Marcin Celmer przed debiutem w Konie: „To miejsce uczy pokory na każdym kroku”
Marcin Celmer przed debiutem w Konie opowiada o hawajskich warunkach, kwalifikacji w Teksasie i swoim planie na mistrzostwa świata IRONMAN.
Przez lata śledził mistrzostwa świata IRONMAN, oglądając starty innych. Teraz sam poznaje trasę, na której wkrótce wystartuje. Marcin Celmer opowiedział nam o pierwszych wrażeniach z Hawajów, filmowym klimacie Kony oraz tym, na co będzie uważał podczas sobotniego wyścigu.
Kiedyś marzył o tym, aby wystartować na Hawajach. Kilka miesięcy temu wystartował w IRONMAN Teksas. Był na dobrej drodze do kwalifikacji, ale na biegu musiał poradzić sobie z kryzysem. Wtedy pomyślał, że musi dobiec do mety. Pomyślał o wsparciu najbliższych i znajomych, zebrał siły i poprawił życiówkęRekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką. na maratonie, kwalifikując się na imprezę mistrzowską.
Teraz w rozmowie z Akademią Triathlonu Marcin Celmer opowiada nam, co sprawia, że Hawaje są magiczne, a jednocześnie wymagające. Rozmawiamy o wsparciu rodzinnego Płocka i tym, co musi się stać w Konie, aby wyścig uznał za udany.
Grzegorz Banaś: Jesteś już kilka dni na Hawajach. Dotarło już do Ciebie: "naprawdę tutaj jestem, będę startował w Konie"?
Marcin Celmer: Słuchaj, powoli to do mnie dociera, ale to wciąż jest jakiś kosmos! Kiedy lądujesz na Big Island, dostajesz w twarz tym gorącym, wilgotnym powietrzem, a wokół kręcą się najlepsi triathloniści z całego świata, to przechodzą ciarki. Przez lata oglądałem relacje z Kony z wypiekami na twarzy przed ekranem, a teraz sam tu biegam i kręcę kilometry. Widok tych wszystkich banerów mistrzostw świata i kultowych miejsc uświadamia mi jedno: chłopie, marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia. Naprawdę tu jestem!
GB: Po zdobyciu slota napisałeś o "mitycznych Hawajach". Co najbardziej odpowiada Twojemu wyobrażeniu? A co Ciż zaskoczyło?
MC: Mityczna jest ta cała surowość i klimat, który czuć na każdym kroku. Pola czarnej lawy ciągnące się wzdłuż Queen Kaʻahumanu Highway robią niesamowite wrażenie na żywo – ten krajobraz jest dokładnie tak bezwzględny i epicki, jak na filmach. A co mnie zaskoczyło? Ta specyficzna „ścianaŚcianaPotoczne określenie gwałtownego spadku energii i zdolności utrzymania tempa podczas długiego wysiłku, często związanego z wyczerpaniem zapasów węglowodanów.” wilgoci. Niby człowiek wiedział, na co się pisze i trenował pod te warunki, ale to uderzenie gorąca i momentalny pot na skórze od samego stania w cieniu i tak robią swoje. To trzeba poczuć na własnej skórze, żeby w pełni ogarnąć ten hardcore.
GB: Wspominałeś też, że na ten moment czekałeś od początku przygody z triathlonem. Kiedy zaczęła się ta droga na Hawaje?
MC: Ta przygoda zaczęła się ładnych parę lat temu. Na początku były luźne treningi, starty na krótszych dystansach i zbieranie frycowego. Ale umówmy się – dla każdego, kto wkręca się w długi dystans, Kona to taki Święty Graal, ostateczny cel. Przez te wszystkie sezony, kiedy w zimie kręciłem kilometry na trenażerze, pływałem o świcie na basenie albo biegałem w totalnej ulewie, z tyłu głowy zawsze tliła się ta hawajska myśl. Każda urwana minuta, każdy ciężki trening z moim teamem i każda kropla potu doprowadziły mnie dokładnie do tego miejsca.
GB: W Teksasie w połowie biegu dopadł Cię kryzys. Pisałeś, że czułeś ból brzucha, miałeś ciężkie nogi, czułeś ból brzucha. Jak przezwyciężyłeś ten kryzys?
MC: W Ironmanie kryzys to norma, po prostu musisz go wkalkulować w koszty. W Teksasie, jak odcięło mi prąd i brzuch zaczął protestować, ani przez moment nie pomyślałem o przejściu do marszu. Nie było takiej opcji! Po prostu lekko zwolniłem tempo, żeby uspokoić sytuację, i zacząłem chłodną kalkulację w głowie. Powtarzałem sobie jak mantrę: „Stary, na innych zawodach też bolało, też było cholernie ciężko, ale to zawsze mija. Walcz dalej!”. Głowa przejęła kontrolę nad ciałem, przetrzymałem najgorsze i po kilku kilometrach znowu puściło.
GB: Pobiegłeś tam maraton 3:16:03 - poprawiłeś życiówkę. Co zagrało najlepiej w tamtym starcie i chciałbyś powtórzyć na Hawajach?
