Jakub Żurek: "Harda Suka to nie ściganka. To skrupulatne opóźnianie momentu, gdy przychodzi kryzys."
Jakub Żurek opowiada o przygotowaniach do Hardej Suki, kryzysach na trasie, taktyce, żywieniu i debiucie zakończonym miejscem na podium.
Harda Suka jest jednym z najtrudniejszych triathlonów w Europie. Dla Jakuba Żurka nie był to jednak wyłącznie sportowy start i wyzwanie. Potraktował to wielomiesięczny projekt, gdzie liczyło się wszystko: od treningu, żywienia aż do decyzji na trasie. W rozmowie z Akademią Triathlonu opowiada o przygotowaniach, kryzysach i lekcjach wyniesionych z debiutu zakończonego miejscem na podium.
Jakub Żurek ze sportem związany jest od najmłodszych lat. Trenował między innymi taekwondo, pływanie, tenisa ziemnego i lekką atletykę. Później trafił do triathlonu i z tym sportem związany jest do dzisiaj. Jest trenerem, który buduje kondycję, technikę i siłę u zawodników, którzy przygotowują się między innymi do biegów górskich, triathlonu i zawodów pływackich. W mediach społecznościowych znacie go jako bez_zbednych_pytan. Prowadzi również kanał na YouTube - BZP Training Lab.
Ostatnie miesiące poświęcił przygotowaniom do Hardej Suki - zawodów, które wiele osób uważa za najtrudniejsze w Europie. Cały proces pokazywał na YouTube, odsłaniając kulisy treningów, analiz i codziennej pracy. Debiut zakończył na podium, zajmując ex aequo 3. miejsce. W naszej rozmowie opowiada między innymi o procesie przygotowań do zawodów, zaskakujących momentach i tym, że kryzysy na zawodach ultra są nieodłączne.
Grzegorz Banaś: Od lat jesteś trenerem i zawodnikiem. Masz za sobą sportowe wyzwana. Co sprawiło, że właśnie Harda Suka stała się jednym z nich? Kiedy pojawił się ten pomysł i czemu właśnie ten wyścig?
Jakub Żurek: To bardzo ciekawe pytanie. Trochę zmusiło mnie do sięgnięcia pamięcią wstecz. Kilka lat temu miałem okazję być na fantastycznym, 3-tygodniowym obozie na Teneryfie wraz z jednymi z najlepszych polskich biegaczy górskich. Byliśmy tam sporą ekipą. Na "wieczorku zapoznawczym" każdy opowiadał o tym, z czego się wywodzi, z jakiej dyscypliny i jakie ma cele sportowe na nadchodzące sezony.
Opowiadałem wtedy o tym, że ukończyłem główny szlak beskidzki, najdłuższy górski szlak w Polsce, że szykuję się do poprawy wyników w maratonie oraz do biegów ultra powyżej 100 km, bo takie wtedy sportowe cele miałem. Zaznaczyłem też, że wywodzę się z triathlonu kwalifikowanego i od najmłodszych lat właśnie tę dyscyplinę trenowałem. Wtedy jeden z uczestników tego obozu powiedział mi, że skoro tak, to muszę kiedyś spróbować hardej suki. Ja zapytałem wtedy: „A co to harda suka?” A on odpowiedział: „No, najtrudniejszy triathlon w Europie w Tatrach.”
No i tak zasiał we mnie myśl, temat zgłębiłem, no i zapisałem sobie to na liście swoich sportowych celów… Kiedy po kilku sezonach, w których pół roku biegałem po asfalcie, szykując się do Ulicznego Maratonu, a pół roku do biegów górskich, bo w mojej pracy trenera tylko na tę dyscyplinę znajdowałem logistycznie czas z racji natłoku zawodowych obowiązków, pojawiła się w końcu myśl i przestrzeń czasowa, żeby wrócić do triathlonu.
