Rozmowy

"Ruchliwe drogi tutaj są spokojniejsze niż najcichsze drogi w Boulder". Marc Dubrick o treningach w Polsce

Marc Dubrick opowiada o treningach na Podkarpaciu, polskich kierowcach, Piotrze Komorowiczu i przygotowaniach do ENEA IRONMAN 70.3 Kraków.

Marc Dubrick
fot. T100 Triathlon World Tour

Czy Polska może być dobrym miejscem do treningu dla zawodowego triathlonisty z USA? Marc Dubrick przekonuje, że zdecydowanie tak. Przed startem w ENEA IRONMAN 70.3 Kraków opowiada o spokojnych drogach, treningach i… wysokiej kulturze polskich kierowców.

Marc "The Shark" Dubrick to profesjonalny triathlonista ze Stanów Zjednoczonych, który w ostatnich latach wygrywał wyścigi na połówce i plasował się na czołowych pozycjach między innymi w Australii, Cozumel, Salinas i Indian Wells.

Przed jego startem w ENEA IRONMAN 70.3 Kraków, dzięki uprzejmości jego partnerki Gabrieli Gaweł, mieliśmy okazję porozmawiać z Amerykaninem o przygotowaniach, pierwszych tygodniach spędzonych w Polsce i tym, co go zaskoczyło.

ZOBACZ TEŻ: Ile kosztuje trenowanie triathlonu w USA? Sportowy styl życia oczami Polki

Grzegorz Banaś: Przed przyjazdem do Polski wiele osób pytało Cię o dobre treningi w Polsce. Jakie były Twoje oczekiwania i co Cię najbardziej zaskoczyło w pierwszych tygodniach?

Marc Dubrick: To pytanie słyszałem zdecydowanie za często. Trening w nowym miejscu zawsze trochę mnie stresuje, ale szczerze mówiąc, Polska całkowicie przerosła moje oczekiwania. Mógłbym trenować praktycznie wszędzie, gdybym musiał, ale Podkarpacie okazało się wyjątkowo dobre, szczególnie do jazdy na rowerze i biegania. Na przykład w Stanach mamy mnóstwo szutrowych dróg, ale nie można biegać ani jeździć po terenach rolniczych, podczas gdy tutaj są to jedne z najspokojniejszych i najlepszych miejsc do treningu. Bardzo pomogło też to, że Gabi (Gabriela Gaweł - partnerka triathlonisty - przyp.red.) miała już świetne kontakty ze sportową społecznością w okolicy.

GB: Pisałeś, że znalazłeś „świetne asfaltowe drogi, spokojne trasy i mnóstwo szutrów”. Jak przekonałbyś amerykańskiego triathlonistę na przyjazd na obóz do Polski?

MD: Różnorodność tras jest po prostu niesamowita, a jak dotąd wszyscy kierowcy byli bardzo życzliwi. „Ruchliwe” drogi tutaj są spokojniejsze niż najcichsze drogi w Boulder. Na Podkarpaciu mogę praktycznie pojechać w dowolnym kierunku i mieć świetny asfalt, bez obaw, że nagle trafię na jakąś „niebezpieczną” drogę.

GB: W Polsce trafiłeś akurat na falę upałów w czerwcu. Czy te temperatury przypominały Ci trochę... treningi w Arizonie?

MD: Nie spodziewałem się, że tutaj może być aż tak gorąco, chociaż wiem, że ominęły mnie największe upały, jakie panowały w Europie Środkowej (byliśmy wtedy na zawodach w Szwecji). Dzielę swój czas między Arizonę a Kolorado, więc tak naprawdę omijam całe lato w Arizonie, gdzie dosłownie można usmażyć jajko na ulicy.

Marc Dubrick podczas pływania
fot. Gabriela Gaweł

GB: Jest coś w treningu w Polsce, co wypada zdecydowanie lepiej, niż w Stanach Zjednoczonych?

MD: Bardzo dużo! W niedziele robię długie treningi kolarskie i tutaj jedyne samochody, które spotykam, to te jadące do kościoła. Mam już za sobą kilka czterogodzinnych jazd, podczas których minęło mnie łącznie mniej niż dziesięć samochodów, a wcale nie zaczynam ich bardzo wcześnie.

