W debiucie na pełnym stanęła na podium. Kinga Kozłowska: „Jak ktoś mi mówi: «Nie da się», to ja robię wszystko, żeby pokazać, że się da”
Ironman wydawał jej się niemożliwy. Kinga Kozłowska opowiada o drodze do Malborka, przekraczaniu granic i łączeniu triathlonu z pracą lekarza.
Kiedyś przepłynięcie 50 metrów bez zatrzymania było wyzwaniem, a pełny dystans Ironmana wydawał się równie realny jak lot w kosmos. Kilka lat później Kinga Kozłowska przekroczyła metę w Malborku z czasem 10:35:28, zajmując 3. miejsce w swojej kategorii i 4. miejsce wśród kobiet OPEN. W rozmowie opowiada o przesuwaniu granic, cenie sportowych marzeń i o tym, dlaczego „niemożliwe” działa na nią jak zapalnik.
Kinga Kozłowska jest lekarką i triathlonistką amatorką. Przygodę z triathlonem rozpoczęła w 2021 roku, choć pomysł na pierwszy start pojawił się już rok wcześniej. W sezonie 2026 zadebiutowała na pełnym dystansie w Malborku, osiągając czas 10:35:28, 3. miejsce w swojej kategorii oraz 4. miejsce OPEN kobiet. Sport łączy z pracą w szpitalu i rozpoczętą specjalizacją. Droga do pełnego dystansu zajęła jej sześć lat i – jak sama podkreśla – stała się lekcją konsekwencji, cierpliwości oraz przekraczania ograniczeń, które często istnieją przede wszystkim w głowie.
Nikodem Klata: W triathlonie zadebiutowałaś w 2021 roku. Ostatnio napisałaś w poście: „Kiedy 6–7 lat temu pierwszy raz usłyszałam o triathlonie, zobaczyłam, jak ludzie doprowadzają się do granic możliwości, kończą koronny dystans Ironmana, czołgając się do mety, pomyślałam: ja też tak chcę!”. Trzeba przyznać, że to dość szalona motywacja… Opowiedz proszę dokładniej, co zainspirowało Cię do triathlonu. Jak w czymś tak trudnym, jak doprowadzanie się do granic możliwości, znalazłaś inspirację?
Kinga Kozłowska: Od dziecka uwielbiałam sport, chociaż nigdy nie miałam okazji trenować "na poważnie". Próbowałam wielu dyscyplin. Jako mała dziewczynka udawałam, że jestem Adamem Małyszem, Kubą Błaszczykowskim czy Justyną Kowalczyk. Marzyłam o zostaniu sportowcem. Po prostu kocham rywalizację i te emocje, ale zawsze wydawało mi się, że nie mam do tego warunków, chociażby fizycznych.
W pewnym momencie jednak sport stawał się powoli coraz ważniejszym elementem życia. Spotykałam na swojej drodze ludzi, którzy pokazywali mi, że jednak się nadaję i powinnam próbować startować. Zaczęłam bardziej ustrukturyzowanie trenować, z pierwszymi celami startowymi w bieganiu. Zaczęło mi się podobać, jak trenowanie pozytywnie wpływa na mnie i na to, co robię. Uwielbiałam i dalej uwielbiam ten moment przekraczania granic i osiągania gigantycznego zmęczenia fizycznego, po którym następuje wyrzut endorfin i uczucie satysfakcji.
Poza tym rzeczy niemożliwe bardzo mnie motywują. Jak ktoś mi mówi: "Nie da się", to ja tym bardziej robię wszystko, żeby pokazać, że się da. Dlatego kiedy usłyszałam o triathlonie na etapie, gdy ledwo przepływałam 25 m na basenie, biegałam sobie rekreacyjnie maksymalnie 5 km, a jeszcze kilka lat wcześniej, bardzo nie lubiłam biegania, uważałam, że kolarstwo będzie jedynym sportem, którego w życiu nie spróbuję, pomyślałam sama: "To jest niemożliwe, nie da się." I to zadziałało jak zapalnik. Zaczęłam oglądać filmiki z zawodów triathlonowych, jak ludzie czołgają się wyczerpani do mety, jak doprowadzają się do granic swoich możliwości. I jednocześnie czułam, że ja też chcę do tej granicy dojść i poczuć to co, oni. Tym razem sobie samej pokazać, że się da. Wydawało mi się to tak absurdalnie trudne, że aż ekscytujące, żeby spróbować.
