Rozmowy

Marcin Celmer przed debiutem w Konie: „To miejsce uczy pokory na każdym kroku”

Marcin Celmer przed debiutem w Konie opowiada o hawajskich warunkach, kwalifikacji w Teksasie i swoim planie na mistrzostwa świata IRONMAN.

Marcin Celmer Kona wywiad
fot. maratomania.pl

Przez lata śledził mistrzostwa świata IRONMAN, oglądając starty innych. Teraz sam poznaje trasę, na której wkrótce wystartuje. Marcin Celmer opowiedział nam o pierwszych wrażeniach z Hawajów, filmowym klimacie Kony oraz tym, na co będzie uważał podczas sobotniego wyścigu.

Kiedyś marzył o tym, aby wystartować na Hawajach. Kilka miesięcy temu wystartował w IRONMAN Teksas. Był na dobrej drodze do kwalifikacji, ale na biegu musiał poradzić sobie z kryzysem. Wtedy pomyślał, że musi dobiec do mety. Pomyślał o wsparciu najbliższych i znajomych, zebrał siły i poprawił życiówkę⁠Rekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką. na maratonie, kwalifikując się na imprezę mistrzowską.

Teraz w rozmowie z Akademią Triathlonu Marcin Celmer opowiada nam, co sprawia, że Hawaje są magiczne, a jednocześnie wymagające. Rozmawiamy o wsparciu rodzinnego Płocka i tym, co musi się stać w Konie, aby wyścig uznał za udany.

Grzegorz Banaś: Jesteś już kilka dni na Hawajach. Dotarło już do Ciebie: "naprawdę tutaj jestem, będę startował w Konie"?

Marcin Celmer: Słuchaj, powoli to do mnie dociera, ale to wciąż jest jakiś kosmos! Kiedy lądujesz na Big Island, dostajesz w twarz tym gorącym, wilgotnym powietrzem, a wokół kręcą się najlepsi triathloniści z całego świata, to przechodzą ciarki. Przez lata oglądałem relacje z Kony z wypiekami na twarzy przed ekranem, a teraz sam tu biegam i kręcę kilometry. Widok tych wszystkich banerów mistrzostw świata i kultowych miejsc uświadamia mi jedno: chłopie, marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia. Naprawdę tu jestem!

GB: Po zdobyciu slota napisałeś o "mitycznych Hawajach". Co najbardziej odpowiada Twojemu wyobrażeniu? A co Ciż zaskoczyło?

MC: Mityczna jest ta cała surowość i klimat, który czuć na każdym kroku. Pola czarnej lawy ciągnące się wzdłuż Queen Kaʻahumanu Highway robią niesamowite wrażenie na żywo – ten krajobraz jest dokładnie tak bezwzględny i epicki, jak na filmach. A co mnie zaskoczyło? Ta specyficzna „ściana⁠ŚcianaPotoczne określenie gwałtownego spadku energii i zdolności utrzymania tempa podczas długiego wysiłku, często związanego z wyczerpaniem zapasów węglowodanów.” wilgoci. Niby człowiek wiedział, na co się pisze i trenował pod te warunki, ale to uderzenie gorąca i momentalny pot na skórze od samego stania w cieniu i tak robią swoje. To trzeba poczuć na własnej skórze, żeby w pełni ogarnąć ten hardcore.

GB: Wspominałeś też, że na ten moment czekałeś od początku przygody z triathlonem. Kiedy zaczęła się ta droga na Hawaje?

MC: Ta przygoda zaczęła się ładnych parę lat temu. Na początku były luźne treningi, starty na krótszych dystansach i zbieranie frycowego. Ale umówmy się – dla każdego, kto wkręca się w długi dystans, Kona to taki Święty Graal, ostateczny cel. Przez te wszystkie sezony, kiedy w zimie kręciłem kilometry na trenażerze, pływałem o świcie na basenie albo biegałem w totalnej ulewie, z tyłu głowy zawsze tliła się ta hawajska myśl. Każda urwana minuta, każdy ciężki trening z moim teamem i każda kropla potu doprowadziły mnie dokładnie do tego miejsca.

Marcin Celmer przed debiutem w Konie: „To miejsce uczy pokory na każdym kroku”
fot. Marcin Celmer - archiwum prywatne

GB: W Teksasie w połowie biegu dopadł Cię kryzys. Pisałeś, że czułeś ból brzucha, miałeś ciężkie nogi, czułeś ból brzucha. Jak przezwyciężyłeś ten kryzys?

MC: W Ironmanie kryzys to norma, po prostu musisz go wkalkulować w koszty. W Teksasie, jak odcięło mi prąd i brzuch zaczął protestować, ani przez moment nie pomyślałem o przejściu do marszu. Nie było takiej opcji! Po prostu lekko zwolniłem tempo, żeby uspokoić sytuację, i zacząłem chłodną kalkulację w głowie. Powtarzałem sobie jak mantrę: „Stary, na innych zawodach też bolało, też było cholernie ciężko, ale to zawsze mija. Walcz dalej!”. Głowa przejęła kontrolę nad ciałem, przetrzymałem najgorsze i po kilku kilometrach znowu puściło.

GB: Pobiegłeś tam maraton 3:16:03 - poprawiłeś życiówkę. Co zagrało najlepiej w tamtym starcie i chciałbyś powtórzyć na Hawajach?