Bieżnie lekkoatletyczne! Tutaj są naprawdę ogólnodostępne. W Boulder i Tucson trzeba iść przed rozpoczęciem zajęć szkolnych o 7 rano albo po zakończeniu treningów szkolnych około 17, co bywa uciążliwe. Na Florydzie, gdzie spędziłem sporą część początku swojej kariery triathlonowej, nie było ani jednej bieżni, z której można było skorzystać bez wcześniejszej rezerwacji i opłaty. Ceny! Szczególnie jeśli chodzi o wszystko, co związane z regeneracją. Masaże, fala uderzeniowa, suche igłowanie… kosztują mniej więcej cztery razy mniej (masaż w US ok. 115$). Dotyczy to również większości produktów spożywczych.

GB: Jest coś, co zaskoczyło Cię w polskiej kulturze, życiu i ogólnym podejściu do ludzi?

MD: Bariera językowa bywa trudna, ale obecność Gabi bardzo pomaga. Wszyscy są wobec mnie naprawdę bardzo mili i pomocni. Cieszę się, że dużo osób podejmuje rozmowy w języku angielskim. Jedną z rzeczy, które mnie rozbawiły, jest to, że zwykłe rozmowy brzmią tutaj jak kłótnie.

Pamiętam jeden z pierwszych dni po przyjeździe. Mama Gabi wróciła do domu i obie od razu zaczęły rozmawiać. Dla mnie brzmiało to tak, jakby były w samym środku poważnej awantury. Po minucie zapytałem Gabi: - Wszystko w porządku? Spojrzała na mnie zdziwiona i odpowiedziała: - Co? Jasne. Mama po prostu opowiada mi o swoim dniu. Okazuje się, że polski po prostu czasami tak brzmi.

Marc Dubrick pływania
fot. Gabriela Gaweł

GB: Za chwilę pierwszy raz wystartujesz w ENEA IRONMAN 70.3 Kraków. Jaki jest Twój plan na te zawody?

MD: Powalczyć o zwycięstwo! Bardzo cieszę się, że na ten „home” race. Trasa wygląda przepięknie i nie mogę się doczekać pływania w Zakrzówku oraz biegu obok Wawelu i Smoka Wawelskiego. (Wygląda na to, że i bez smoczego ognia będzie wystarczająco gorąco.)

GB: W Polsce spędziłeś kilka godzin z trenerem Piotrem Komorowiczem i pisałeś później, że „fundamenty ruchu nie są tak dobre, jak myślałeś”. Jakie były inne ważne wnioski z tego spotkania?

MD: Dokładnie! W trakcie kilkugodzinnej analizy Piotr znalazł naprawdę sporo elementów do poprawy. Okazało się, że moje podstawy są po prostu dość słabe, a obecnie każdy detal, który można wypracować, jest niesamowicie ważny. Te nowe sesje siłowe będą od teraz jednymi z najważniejszych jednostek treningowych.

GB: Ostatnio w filmie wspominałeś, że pomiędzy treningami zjadłeś pierogi. Pamiętam, że w okresie świątecznym wspominałeś, że „zjadłeś ich chyba 100”. Czy polska kuchnia zaczyna wygrywać z amerykańską?

MD: Liczba zjedzonych pierogów robi się już naprawdę imponująca. Gabi i jej mama pokazały mi mnóstwo tradycyjnych polskich potraw. Na co dzień moja dieta jest raczej nudna i bardzo prosta, więc część posiłków wygląda podobnie, ale niesamowite jest to, że mogę kupować świeże jajka, truskawki i czereśnie od sąsiadów. Czegoś takiego nigdy nie miałem w żadnym miejscu, w którym mieszkałem w Stanach.

Marc Dubrick
fot. Gabriela Gaweł

GB: Mistrzostwa świata w Nicei są głównym celem na ten sezon. Wyścig ma wymagającą trasę. Jak oceniasz szansę przy takim profilu? Czy odpowiada Twoim mocnym stronom?

MD: To będzie bardzo wymagająca trasa, która niekoniecznie odpowiada moim najmocniejszym stronom, ale jestem gotowy na to wyzwanie. To jeden z tych elementów, nad którymi muszę pracować, i wiem, że dzięki temu wyjdę z tego silniejszy.

GB: Kiedy wrócisz do Stanów, co najbardziej będziesz pamiętał z treningów w Polsce?

MD: Życzliwych kierowców, ogromną różnorodność tras rowerowych i świetnej jakości asfalt.

GB: Dziękujemy za rozmowę

Marc Dubrick
fot. Gabriela Gaweł

Grzegorz Banaś

Redaktor Akademii Triathlonu, z wykształcenia polonista. Opisuje triathlonowe historie, rozmawia z zawodnikami i śledzi nowinki technologiczne. Kibicuje Lionelowi Sandersowi, więc emocji i tematów do pisania mu nie brakuje. Fan dobrej kawy i książek Jamesa S.A. Coreya.