NK: W opisie profilu masz zdanie: „road to my limits”. To pewien paradoks, bo chyba nigdy do końca nie znamy swoich limitów? Twoją drogą jest więc ciągłe ich poszukiwanie czy raczej przesuwanie? Po czym poznajesz, że właśnie dotarłaś do granicy?
KK: Tak, to jest paradoks, bo w zasadzie póki coś przetrwamy, to limitu nie osiągnęliśmy. Ciężko powiedzieć co jest granicą, czy w ogóle kiedykolwiek do niej dojdziemy i czy taka istnieje. Czasem ograniczeniem jest bardziej nasz umysł niż ciało. I właśnie to jest ta droga. Droga do odkrywania barier, jakie stawia umysł, a które, jak się okazuje, można przekraczać.
Nie wiem jakie są moje granice. Cały czas się przekonuję, że to, co uważałam za mój limit tak naprawdę nim nie jest, bo z każdym kolejnym treningiem i startem ten "sufit" się oddala. I za to uwielbiam sport i triathlon. Pokazuje mi, że uważanie czegoś za nierealne wynika raczej z faktu nieposiadania jeszcze w danej chwili odpowiednich umiejętności, niewykonania jeszcze wystarczającej ilości pracy, albo braku odwagi, by podjąć próbę i przekonać się na własnej skórze, czy to faktycznie jest niemożliwe. Więc jest to raczej droga do odkrywania pozornych limitów i jednocześnie nauka, że odpowiednio włożonym wysiłkiem te limity można przesuwać, nie tylko w sporcie, ale przede wszystkim w życiu.
NK: Skoro jesteśmy przy opisie, bardzo zastanawiają mnie dwa słowa: „potencjalnie niemożliwe”. Zdradzisz, co się za nimi kryje?
KK: Potencjalnie niemożliwe, tak, to ciekawe określenie. Często używamy w rozmowach słowa niemożliwe, wydaje mi się, że aż za często. Jak się głębiej zastanowić nad dokonaniami ludzkości, to wiele z nich dalej wydaje nam się niewykonalnych, a jednak ktoś już przecież tego dokonał, wynalazł czy stworzył.
Na początku są rzeczy, które uważamy za nierealne, ale tak naprawdę do czasu, kiedy nie znajdziemy odpowiedniego sposobu czy środka na ich urzeczywistnienie. Stąd słowo "potencjalnie". Wierzę, że to, co dziś wydaje mi się niemożliwe, jest możliwe. Tylko potrzeba znaleźć odpowiedź na pytanie "Jak?". I w głębi duszy zawsze wierzę, że ten sposób znajdę, niezależnie od wysiłku, który trzeba włożyć i czasu, jaki może to zająć.
NK: Kiedy zaczynałaś w 2021 roku, gdzie był Twój limit? Do czego wtedy dążyłaś?
KK: Jak zrodził się pomysł na wystartowanie w triathlonie, to był 2020 rok, pamiętny rok pandemii. Mój limit wtedy był zdecydowanie niżej niż to, do czego już udało mi się dojść. Na początku to było przebiegnięcie 10 km, przepłynięcie 50 m basenu bez zatrzymania po 25 m z walką o oddech i samo wejście na rower szosowy. Nie mówiąc już o wpinanych butach, w których jazda naprawdę wydawała mi się nierealna. A na pierwszym starcie w Elblągu w 2021 roku miałam ze strachu przed pływaniem w wodach otwartych tętno 170 od samego patrzenia na Kanał Elbląski.
Czasem przypominam sobie jak to było i naprawdę się z tego śmieję. Niesamowite jest, co jako ludzie potrafimy wypracować. Ale pamiętam też, jaki był mój cel na początku przygody. Nie zakładałam od razu "Ja chcę zrobić Ironmana. Chcę dojść do takiego konkretnego czasu na danym dystansie". Moim celem było spróbować, trenować z założeniem spokojnego progresu, poświęcenia tyle czasu w latach, ile będzie trzeba i zobaczenia, dokąd mnie to zaprowadzi.
Po prostu uwielbiałam i dalej uwielbiam, sam proces treningowy, możliwość "wyżycia" się w sporcie, naukę dyscypliny i poczucie, że ile rzetelnie wypracuję, to tyle otrzymam, bo w sporcie samo nic nie przyjdzie. Jeśli odpuścimy treningi, to nie możemy być zaskoczeni, że wyników nie ma. A z drugiej strony to fajnie przekłada się na inne aspekty życia, bo uczy wytrwałości i przekonania, że kiedyś ta włożona praca, cokolwiek byśmy nie robili, odda.