Do triathlonu, który nie do końca będzie od samego początku wiązał się z cyferkami, szczytową formą i wysoką dyspozycją na każdej z dyscyplin. Był to nie do końca policzalny w cyfrach start, a przy tym fantastyczna przygoda i coś, co także miało w sobie namiastkę tego, co dotychczas trenowałem, czyli właśnie wysiłków wielogodzinnych, czyli wysiłków ultra. Oprócz tego wracałem także po kontuzji, która uniemożliwiała mi przez kilka miesięcy trening biegowy. W celu utrzymania swojej kondycji trening triathlonowy idealnie do tego pasował. No i tak to złożyło się w jedną całość, która zaprowadziła mnie na start, nad Jeziorem Orawskim w Namestowie.
GB: Na co dzień planujesz treningi swoim podopiecznym. Kiedy sam miesiącami przygotowywałeś się do tak wymagającego startu, to potrafiłeś zachować chłodną głową, czy zdarzało się, że ambicja brała górę?
JŻ: Z racji swojego doświadczenia i stażu treningowego od najmłodszych lat, kiedy zawsze balansowałem na bardzo cienkiej granicy przetrenowaniaPrzetrenowanieDługotrwały spadek zdolności wysiłkowych związany z nadmiernym obciążeniem i niedostateczną regeneracją, który nie ustępuje po krótkim odpoczynku. z racji bardzo wymagających programów treningowych w sporcie kwalifikowanym, wiem, że objętość treningowa musi ściśle korelować z tym, ile rzeczywiście jesteśmy w stanie odpoczywać oraz jaka jest jakość tego odpoczynku.
W okresie przygotowań trenowałem między 18 a 20 godzin, bo tylko wtedy byłem w stanie realizować także swoje obowiązki zawodowe na odpowiednim poziomie i nie odczuwać jakiegoś potężnego zajazdu. Od wczesnych godzin prowadzę konsultacje z podopiecznymi na obiektach, potem zasiadam do komputera programować treningi zawodnikom oraz do projektów Teamu Przyspiesz. Czasu na trening jest mało, a co dopiero czasu na odpoczynek.
Mój dzień rozpoczynał się od 5:15, a kończył o 22:00, więc raczej porównywanie się do innych zawodników trenujących w granicach 25 godzin byłoby gwoździem do trumny. Bardzo zależało mi, żeby ilość treningu nie wpływała na jakość wykonywania mojej pracy, co pozwoliło mi ambicje schować do kieszeni i może dzięki temu uniknąć także przetrenowania czy kontuzji.
GB: W swoich materiałach na YouTube pokazałeś analityczne podejście do startu: dokładne planowanie cyklów, trening siłowy, analiza żywienia, pomiary mleczanuMleczanMleczan, czyli związek powstający podczas przemian glukozy i wykorzystywany jako paliwo. Jego stężenie we krwi pomaga oceniać intensywność wysiłku. i inne elementy. Czy takie analityczne podejście daje przewagę?
JŻ: Trening pod Hardą to także rozwój moich kompetencji trenerskich. Analityczne podejście pozwalało mi trochę lepiej zrozumieć i kontrolować proces. Inaczej chyba po prostu nie umiem. Była to wartość dodana, którą uwzględniłem w przygotowaniach i na której mi zależało.
Czy takie podejście jest to konieczne w treningu, aby ukończyć Hardą? Może nie do końca, jednak ja chciałem z tych przygotowań wyjąć nie tylko dobrą dyspozycję sportową, ale także lekcje na przyszłość i wnioski, które skrupulatnie notowałem. Na pewno wspierać się będę nimi w kolejnych przygotowaniach czy przygotowaniach moich podopiecznych.
GB: Czy na trasie Hardej Suki było coś, co Cię naprawdę zaskoczyło i czego nie da się przewidzieć na treningu?
JŻ: Ogólnie, start w hardej to coś, co najpierw trzeba przeżyć, żeby potem zweryfikować błędy i poprawić pewne aspekty. Harda to start dość nieprzewidywalny, gdzie rozwiązanie znajduje się w czasie rzeczywistym.
