Marek Janisz: "Chcę zobaczyć, gdzie leży moja granica na połówce"
Marek Janisz zaczynał we wspinaczce, a dzisiaj jest jednym z czołowych triathlonistów. Jaka była jego sportowa droga?
Marek Janisz należy dziś do grona czołowych zawodników średniego dystansu w Polsce. W rozmowie z Akademią Triathlonu opowiada o początkach, przejściu do kategorii PRO i tym, czym różni się rywalizacja z zawodowcami od ścigania wśród amatorów.
Zanim zaczął ścigać się w triathlonie, wspinał się po skałach. Dzisiaj wspina się po kolejnych szczeblach sportowego rozwoju: od sukcesów w AG, przez medal mistrzostw świata aż do decyzji, aby zostać PRO. Marek Janisz opowiada nam o swojej drodze, współpracy z Michałem Bednarskim i celach na przyszłość.
Grzegorz Banaś: W triathlonie znalazłeś się przez… kontuzję we wspinaczce. Poprowadź nas przez ten moment – jak z pasji do gór i wspinania trafia się do triathlonu, dyscypliny pozornie stojącej na drugim biegunie?
Marek Janisz: Gdy się wspinałem w ramach treningu uzupełniającego, dużo biegałem i jeździłem na, więc to nie była dla mnie jakaś nowość. Jak zerwałem ścięgna w palcach i nie mogłem się wspinać, to chyba tylko jeździłem i biegałem. Pewnego razu znajomy zaproponował, że może wystartuję w triathlonie, podjąłem wyzwanie i tak już zostałem. Te kilka lat w triathlonie pokazały mi, że mam dużo większe predyspozycje do sportów wytrzymałościowych niż do wspinaczki.
GB: Swoje pierwsze zwycięstwo odniosłeś w trochę niecodziennym starcie - Kocierz Extreme Triathlon. Góry były więc obecne na początku Twojej triathlonowej drogi. Co pamiętasz z tamtego startu?
MJ: To był koniec pierwszego sezonu tri, chciałem przedłużyć trochę sezon, a to była ostatnia impreza w polskim kalendarzu. Udało się, że pogoda była piękna w ten dzień, co nie było takie oczywiste, bo rok wcześniej było bardzo zimno i padał śnieg. Ogólnie bardzo fajne zawody z mega klimatem. Ja czuję się mocny w górach, więc ten start był całkiem przyjemny, a pierwsza wygrana OPEN sprawia, że wracam wspomnieniami do tego startu.
GB: Kocierz był takim początkiem, ale później wybrałeś drogą bardziej tradycyjnych zawodów. Nie ciągnęło Cię trochę do triathlonu w wersji ekstremalnej?
MJ: Po tym starcie rozpocząłem współpracę z Michałem Bednarskim i drużyną BEDNARSKI TRI TEAM, a on miał trochę inną wizję na mnie jako zawodnika. Ja chciałem robić coraz dłuższe dystanse, a trener wysłał mnie na krótsze. Ponadto chciałem też ścigać się z najlepszymi, a na tych imprezach triathlonowych w wersji ekstremalnej zbytnio konkurencji nie ma, a wygrywać wyścigi bez rywali to żadna frajda.
GB: Dość szybko, bo w 2022 wystartowałeś na mistrzostwach świata. Wtedy pisałeś, że zrobiłeś szereg błędów. Dwa lata później zająłeś 2. miejsce, zdobywając srebro. Co najbardziej zmieniło się w Tobie jako zawodniku między tymi dwoma startami?
MJ: Na pewno zmieniło się moje podejście na bardziej profesjonalne, zacząłem dbać o kwestie okołotreningowe. Dieta, sen, regeneracja, przygotowanie motoryczne. Na pewno dojrzałem trening i regenerację stawiam na równi. Teraz też słucham też trenera w 100%, a kiedyś często chciałem robić więcej ponad plan, co doprowadzało mnie do kontuzji.
GB: Przed sezonem podjąłeś jedną z najważniejszych decyzji w swojej karierze, przechodząc do kategorii PRO. Co przeważyło szalę i jak wiele było w tym sportowej kalkulacji, a ile zwykłej chęci sprawdzenia się na najwyższym poziomie?
MJ: Prawda jest taka, że rywalizacja w age-groupAge groupKlasyfikacja zawodników amatorów, odrębna od PRO lub elity. W jej ramach uczestnicy rywalizują w grupach wyznaczanych według wieku i płci. mnie nie motywowała, taki mam charakter, chcę porównywać się do najlepszych i z nimi się ścigać. Mój poziom sportowy pozwalał na przejście do PRO, więc było to dla mnie naturalnym krokiem w przód.
GB:Zadebiutowałeś jako PRO w Pontevedrze. Wyścigu nie ukończyłeś przez problemy jelitowe. Czego nauczył Cię ten start?
MJ: Problemy na starcie wynikały z tego, że kilka dni przed startem zatrułem się jakąś bakterią z rzeki, w której pływaliśmy. Widząc, jaki był stan tej wody, nie powinienem robić w niej treningu. Teraz za wszelką cenę nie robiłbym treningu w takiej wodzie, dołożyłem też suplementację probiotykami, przygotowując się do zagranicznych startów.