NK: Sezon 2026 był chyba przełomowy. Zadebiutowałaś na pełnym dystansie w Malborku. Oprócz tego zajęłaś 3. miejsce w kategorii i 4. miejsce OPEN. Nowa granica przesunięta? Opowiedz mi o tym wyścigu ze swojej perspektywy. Jak przebiegł?
KK: Można powiedzieć "Nowy poziom odblokowany". Tak, zdecydowanie granica się oddaliła. A sam wyścig... marzenie. Nie wiem nawet jakich słów użyć, żeby go opisać. Startowałam już wiele razy, ale nigdy nie towarzyszyły mi takie emocje. Przed startem byłam przeszczęśliwa, że dopięłam wszystkie przygotowania i jestem tu, gdzie jestem. Czułam ogromne podekscytowanie. Trochę nie mogłam uwierzyć, że to się naprawdę dzieje, a jednocześnie towarzyszył mi stres związany z potencjalnymi i nieoczekiwanymi problemami ze sprzętem, niepewnymi warunkami pogodowymi, które mogą przeszkodzić w ukończeniu.
Sądziłam, że taka okazja może się już długo nie powtórzyć na start na pełnym dystansie po tak solidnych przygotowaniach. Włożyłam całe serce i jeszcze więcej w ten proces i czułam, że tak, to jest ten moment, kiedy moje marzenie się ziści i dam radę. Sam start minął mi niesamowicie szybko i przyjemnie. Zorientowałam się, że już tyle godzin i kilometrów za mną tak naprawdę dopiero około 32 km biegu, kiedy pojawił się mały kryzys.
Ale wracając do początku. Odśpiewana "Bogurodzica" przed startem sprawiła, że łezka zakręciła mi się w oku, a emocje sięgnęły zenitu. Pływanie w moim stylu, czyli główny cel: przeżyć i nie utopić się, chociaż minęło mi nad wyraz przyjemnie. Widok murów zamku na tle wschodzącego słońca niesamowity. Na rowerze robiłam swoje: żel, elektrolityElektrolitySubstancje tworzące w płynach organizmu jony, np. sód, potas i chlorki. Uczestniczą w regulacji gospodarki wodnej oraz pracy mięśni i nerwów., kontrola tętna, kontrola stanu nóg i tak w kółko, aż zostało tylko jedno okrążenie i zrobiło mi się smutno, że to już zaraz zostanie ostatni etap wyścigu. Nowa trasa kolarska fantastyczna, chociaż wiatr, jak to w Malborku, dawał się we znaki. Nie mam jeszcze dużego doświadczenia w jeździe na rowerze czasowym, więc silne boczne podmuchy trochę testowały moją odwagę. No i na koniec bieganie, które uwielbiam najbardziej i jest zdecydowanie moją najmocniejszą dyscypliną w triathlonie. Zaczęłam z tempem, które teoretycznie było nie do utrzymania na całych 42km, ale zaryzykowałam, bo biegło mi się rewelacyjnie. Uznałam, że trudno, albo utrzymam i skończę z wynikiem, który mnie bardzo zaskoczy, albo zapłacę za to cenę na drugiej połowie, ale przynajmniej stoczę prawdziwą bitwę o Malbork. Nim się zorientowałam, minęło 21 km. W zasadzie to biegłam trochę jak w transie. Dopiero około 32 km zrobiło się nieco ciężej. Ale tak naprawdę zaledwie przez ostatnie 6 km biegu czułam ciężkość tego dystansu. A wbieg na metę to był upust wszystkich pozytywnych emocji - popłakałam się ze szczęścia.
Jeśli chodzi o samo zdobyte miejsce, to ani na pływaniu, ani na rowerze nie wiedziałam, jak się plasuję, po prostu robiłam swój wyścig. Po pierwszej pętli biegu rodzice, którzy mi kibicowali, krzyknęli, że jestem 3. w kategorii i wtedy dodatkowe skupienie padło na utrzymanie pozycji. Ale finalny wynik 4. miejsca w OPEN K zszokował mnie bardzo. Zupełnie nie spodziewałam się ani takich miejsc, ani tym bardziej takiego czasu na debiucie na dystansie długim.