Decyzję podejmuje się wtedy, kiedy wydarza się coś, co chce zmienić Twój zaplanowany wcześniej bieg wydarzeń. Samo to, że debiutowałem i nie miałem pojęcia, jak będzie zachowywać się ciało w 16. czy 17. godzinie wysiłku, było już czymś, co mogło mocno zaskoczyć. W pierwszej części biegu, na przykład, zaskoczyła mnie moja dyspozycja i świeżość mięśniowa, która pozwoliła mi naprawdę dobrze rozpocząć trasę biegową. Spodziewałem się, że tempo przelotowe będzie o wiele niższe z racji tak długiego i wymagającego roweru.
To przełożyło się na to, że przez długi czas odpierałem atak trzeciego zawodnika… W konsekwencji mój support po prostu nie był w stanie utrzymać tego tempa. Musiała wtedy zapaść decyzja, czy indywidualnie zmierzam na Hale Ornak, czy czekam na Roberta, który ma część mojego pożywienia, jak i nawodnienia. Tak samo sytuacja na etapie kolarskim… Do 130 km, jechałem na pierwszej pozycji. Mój support informował mnie o tym, że Łukasz, który później został rekordzistą trasy i zwycięzcą, startując po raz piąty, zrobił już postój na jedzenie. Ja jeszcze nie. Zmuszało mnie to do podjęcia decyzji, mimo bardzo dobrego samopoczucia o zjechanie na pobocze, straceniu prowadzenia, ale w zamian za to zjedzenie czegoś treściwego co pozwoliło mi trochę zreaktywować układ trawienny i kontynuować dalsze zmagania w dużo większym komforcie energetycznym. To z biegiem czasu uważam za bardzo dobrą decyzję i mega jestem wdzięczny mojemu teamowi za to, że zachęcał mnie do tego.
GB: Taki dystans i tak wymagająca trasa wiążą się z kryzysami. Czy jakiś zdarzył się u Ciebie i jak z niego wyszedłeś?
JŻ: Kryzys to nieodzowny element ultra. Z pewnością każdy, kto wykonywał jakiś długotrwały wysiłek, popełnił pewien błąd: zapomniał o żywieniu, o mikroelementach, czy po prostu przesadził z tempem.
Wpłynęło to w późniejszym etapie na kryzys, który zmusił do znacznego zmniejszenia tempa przelotowego, a czasem nawet do "doczłapania" się do mety czy nawet zejścia z trasy. Walcząc o utrzymanie drugiej pozycji i zostawiając jednocześnie mój support, zmuszony byłem do przyjmowania jednego rodzaju żeli. Przed ostatnim podejściem, poprzedzającym 10-kilometrowy, zbieg do hali Ornak na punkt żywieniowyPunkt żywieniowyMiejsce na trasie zawodów, w którym organizator udostępnia napoje lub jedzenie. Zakres dostępnych produktów zależy od konkretnej imprezy., czyli ścianą na Starorobociańskim Wierchu 2146 m n.p.m poczułem specyficzną, napływającą ślinę w jamie ustnej, co ewidentnie było efektem zmulenia jednolitym smakiem i konsystencją żeli, które przyjmowałem.
Uczucie zatrucia zmusiło mnie do odruchów wymiotnych oraz do braku możliwości utrzymania tempa z początku trasy biegowej, a co za tym idzie też do braku chęci dalszego spożywania węglowodanów. Byłem pewny, że się z tego nie podniosę. Jednak trochę szczęścia i doświadczenie, które w swojej krótkiej przygodzie z ultra nabyłem, kazało mi spożyć 150 ml coli, która postawiła mnie do pionu i pozwoliła kontynuować wyścig na dobrym poziomie. Trudnym odcinkiem był także atak z Hali Ornak przez Czerwone Wierchy na Kasprowy Wierch, gdzie z przyczyn logistycznych mój support nie dotarł.