MC: Tam idealnie siadła dyscyplina taktyczna na rowerze, dzięki czemu nie „zajechałem” nóg przed biegiem. No i ta wspomniana chłodna głowa podczas kryzysu. Mimo problemów żołądkowych nie spanikowałem, tylko biegłem swoje. Na Hawajach chcę powtórzyć dokładnie ten sam scenariusz: żelazna konsekwencja na rowerze, pilnowanie watów, perfekcyjne chłodzenie na biegu i zero podpalania się na początku. Jeśli głowa zagra tak jak w Teksasie, to jestem spokojny o resztę.
GB: Jak znosisz pierwsze treningi w hawajskich warunkach? Co na razie daje się najbardziej we znaki?
MC: Aklimatyzacja idzie do przodu, ale to miejsce uczy pokory na każdym kroku. Najbardziej we znaki daje się to palące słońce połączone z wilgotnością – tętno od razu idzie w kosmos na treningach, które w Polsce robiłbym na pełnym luzie. Kluczem jest ciągłe nawadnianie, litry izotoników i pilnowanie, żeby się nie przegrzać. Robię swoje, słucham organizmu i z każdym dniem czuję, że coraz lepiej dogaduję się z tym tutejszym mikroklimatem.
GB: Miałeś już okazję sprawdzić fragmenty trasy? Co zrobiło na Tobie największe wrażenie? Gdzie potrzebna będzie większa uwaga?
MC: Pływałem już w zatoce, trochę bujało, nie jest to polskie jezioro. Przejechałem już kluczowe odcinki i powiem jedno: ta trasa nie wybacza błędów. Największe wrażenie robi ta nieskończona przestrzeń i świadomość, jak bardzo jesteś wystawiony na słynne wiatry Mumuku. Na zjazdach z Hawi trzeba będzie mega uważać i mocno trzymać kierownicę, bo potrafi tam niespodziewanie szarpnąć rowerem. Z kolei na biegu legendarne Energy Lab to będzie prawdziwa rzeźnia – brak cienia, asfalt buchający ciepłem i totalna cisza. Tam wygra ten, kto wytrzyma to psychicznie.
GB: Z jakim celem staniesz na starcie? Masz jakiś konkretny wynik w głowie?
MC: Jasne, że mam w głowie jakieś cyfry, w końcu jestem ambitnym amatorem, ale Kona potrafi brutalnie zweryfikować nawet najlepsze plany. Mój główny cel to zrobić mądry wyścig od A do Z, bez błędów w odżywianiu i logistyce. Chcę zostawić na trasie absolutnie wszystko i wycisnąć z tego dnia maksa. Wynik będzie pochodną warunków i tego, jak zareaguje organizm, ale jestem tu z nastawieniem na mocną walkę!
GB: W postach piszesz o wsparciu Kasi i Zosi. Dodatkowo wspiera Cię rodzinny Płock. Co daje Ci świadomość, że przeżywasz ten start z rodziną, znajomymi, a jednocześnie ludźmi związanymi z Twoim miastem?
MC: To jest moje paliwo rakietowe! Dziewczyn, czyli Kasi i Zosi, nie ma fizycznie ze mną na Hawajach, ale wiem, że całym sercem są przy mnie i będą ze mną na każdym metrze trasy, mimo tych blisko 12 tysięcy kilometrów odległości. Do tego jest tu ze mną mój przyjaciel i partner treningowy - Jarek Sosnowski. Mam za sobą niesamowitą ekipę z Dawaj Kalach Team oraz cały mój rodzinny Płock! Wsparcie ze strony miasta, w tym oficjalny doping od Urzędu Miasta i Prezydenta Andrzeja Nowakowskiego, daje mi potężnego kopa. Czuję dumę, że mogę reprezentować Płock na mistrzostwach świata. Świadomość, ile osób będzie zarywać nockę przed ekranami w Polsce, na pewno doda mi skrzydeł w momentach, gdy zacznie odcinać prąd.
GB: Kiedy wyobrażasz sobie finisz na Hawajach, co widzisz? Co musiałoby się wydarzyć na trasie, żebyś po zawodach powiedział: „tak właśnie chciałem przeżyć swoją Konę”?
MC: Widzę kultową Aliʻi Drive, mega głośny szpaler kibiców, może flagę w rękach i ten moment, w którym słyszę z głośników moje nazwisko i legendarne „You are an IRONMAN!”. Żebym na mecie przybił sobie piątkę i powiedział, że to była moja wymarzona Kona, muszę mieć poczucie, że od strzału startera do samej kreski dałem z siebie 110%. Chcę przetrwać każdy kryzys z chłodną głową, powalczyć jak lew i wpaść na metę, zmęczony jak nigdy, ale z wielkim uśmiechem na twarzy i poczuciem, że zrobiłem wyścig życia! Tak, żeby po latach powiedzieć: to było fajne.
GB: Dziękujemy za poświęcony czas i trzymamy kciuki!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.