NK: „Dla mnie to było tak nieosiągalne jak lot w kosmos” – napisałaś o swoim starcie. Co dla Ciebie znaczył ten wyścig?
KK: Ten wyścig to było zdecydowanie coś więcej niż kolejne zawody. Podczas większości startów mimochodem skupiałam się na tempach, wynikach i walce o jak najlepsze miejsca, a przed nastawiona byłam na ściganie. Tym razem to było przeżycie samo w sobie i doświadczenie. Kiedyś jako dziecko wystartowałam w zawodach biegowych na 800 m, po 400 m już nie byłam w stanie biec, nie dałam rady, bo nie byłam przygotowana, ale doszłam do mety i wtedy obiecałam sobie, że ja się jeszcze kiedyś przygotuję, że tak tego nie zostawię. I na mecie w Malborku powiedziałam sobie: "Tak, dałaś radę. Przygotowałaś się i to zrobiłaś, mimo że kiedyś wydawało Ci się to niewyobrażalne."
Kosmos jest tutaj synonimem rzeczy wykraczającej poza naszą wyobraźnię, a jednak w pewien sposób możliwej do osiągnięcia, tajemniczej i nieco przerażającej, a zarazem tak pociągającej. No i chyba każde dziecko marzy o locie w kosmos. A moim odpowiednikiem tego marzenia małej dziewczynki był właśnie sport i wielki wyścig. Niesamowite uczucie towarzyszy człowiekowi, kiedy przypomni sobie siebie, takiego małego z wielkimi marzeniami, a potem uświadomi, że po tylu latach to się faktycznie zadziało.
NK: Miałaś też moment, w którym przerwałaś przygodę z triathlonem i, jak sama pisałaś, nie wiedziałaś, czy wrócisz. Co sprawiło, że jednak wróciłaś?
KK: Przerwałam przygotowania i startowanie w triathlonie ze względu na inne zobowiązania życiowe, które były po prostu ważniejsze i wymagały większego zaangażowania. Ale podczas tej przerwy cały czas towarzyszyło mi uczucie, że mam coś do dokończenia. Bardzo chciałam zmierzyć się z dystansem pełnego ironmana, a przerwałam trenowanie zaledwie po dojściu do dystansu 1/4 IM.
Sam fakt powrotu tak naprawdę zawdzięczam znajomym z dawnej grupy treningowej, którzy na jednym ze spotkań typowo towarzyskich namówili mnie na spontaniczny wspólny start na 1/2 IM w 2025 roku. Wtedy pomyślałam, a dobra, chociaż tą połówkę pasowałoby zrobić jak już ten triathlon kiedyś zaczęłam. Jakoś się przygotuję i po prostu zaliczę. Natomiast ta 1/2 była momentem zwrotnym. Znów poczułam te startowe emocje i głód trenowania, a samo marzenie pełnego dystansu ponownie silnie wróciło. I tak padła decyzja: wracam dokończyć to, co zaczęłam, teraz, dzisiaj.
NK: Z zewnątrz widzimy 10:35:28, medal mistrzostw Polski i czwarte miejsce OPEN. Czego nie widać za tym wynikiem? Z czego musiałaś zrezygnować, żeby znaleźć się w tym miejscu?
KK: Sport, a już zwłaszcza triathlon, gdzie mamy trzy dyscypliny, czwarta – jedzenie, piąta – odpoczynek i szósta – logistyka ogarnięcia wszystkiego, jest niesamowicie czasochłonny. To trochę jak studnia bez dna. Za tym wynikiem stoją setki godzin treningów, czasem nudnych, czasem wykańczających. Dialogów ze sobą, jak bardzo mi się nie chce wyjść na kolejne chomikowanie od ściany do ściany na basenie, a z drugiej strony, jak bardzo chcę dojść tam, gdzie to chomikowanie mnie zaprowadzi. To też sprint w planowaniu dnia, tygodnia, miesiąca, żeby spiąć treningi i resztę życia tak, by wszystko miało ręce i nogi, a jednocześnie udało się wycisnąć maksymalnie dużo.
Z czego musiałam zrezygnować? Powiedziałabym, że w zasadzie bardziej przewartościować. Ustalić priorytety, co jest istotne teraz, co może zaczekać, a co jest mi niepotrzebne lub jest po prostu stratą czasu. Na seriale czy filmy godzin było aż nadto podczas kręcenia do ściany na trenażerze. Ale też w tym całym treningowym pędzie pilnowałam, by znaleźć czas na życie prywatne, bo jest dla mnie istotne i nie chciałabym, żeby przez sport mocno cierpiało.