MC: Tam idealnie siadła dyscyplina taktyczna na rowerze, dzięki czemu nie „zajechałem” nóg przed biegiem. No i ta wspomniana chłodna głowa podczas kryzysu. Mimo problemów żołądkowych nie spanikowałem, tylko biegłem swoje. Na Hawajach chcę powtórzyć dokładnie ten sam scenariusz: żelazna konsekwencja na rowerze, pilnowanie watów, perfekcyjne chłodzenie na biegu i zero podpalania się na początku. Jeśli głowa zagra tak jak w Teksasie, to jestem spokojny o resztę.

GB: Jak znosisz pierwsze treningi w hawajskich warunkach? Co na razie daje się najbardziej we znaki?

MC: Aklimatyzacja idzie do przodu, ale to miejsce uczy pokory na każdym kroku. Najbardziej we znaki daje się to palące słońce połączone z wilgotnością – tętno od razu idzie w kosmos na treningach, które w Polsce robiłbym na pełnym luzie. Kluczem jest ciągłe nawadnianie, litry izotoników i pilnowanie, żeby się nie przegrzać. Robię swoje, słucham organizmu i z każdym dniem czuję, że coraz lepiej dogaduję się z tym tutejszym mikroklimatem.

GB: Miałeś już okazję sprawdzić fragmenty trasy? Co zrobiło na Tobie największe wrażenie? Gdzie potrzebna będzie większa uwaga?

MC: Pływałem już w zatoce, trochę bujało, nie jest to polskie jezioro. Przejechałem już kluczowe odcinki i powiem jedno: ta trasa nie wybacza błędów. Największe wrażenie robi ta nieskończona przestrzeń i świadomość, jak bardzo jesteś wystawiony na słynne wiatry Mumuku. Na zjazdach z Hawi trzeba będzie mega uważać i mocno trzymać kierownicę, bo potrafi tam niespodziewanie szarpnąć rowerem. Z kolei na biegu legendarne Energy Lab to będzie prawdziwa rzeźnia – brak cienia, asfalt buchający ciepłem i totalna cisza. Tam wygra ten, kto wytrzyma to psychicznie.

GB: Z jakim celem staniesz na starcie? Masz jakiś konkretny wynik w głowie?

MC: Jasne, że mam w głowie jakieś cyfry, w końcu jestem ambitnym amatorem, ale Kona potrafi brutalnie zweryfikować nawet najlepsze plany. Mój główny cel to zrobić mądry wyścig od A do Z, bez błędów w odżywianiu i logistyce. Chcę zostawić na trasie absolutnie wszystko i wycisnąć z tego dnia maksa. Wynik będzie pochodną warunków i tego, jak zareaguje organizm, ale jestem tu z nastawieniem na mocną walkę!

Marcin Celmer przed debiutem w Konie: „To miejsce uczy pokory na każdym kroku”
fot. Marcin Celmer - archiwum prywatne

GB: W postach piszesz o wsparciu Kasi i Zosi. Dodatkowo wspiera Cię rodzinny Płock. Co daje Ci świadomość, że przeżywasz ten start z rodziną, znajomymi, a jednocześnie ludźmi związanymi z Twoim miastem?

MC: To jest moje paliwo rakietowe! Dziewczyn, czyli Kasi i Zosi, nie ma fizycznie ze mną na Hawajach, ale wiem, że całym sercem są przy mnie i będą ze mną na każdym metrze trasy, mimo tych blisko 12 tysięcy kilometrów odległości. Do tego jest tu ze mną mój przyjaciel i partner treningowy - Jarek Sosnowski. Mam za sobą niesamowitą ekipę z Dawaj Kalach Team oraz cały mój rodzinny Płock! Wsparcie ze strony miasta, w tym oficjalny doping od Urzędu Miasta i Prezydenta Andrzeja Nowakowskiego, daje mi potężnego kopa. Czuję dumę, że mogę reprezentować Płock na mistrzostwach świata. Świadomość, ile osób będzie zarywać nockę przed ekranami w Polsce, na pewno doda mi skrzydeł w momentach, gdy zacznie odcinać prąd.

Marcin Celmer przed debiutem w Konie: „To miejsce uczy pokory na każdym kroku”
fot. Marcin Celmer - archiwum prywatne

GB: Kiedy wyobrażasz sobie finisz na Hawajach, co widzisz? Co musiałoby się wydarzyć na trasie, żebyś po zawodach powiedział: „tak właśnie chciałem przeżyć swoją Konę”?

MC: Widzę kultową Aliʻi Drive, mega głośny szpaler kibiców, może flagę w rękach i ten moment, w którym słyszę z głośników moje nazwisko i legendarne „You are an IRONMAN!”. Żebym na mecie przybił sobie piątkę i powiedział, że to była moja wymarzona Kona, muszę mieć poczucie, że od strzału startera do samej kreski dałem z siebie 110%. Chcę przetrwać każdy kryzys z chłodną głową, powalczyć jak lew i wpaść na metę, zmęczony jak nigdy, ale z wielkim uśmiechem na twarzy i poczuciem, że zrobiłem wyścig życia! Tak, żeby po latach powiedzieć: to było fajne.

GB: Dziękujemy za poświęcony czas i trzymamy kciuki!


Grzegorz Banaś

Redaktor Akademii Triathlonu, z wykształcenia polonista. Opisuje triathlonowe historie, rozmawia z zawodnikami i śledzi nowinki technologiczne. Kibicuje Lionelowi Sandersowi, więc emocji i tematów do pisania mu nie brakuje. Fan dobrej kawy i książek Jamesa S.A. Coreya.