GB: Dystans w Pontevedrze to też zresztą taki ostatni krok przed długim, bo pływanie to 3 km, 120 km roweru i 30 km biegu. Planowałeś przejście na Ironmana?
MJ: To był mały eksperyment, z treningów pod połówkę wystartowaliśmy w dystansie trochę dłuższym. Na tę chwilę nie widzę się na pełnym IRONMANIE. Chcę zobaczyć, gdzie jest moja granica na połówce. Jak sezon dobrze się ułoży to może pod koniec listopada znów wrócę na długi dystans World Triathlon 3-120-30, tym razem w Abudhabi.
GB: Kiedy przechodziłeś do PRO, miałeś już na koncie sukcesy w age-group. Jak szybko przekonałeś się, że poziom profesjonalnego ścigania jest czymś zupełnie innym niż walka o czołowe miejsca w AG?
MJ: To, że to całkowicie inne ściganie wiedziałem od początku, trzeba wychodzić z wody w większej grupie, żeby nie jechać na rowerze solo, nawet wyścigach bez draftu ważne jest to, żeby się wspierać z innymi zawodnikami na etapie kolarskim. Musieliśmy z trenerem bardziej przyłożyć się do pływania, co się udało. Od zeszłego roku z Michałem urwaliśmy na dystansie połówki prawie 3 minuty na pływaniu, co pozwala kończyć pływanie z mocnymi zawodnikami i liczyć się w wyścigu.
GB: Twoje wyniki wskazują, że wejście do PRO to efekt procesu. A co najbardziej zaskoczyło Cię po przejściu do rywalizacji w profesjonalistami?
MJ: Największa różnica jest taka, że na twoim poziomie jest kilkanaście lub kilkadziesiąt osób, z którymi rywalizujesz, a nie 1-2 osoby. Mocny jest też start i pływania, gdzie trzeba nauczyć się trochę porozpychać łokciami oraz powalczyć o pozycję. Kilka wyścigów potrzebowałem, żeby nauczyć się łapać się w nogi mocniejszych pływaków.
GB: Gdzie dziś widzisz największe rezerwy?
MJ: Ciężko powiedzieć, w jakim dokładnie obszarze, raczej nie da się tego dokładnie określić. Zaryzykuję stwierdzenie, że odkąd zacząłem pracować z Michałem Bednarskim, zrobiłem największy progres z całej polskiej czołówki na średnim dystansie. Obecnie próbujemy odkopać formę biegową, która trochę się zakurzyła po zrobieniu progresu na pływaniu. Ale z trenerem jesteśmy na dobrej drodze do powrotu do dobrego biegania.
GB: Kilka tygodni temu zająłeś 6. miejsce w mistrzostwach Polski na połówce - pisałeś o sportowej złości. Później zamieniłeś ją na triumf w Charzykowach - pierwszą wygraną w Garmin Triathlon Tour. Co dał Ci ten sukces pod względem sportowym i mentalnym?
MJ: W Sierakowie coś nie grało, skurcze na 3 i 4 pętli kolarskiej oraz na biegu spowodowały, że walczyłem ze sobą, aby dowieść 6. miejsce do końca. Byłem przybity tym startem. Dlatego tydzień po wystartowałem na ćwiartce. Potrzebowałem jakiegoś małego sukcesu i coś wygrać, żeby zyskać trochę pewności siebie na dalszą część sezonu i to się udało. Sportowo poczułem się mocniejszy i moje ego trochę się podreperowało.
GB: Zaczynałeś od wspinaczki, później przeszedłeś do triathlonu. Odnosiłeś sukcesy w age-group, zostałeś zawodnikiem polskiej czołówki średniego dystansu i przeszedłeś do PRO. Jak widzisz kolejny etap lub krok w swojej sportowej historii?
MJ: Chcę się jeszcze mocniej zadomowić w miejscu, w którym jestem, rozwijać się i być szybszym. Plan minimum to medal mistrzostw Polski na połówce w przyszłym sezonie, czego nie udało się osiągnąć w tym roku, oraz walka o TOP10 podczas IRONMAN 70.3 Kraków.
Mam też świadomość, że za takimi celami stoi cały zespół ludzi. Od strony treningowej wspierają mnie trener i Bednarski TRI TEAM, który wraz z Grot ZPM finansują szkolenie oraz starty. TRIMAGIC oraz Sailfish Polska pomagają mi w kwestii sprzętowych na treningi oraz zawody, a z kolei Precision F&H dba o żywienie podczas wyścigów. Kwestią ubrań zajmuje się Raso.
Każdy z tych elementów jest ważny, a razem tworzą całość, dzięki której mogę się rozwijać. Wspierają mnie również dziewczyna oraz rodzice. Nie mogą również zapomnieć o i Ortomedis, który też dokładają cegiełkę do większej całości. To właśnie dzięki nim wszystkie mogę pisać kolejne rozdziały swojej sportowej historii.
GB: Dziękujemy za rozmowę.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.