Na pewno było mniej momentów na twórczą nudę i przestrzeni na spontaniczność. Ale tak jak mówiłam, ja to odbieram po prostu jako przewartościowanie tego, co w danym momencie jest ważniejsze i na co mam siłę i energię. A z drugiej strony, mimo że takie przygotowanie zabiera czas, to też samo w sobie daje doświadczenia, przeżycia i wspomnienia. Wtedy zupełnie inaczej patrzy się na kwestie jakichś rezygnacji.
NK: Jak wygląda droga osoby, która w 2021 roku wyznacza sobie cel, a w 2026 go realizuje? Co było najważniejsze? Masz jakieś rady, którymi mogłabyś się podzielić z innymi osobami zainspirowanymi triathlonem?
KK: W zasadzie na początku to może bardziej było marzenie, dopiero z czasem faktyczny cel. A droga? No cóż, wyboista, kręta, nieprzewidywalna i zaskakująca.
Wiele nowych doświadczeń, lepszych i gorszych momentów, wzlotów i upadków, przygód, chwil zwątpienia, a potem euforii, ogrom nauki o sobie, pokonywania słabości i pojawiających się trudności, a przy tym niezliczona ilość napotkanych wspaniałych ludzi i powstałych wspomnień, które dało mi te 6 lat. Na pewno nie wyobrażałam sobie, że tak to się wszystko potoczy. Nie zakładałam daty i dokładnego sposobu realizacji celu. Po prostu ufałam, że kiedyś tu dojdę.
Najważniejsze chyba było nie poddawać się, robić swoje i nie zapominać, do czego się dąży, a przy tym nie załamywać, gdy nie szło i kiedy trzeba było chwilowo odpuszczać. Przerwa od startów też pokazała mi, że czasem warto zwolnić, a odpuszczenie nie oznacza końca. I to chyba byłyby też moje rady. Cieszcie się sportem, triathlonem. Marzcie i stawiajcie sobie nawet wygórowane cele, bo one są punktem napędowym do życia. Ale nie zapominajcie, że jesteśmy tylko amatorami i istnieje coś więcej poza samym sportem. A trudności doświadcza każdy, kwestia, jak sobie z nimi poradzimy i co z nich wyciągniemy na przyszłość.
NK: Triathlon to niezwykle wymagający sport. Ty w opisie na Instagramie masz wpisane „med”. Łączysz triathlon z pracą w zawodzie? Jak Ci się to udaje? Co jest najtrudniejsze?
KK: Tak, łączę triathlon z pracą lekarza. Równocześnie z rozpoczęciem przygotowań do Malborka zaczęłam też specjalizację w szpitalu. To był rok pełen nowości i ciągłego wychodzenia ze stref komfortu. Nie jest łatwo to wszystko pogodzić. Muszę być w pełnej gotowości do działania podczas pracy w szpitalu, a jednocześnie zaraz na treningu. Wiele razy rano, wstając z łóżka, zastanawiałam się po co mi to. Prościej byłoby dać sobie spokój z przygotowaniami do startów, a po prostu wyjść na przykład pobiegać kilka razy w tygodniu dla zdrowia.
Ale kocham te dwie rzeczy równie mocno i nawet lubię to naginanie czasoprzestrzeni, żeby ze wszystkim zdążyć. Paradoksalnie wtedy wydaje mi się, że mam nawet więcej czasu i energii. A kluczem do pogodzenia sportu z pracą jest plan. Codziennie wieczorem na kartce lub w głowie układam sobie jak będzie wyglądał dzień. Czasem rozpisuję plany na tygodnie, czy miesiące. Treningi wplatam tak, by nie kolidowały z pracą. Mocne jednostki wykonuję w te dni, kiedy mogę podejrzewać, że zmęczenie po pracy nie będzie aż tak duże lub w dni, kiedy wiem, że na przykład kolejny nie będzie aż tak wymagający, żeby nie odbiło się to na mojej dyspozycji w zawodzie. Długie jednostki to z reguły dni wolne, albo całe popołudnia jeśli nie mam możliwości wykonania ich w weekendy.