Na tym punkcie musiałem wesprzeć się żywieniem przygotowanym przez organizatora, czyli także colą, i ruszyłem już na nieco niższym tempie, mając świadomość posiadanego przy sobie Paliwa. Tu z kolei uratowała mnie świadomość, że na Kasprowym Wierchu jest już mój przyjaciel Błażej, który czeka tam na mnie i pozwoli mi załadować się tam odpowiednio na ostatnią część trasy biegowej.
GB: Na Hardej zrobiłeś mocne pływanie oraz jeden z lepszych rowerów. Byłeś też jednym z zawodników, który musiał pobiec innym wariantem trasy. Jak wyglądała to z Twojej perspektywy?
JŻ: O, to właśnie jedno z pytań, które także byłoby super odpowiedzią na poprzednie dotyczące tego czy na hardej jest coś, czego nie jest się w stanie przewidzieć. Na punkcie żywieniowym na hali Ornak organizator podjął decyzję, że pierwsza trójka, albo po prostu zawodnicy, którzy wbiegną na ten punkt przed godziną 8:30, ruszają oryginalną trasą. Reszta zawodników, z racji zapowiadanej burzy, która miała być w drugiej części dnia na Krzyżnym, musiała ruszyć dołem, czyli trasą minimalnie dłuższą, ale mającą połowę mniej przewyższenia. Mimo ciężkiego wtedy stanu bardzo chciałem wykonać oryginalną trasę tych zawodów.
Nie zwlekając, podniosłem się szybko z tego punktu i ruszyłem dalej, właśnie na Czerwone Wierchy. Odcinek, który wcześniej w mojej głowie wydawał się dosyć biegowy, tego dnia z powodu czasu trwania zawodów sprawił, że przeżyłem tam solidną bombę. Na Kasprowym Wierchu dostałem komunikat organizatora, że na Murowańcu, czyli na zbiegu z Kasprowego, mam skręcić na trasę alternatywną, ponieważ na Krzyżnym szykuje się już poważna burza. Jeśli dobiegnę do mety, to będę sklasyfikowany na trzeciej pozycji. Przyjąłem tę informację, inaczej prawdopodobnie zostałbym zdyskwalifikowany. No i dalej już tą lżejszą trasą w pełni biegowo dobiegłem na Morskie Oko, mając na liczniku 62 km i 4500 metrów przewyższenia.
W tym samym czasie zawodnik, który biegł trasą alternatywną, wbiegł na metę jako trzeci. Werdykt organizatora był taki, że zajmujemy EX AEQUO trzecie miejsce. My zgodziliśmy się na to i nie dyskutowaliśmy już, kto miał ciężej, a kto lżej; po prostu przyjęliśmy to i z dumą stanęliśmy na trzecim stopniu podium.
GB: Zacząłeś od szybkiego pływania. Później ruszyłeś na pętlę rowerową, która ma ogromne przewyższenia, a jedzie się przecież w nocy. Opowiesz nam trochę o przebiegu zawodów?
JŻ: Pływanie to coś najpiękniejszego, co przytrafiło mi się w tych przygotowaniach, ponieważ samopoczucie, świeżość, którą w końcu zyskałem w dniu startu, oraz warunki na jeziorze Orawskim, to po prostu było coś nie do opisania. Czułem, że od początku uciekam, ale jakoś szczególnie nie było to w mojej głowie, mając świadomość tego, na jakim etapie zawodów się znajdujemy.
Płynęło mi się bardzo swobodnie, na niskim odczuciu zmęczenia, bez problemów nawigacyjnych, z mega motywacją i radością, że to, co chciałem zrealizować w pierwszej części zawodów, po prostu mi się udaje.
