubo. Białka, węgle i tłuszcze roślinne oraz zwierzęce. Niektórzy wracali jak to strefy zmian⁠Strefa zmianWyznaczona część zawodów, w której zawodnicy zostawiają sprzęt i przechodzą między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem.. Kilkakrotnie : T1, T2 i deserowe T3.

Koncentracja na konsumpcji była tak intensywna, że niewiele osób oglądało kosmicznie wyglądające, prześliczne rowery GIANT’a, do czego namawiał elegancki i jak zawsze bardzo uprzejmy Dyrektor Generalny. Po przerwie miał miejsce zapowiadany wcześniej benefis Marka Jaskółki. Najpierw aktualny prezes Polskiego Związku Triathlonu i przyszły Prezydent RP Wojciech Olejniczak wygłosił okolicznościowe przemówienie. Wręczył także statuetkę w kształcie…….no, no, kto zgadnie? No, oczywiście w kształcie jaskółki! Mam nadzieję, że w przyszłości nadarzy się okazja, żeby prezesowi wręczyć jakąś okolicznościową nagrodę w kształcie butelki oleju kujawskiego, albo miski olejowej.

Ostatnim punktem części oficjalnej był wywiad z Niemcem prowadzony po angielsku przez redaktora Grassa. Przedstawiciel IRONMAN’a na Europę skomplentował film z ostatnich mistrzostw na Hawajach. Potem redaktor próbował wynegocjować jakieś dodatkowe sloty na Konę. Niestety, wiadomość jest taka, że będzie mniej slotów w wyższych kategoriach wiekowych. Po powrocie do domu miła niespodzianka. Okazało się, że w reklamówce był dodatkowy prezent. Kask rowerowy o intrygującej nazwie „Chopper” i wspaniałym, 360 stopniowym wizjerze.

nadbloger2015c

Nie bardzo wiedziałem, jak włożyć to na głowę. Zacząłem studiować instrukcję. Przeczytałem, że:

„Nigdy nie używaj urządzenia, gdy masz mokre lub wilgotne dłonie”

Myślę, spoko. Po wyjściu z wody muszę mieć przygotowany ręczniczek i nie ma sprawy.

„Zawsze należy używać urządzenie na stabilnej, płaskiej, czystej i suchej powierzchni”.

O.K. No problem. Odpadają wyścigi górskie i w deszczu.

„Urządzenie ustawiać tak, aby zawsze był możliwy dostęp do niego”

No jasne. Przecież to jest podstawa w strefie zmian – Ameryki nie odkryli.

„Aby zapobiec przegrzaniu, nie używaj tego urządzenia nieprzerwanie przez ponad 10 sekund. Pozostawiaj je, aby ostygło, na 1 minutę po każdych 10 sekundach pracy”.

A, tu was mam! Czyli to jest kask do trenowania interwałów⁠Trening interwałowyTrening z powtarzanymi odcinkami wysiłku rozdzielonymi przerwami lub lżejszą aktywnością. Długość i intensywność odcinków zależą od celu sesji., a nie na wyścigi. Sprytne. Na tych rozważaniach zeszła mi prawie cała noc. Rano wstała żona i powiedziała, że to jest kuchenny siekacz, a nie żaden kask. No dobra – też się przyda.


Marek Strześniewski

Triathlonista i maratończyk. Zaczęło się od pomysłu, by przebiec maraton na 50. urodziny, a z czasem do biegania dołączyły pływanie i rower. Ukończył m.in. IRONMAN Copenhagen. Miłośnik kina, który sportowe historie poznaje również z perspektywy zawodnika.