Niestety w większości przypadków nie jestem w stanie zrobić treningu rano przed pracą, więc przeciętnie w tygodniu 2 treningi dziennie odpadają. Dostosowuję ilość godzin treningowych do pracy, tak by starać się progresować, a jednocześnie być w stanie plan wykonać. Skupiam się na tym, co istotne i potrzebne do rozwoju w danym momencie w triathlonie. Ale też na bieżąco oceniam stan zmęczenia i jeśli potrzeba, to jakąś jednostkę odpuszczam lub modyfikuję nieco plan. Być może gdybym trenowała więcej, to wyniki byłyby lepsze. Ale jestem tylko sportowcem amatorem. Sport to hobby, a podstawą jest praca i inne aspekty życia. Chcąc łączyć bycie lekarzem i sport, muszę iść na świadomy kompromis. I to jest chyba najważniejsze.
NK: Po Malborku napisałaś, że spełniłaś swoje największe marzenie. Ale, jak wiemy, apetyt rośnie w miarę jedzenia. Co dalej z triathlonem?
KK: Po Malborku czuję się sportowo spełniona. Marzyłam, by zostać sportowcem i doświadczyłam przez sport amatorski tego sportowego życia, emocji startowych, smaku stawania na podium. Oczywiście, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Już na mecie zrodziły się kolejne szalone pomysły. Ale nie mam teraz poczucia, które towarzyszyło mi po zaprzestaniu startów zaledwie po dojściu do 1/4 IM, że coś mi jeszcze zostało do zrobienia, a czas ucieka. Chcę się bawić sportem, a przy tym budować inne aspekty życia.
Sport to hobby i nie chcę dopuścić, żeby za bardzo mnie pochłonął kosztem chociażby życia prywatnego, czy zawodowego, a o to nietrudno jak pewnie wielu amatorów się przekonało. O ile zdrowie i czas pozwolą mam jeszcze kilka rzeczy do "odhaczenia" w triathlonie i będę do nich dążyć. Ale teraz już zupełnie bez presji własnej. Jak nie wyjdzie, to zadowolę się samą kolejną drogą. W przyszłym sezonie wstępnie chciałabym poprawić czasy na 1/2 IM, czy na pełnym, a może spróbować czegoś jeszcze innego. Ale docelowo potem po prostu odkrywać życie przez sport. Ciągnie mnie do biegów górskich, zwiedzania przez kolarstwo, czy bardziej ekstremalnych triathlonów. Natomiast co z tego wyjdzie, czas pokaże.
NK: Piszesz, że kiedyś ukończenie Ironmana wydawało Ci się równie nieosiągalne jak lot w kosmos. Czy po Malborku zmieniło się Twoje postrzeganie tego, co jest dla Ciebie możliwe – także poza sportem?
KK: Tak, zdecydowanie. Chociaż nie jest to taka nagła zmiana, ktora wynika tylko z samego faktu pokonania dystansu. To jest proces, który w zasadzie trwa odkąd zaczęłam trenowanie. Każdy kolejny dzień, miesiąc, rok, kolejny trening, trudniejsze zadanie, wchodzenie na tempa, które wcześniej były poza zasięgiem. To wszystko powoli buduje zmianę i stopniowe przesuwanie ograniczeń, zwłaszcza tych tworzonych przez umysł.
Natomiast na pewno Malbork był takim punktem przełomowym. Z tych rzeczy, które uważany za niemożliwe, jak sie tak zastanowić, jedne są nieco bardziej realne, a inne są pokroju właśnie lotu w kosmos, czyli w przenośni prawie niewykonalnych dla przeciętnych ludzi. Dla mnie sam dystans długi, do którego przygotowania w zasadzie zajęły mi 6 lat jest lekcją, że nawet z pozoru nierealne marzenie, można przerodzić w cel, który ma szansę powodzenia, tylko na pewno wymaga konsekwentnej pracy i cierpliwości, bo na rezultat być może trzeba będzie czekać długo.
To przekłada się na każdy aspekt życia. My często chcemy łatwo, na już, a jak nie widać efektów, to się poddajemy. Malbork utwierdził mnie w przekonaniu, że warto cały czas wierzyć i powoli robić swoje, szukać sposobów i możliwości, a efekty przyjdą. Być może nie do końca takie jak pierwotnie zakładamy, ale sama ta droga coś zmieni.
NK: Gdybyś mogła dziś spotkać tę dziewczynę, która 6–7 lat temu zobaczyła ludzi czołgających się do mety Ironmana i pomyślała: „Ja też tak chcę”, co byś jej powiedziała?
KK: Że jeśli czegoś naprawdę chcesz, to możesz to osiągnąć.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.