Na tej "fali wznoszącej" dopłynąłem, przywitał mnie mój support, który pewnie także czuł potężną dumę i radość, że wychodzę z wody właśnie na pierwszym miejscu. W założeniach mieliśmy szybkie T1Strefa T1Strefa, w której zawodnik po pływaniu przygotowuje się do jazdy na rowerze. T1 oznacza też samą zmianę z pływania na rower oraz jej czas., zjedzenie czegoś treściwego w postaci naleśnika, obadanie przewagi nad drugim zawodnikiem i ruszenie na trasę kolarską, aby przejechać jak najwięcej za dnia przed zmrokiem. Tu także zaskoczenie, ponieważ na trasie kolarskiej czułem, że mam naprawdę gaz pod nogą i oprócz tego, że jadę pierwszy, to także utrzymuję około pięciu minut przewagi nad drugim zawodnikiem, co mocno mnie motywowało, ale także delikatnie zaskoczyło, bo swojej formy kolarskiej nie postrzegałem jako coś mocno wymaksowanego w tych przygotowaniach.
Następnie nastał zmrok. Kiedy robi się ciemno, odpalasz światło, które masz na kierownicy. Nie do końca kontrolujesz intensywność, z jaką jedziesz, ponieważ adrenalina motywuje Cię do jazdy i trochę zaburza odczucia Twojego zmęczenia. Po dobrych 50 km przejechanych w ciemności zauważyłem, że o wiele wyższą mocą, niż mam założone, więc troszeczkę uspokoiłem się, co pozwoliło mi oszczędzić siły na drugą część trasy kolarskiej, która jest nieco bardziej wymagająca.
Na chyba 209 km jest potężna, chyba 11-kilometrowa ścianaŚcianaPotoczne określenie gwałtownego spadku energii i zdolności utrzymania tempa podczas długiego wysiłku, często związanego z wyczerpaniem zapasów węglowodanów., która na pewno długo zostanie w mojej głowie, ale także w głowie supportu, który asekurował mnie na trasie kolarskiej, a dokładnie mojemu wspólnikowi Bartkowi, mojej Gabi i Piotrowi, którzy widzieli powagę tej sytuacji i tę ścianę do podjechania. Podjazd ten jednak będę wspominał i wracał do niego w trudnych momentach, ponieważ tam moja psychika pracowała bardzo dobrze. Jechałem go stosunkowo mocno, bez żadnych kryzysów psychicznych czy fizycznych, równo odpowiednio dawkując sobie intensywność. A przy tym wszystkim nie wyczekiwałem końca tej góry. Wiedziałem, że po prostu muszę ją podjechać, niezależnie od tego, ile będzie trwała.
Z taką żelazną psychiką po prostu wykonałem ten podjazd, nie wiedząc też, że później co chwilę będę musiał dokonywać dosyć mocnej kolarskiej wspinaczki na nieco krótszych odcinkach. No, ale taki urok tych zawodów. Rower dowiozłem na drugiej pozycji. Byłem mega dumny i także wiedziałem, że przede mną potężna kobyła w postaci właśnie trasy biegowej. Więc się już nie spieszyłem.
Spokojnie obkleiliśmy nogę tejpami, żebym nie uciekała, bo w okresie przygotowań delikatnie moja prawa kostka płatała figle, za co oczywiście dziękuję mojemu fizjo Robertowi, który także ze mną ruszył na trasę biegową. No i rozpoczęliśmy walkę. Dobre samopoczucie na początku, a potem...o kryzysach i trasie biegowej opowiadałem wyżej a cały przebieg zmagań będziecie mogli obejrzeć na Youtubie w materiale, który udało nam się zarejestrować
GB: Był jakiś jeden moment (podjazd, zbieg, fragment), który szczególnie zapamiętasz?
JŻ: Tak jak pisałem wyżej, z pewnością ten długi podjazd na bodajże 209 kilometrze, zostanie na długo w mojej pamięci, ponieważ był rozegrany bardzo dobrze taktycznie, ale także w bardzo mocno ukierunkowanej na osiąganie celu psychice. Z czego jestem dumny.
GB: "Nie można przywiązywać wagi do czegoś, co nie ma znaczenia" - komentowałeś na biegu. Powiedziałeś, że miałeś na rowerze konkretne założenia, ale trochę "przeszkadzała" świadomość, że jedziesz z przodu stawki. Musiałeś uspokoić tę wewnętrzną ambicję i powiedzieć sobie "robię wszystko, jak zaplanowałem - pozycja ma mniejsze znaczenie"?
JŻ: W Hardej pozycja na mecie ma znaczenie. To, na której pozycji jedziesz na tak długim wyścigu, naprawdę jest nieistotne. Jednak chęć parcia i świadomość jechania z przodu często namawia Cię do tego, żeby właśnie dowozić ten wynik, to pierwsze czy drugie miejsce i zejść na bieg właśnie na czołowych lokatach.
Druga część roweru, mimo nocy i tego, że koncentracja powinna spadać, była pojechana przeze mnie dużo lepiej taktycznie. Z pewnością inaczej wyglądałbym na biegu, gdybym utrzymywał intensywność z początku trasy kolarskiej, rozpoczynając bieg. Wypowiedziałem się tam na temat rzeczy, które w danym momencie zawodów nie mają znaczenia, a myślimy o nich. One mogą zaprowadzić nas w ślepy zaułek, który potem objawi się kryzysem energetycznym. Tak to już jest w ultra… Dzięki chłodnej głowie i wskazówkom mojego supportu udało mi się przed tym uchronić.
GB: Zająłeś 3. miejsce w triathlonie, który jest uznawany za jeden z najtrudniejszych w Europie. Co pomyślałeś na mecie? Pisałeś pod jednym z postów, że jest "dużo do poprawy"...
JŻ: W jakichś moich cichych marzeniach chciałem być w top 5 tych zawodów. Ale tak naprawdę to chciałem to ukończyć w czasie około 24 godzin. Dlaczego? Nie do końca jestem w stanie teraz odpowiedzieć na to pytanie, ale mniej więcej znałem tempa przelotowe na pływaniu, pętlę, którą jechałem kilka lat temu, oraz pętlę biegową, którą wykonywałem kiedyś "na raz". Tak jak mówiłem wcześniej, dopóki nie przeżyjesz tego, to trudno przygotować się na ewentualności, które mogą Cię tam spotkać. Na pewno logistyka i taktyka supportu na trasie biegowej jest "u nas" do poprawy.
I tutaj widzę największą oszczędność czasu oraz zażegnanie kryzysów energetycznych, które miałem. Oprócz tego różnorodność żywieniowa pozwala zmulić się nieco później, przez co dłużej można utrzymywać chęć przyswajania węglowodanów. To wpłynie na lepsze tempo przelotowe w trakcie biegu, który jest kluczowy dla wyniku na mecie. Poprawa formy kolarskiej, aby przejechać to około 20 minut szybciej, ale z jeszcze mniejszym odczuciem zmęczenia, na pewno także pomogłoby w osiąganiu lepszego wyniku. Jednak to raczej pieśń przyszłości i cele na kolejne lata.
GB: Mówisz niekiedy: trenuj ciężko i mądrze. Po tym, jak sam przygotowywałeś się do Hardej, przygotowywałeś zawodników do takich zawodów m.in. pod kątem wytrzymałości, jaki jest główny błąd lub błędy, który popełniają amatorzy przygotowujący się do długich dystansów?
JŻ: Tu także rozdzieliłbym temat na sferę startową, jak i sferę przygotowań. Na pierwszy ogień weźmy start w takich zawodach. Zawody Ultra to nie ściganka. To raczej skrupulatne opóźnianie momentu, gdy przychodzi kryzys. Praca nad tym, aby wystąpił on jak najpóźniej. Kryzysu nie da się znosić w nieskończoność. Każdy z nas jest przygotowany psychicznie i fizycznie na pewien czas znoszenia trudu, tak długotrwałego wysiłku.
Jeśli przyjdzie zbyt wcześnie, może to być tragiczne w skutkach. Jeśli przyjdzie odpowiednio późno, z zaciśniętymi zębami dotrzemy do mety z dobrym wynikiem, walcząc na ostatnich metrach. Docelowo chodzi o to, żeby utrzymywać jak najbardziej stabilną niską lub średnią intensywność (w zależności od poziomu wytrenowania), bez skoków, szarpania i zaciągania długu tlenowego.
Co do sfery przygotowań, to z pewnością kluczowe będzie tutaj dobre określenie intensywności na progu tlenowym, czyli LT1. Umiejętność rozpoznawania tej intensywności na podstawie własnych odczuć, znajomość odpowiadających jej wartości tętna czy mocy oraz umiejętność programowania treningu tak, aby rozwijać ją we wszystkich trzech dyscyplinach triathlonu, będą miały ogromne znaczenie w przygotowaniach do wysiłków ultra. Mimo że podczas wysiłków realizowanych w okolicach LT1 organizm cały czas korzysta zarówno z węglowodanów, jak i tłuszczów, to udział utleniania kwasów tłuszczowych jest znacznie większy niż przy wyższych intensywnościach.
W porównaniu z ograniczonymi zapasami glikogenu zasoby energii zgromadzone w tkance tłuszczowej są bardzo duże, dlatego rozwój tej intensywności ma kluczowe znaczenie w przygotowaniach do długotrwałego wysiłku. Praca w niskich intensywnościach pozwala również na realizację większego wolumenu treningowego, co przekłada się na poprawę wydolności tlenowej oraz efektywności wykorzystania substratów energetycznych. Trenując przy niższych intensywnościach, zazwyczaj potrzebujemy także mniej czasu na regenerację układu nerwowego i mięśniowego, dzięki czemu możemy systematycznie budować objętość treningową.
Dlatego stosunek objętości do intensywności jednostek treningowych jest jednym z kluczowych elementów przygotowań. Jeśli chcesz trenować dużo, nie możesz każdego treningu wykonywać bardzo ciężko. Stąd często powtarzam swoim zawodnikom, że najlepiej jest trenować mądrze i ciężko. To właśnie za słowem „mądrze” kryje się odpowiedni dobór intensywności, objętości i regeneracji, zawsze indywidualnie dopasowany do zawodnika.
GB: Czy planujesz w przyszłości zmierzyć się z Hardą ponownie? Czy myślisz raczej o innych kierunkach wyzwań?
JŻ: Oczywiście, celować będę w Hardą za rok. Chciałbym poprawić ten wynik i wykonać tę morderczą trasę grubo poniżej 24 godzin. Teraz czas na odbudowę mojej wydolności. Z racji, że jednostki tlenowe raczej nie rozwijały jakoś szczególnie takich zdolności jak szybkość, wytrzymałość beztlenowa czy progowa. Rozpoczynam przygotowania do maratonu w Walencji, ale z treningu Triathlonowego, który będzie w małym stopniu, ale wciąż utrzymywany w moim tygodniu treningowym.
Postawię teraz dla kontrastu na szybkie bieganie po asfalcie, redukcję masy ciała tak, aby rozepchać trochę swój "wydolnościowy sufit". Następnie w okresie grudnia, znów wejdę bezpośrednio w przygotowania do Tatrzańskiej Triathlonowej Wyrypy, uskuteczniając obozy w górach, dużo większy wolumen treningu kolarskiego, zwiększenie objętości pływackiej i znacznie zmniejszenie intensywności treningów biegowych na rzecz po prostu większego wolumenu godzinowego.
Trzymajcie kciuki i śledźcie moje poczynania między innymi na YouTube, ponieważ będę pokazywać Wam moje spostrzeżenia na trening, jednocześnie doskonale się przy tym bawiąc i rozwijając swoją pasję, jaką jest budowanie wydolności u siebie i moich podopiecznych. Szczęścia, zdrowia i Miłości dla Was i bliskich życzy Trener Kuba! Akademia Triathlonu. Dziękuję za zainteresowanie i super konstruktywne pytania!
GB: Dziękujemy za poświęcony czas!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.