Piotr Kowalczyk wraca do Nicei. „Wszystko mogę, nic nie muszę”
Piotr Kowalczyk wraca do Nicei na mistrzostwa świata IRONMAN 70.3. Opowiada o przygotowaniach, problemach zdrowotnych, trasie i celach.
Rok temu start w Nicei miał być sportowym świętem, a skończył się na "walk of shame". Piotr Kowalczyk wraca na Lazurowe Wybrzeże, aby wystartować w mistrzostwach świata IRONMAN 70.3. Tym razem już bez presji, ale ciągle z konkretnym celem.
Niedawno Piotr Kowalczyk wywalczył slota na Konę podczas IRONMAN Tallin. Nie miał wiele czasu na regenerację - ruszył na Lazurowe Wybrzeże, gdzie wystartuje w mistrzostwach świata na połówce. Startował już w Nicei, ale nie wspomina tego szczególnie dobrze. Teraz pojechał tam w nowej kategorii i z całkowicie świeżym podejściem.
Grzegorz Banaś: Ten rok jest chyba daleki od optymalnego, bo pisałeś, że musiałeś ze względów zdrowotnych zmienić plany. Co się stało?
Piotr Kowalczyk: Tak, było trochę przygód. W grudniu poszliśmy z żoną pobiegać po górkach w Falenicy. Na zbiegu mocno skręciłem kostkę. W maju, sierotka, skręciłem dla symetrii drugą. Raz, że przepadł mi wtedy start w Zimnej Wodzie, dwa, że znowu była przerwa od biegania. Gdy trwały przygotowania do Tallina, wlazło mi coś w plecy. Wreszcie przed samym Tallinem szpila w lewym pośladku i dwójce. Wszystkie te przygody skutkowały tym samym: zaległościami w treningu biegowym. Tak że choć 3:08 na maratonie w Tallinie to i tak mały wymiar ,,kary".
ZOBACZ TEŻ: Piotr Kowalczyk najlepszy w swojej kategorii podczas IRONMAN Tallinn. Wywalczył slot na Konę!
Grzegorz Banaś: Startowałeś już w zeszłym roku w Nicei, ale określiłeś to jako "walk of shame" na maratonie. Co dokładnie wydarzyło się na trasie?
PK: Moje pierwsze MŚ na pełnym, a zamiast funu był właśnie, walk of shame. Po całkiem przyzwoitym rowerze nastawiłem się na gonienie kolegów z AG na biegu. A bieg skończył się mniej więcej w połowie dystansu. Skurcze, potem problemy z żołądkiem, dobre 10 minut w toice, więcej skurczy. Pospacerowałem maraton do mety, ale z przyjemnością z rywalizacji sportowej niewiele miało to wspólnego. Może bardziej ze swoimi własnymi demonami. Ale jak mówią, niepowodzenia uczą dużo więcej niż sukcesy. Tego się trzymajmy (śmiech).
GB: Wracasz o Nicei, ale już na połówkę MŚ. To będzie taki sportowy rewanż z tym miejscem?
PK: Początkowo tak do tego podchodziłem. Potem urodził się pomysł pt. Hawaje 2027. I Tallin. Trener Mateusz Kaźmierczak nie był zachwycony pomysłem na dwa duże starty tak blisko siebie, ale dał się przekonać. Po Tallinie zeszło ze mnie sporo ciśnienia, które wynikało i z tegorocznych przygód zdrowotnych, i z co tu dużo kryć, dużego apetytu na slota.
Tak że jadę do Nicei bardziej na luzie, bawić się. Oczywiście nie mam zamiaru robić tam za turystę, ale mindset jest trochę bardziej na zasadzie ,,wszystko mogę, nic nie muszę". A jak na trasie będzie ciężko, to zawsze mogę wrócić wspomnieniami do zeszłego roku na zasadzie: pff, tym razem to tylko 90 km, tylko półmaraton.
GB: Trasa rowerowa w Nicei należy do wymagających, ale teraz czekał będzie półmaraton. Czy pojedziesz rower odważniej, czy to będzie raczej cierpliwość i kontrolowanie wysiłku?
PK: Od dawna śmieję się, że góry i rower to mój kryptonit. Nie mam mocnej nogi, techniki na zjazdach, o wadze ,,górala" nie wspominając. Ale czy to w konfiguracji na pełnego, czy na 1/2 trasa w Nicei ma to do siebie, że jest najpierw łomot pod górę, potem sporo czasu na odpoczynek przy powrocie na poziom morza. Tak że nie zamierzam jechać zachowawczo, a - na tyle, jak dalece moja noga pozwala - depnąć. Pracę domową z cierpliwości zaliczyłem już w Tallinie, na połówce będzie trochę agresywniej.
GB: W naszym starym wywiadzie mówiłeś o "kolarskich deficytach" i tym, że trasa w Nicei "będzie dla mazowieckiego kolarza dużym wyzwaniem". Ile się zmieniło w tym elemencie od naszej poprzedniej rozmowy?
PK: No właśnie, kryptonit (śmiech). W tym roku po górach jeździłem tylko na obozie Kazików w Hiszpanii, wczesną wiosną. Za to dużo i ze znacząco mocniejszymi ode mnie kolarzami. Uważam, że względem zeszłego roku kolarsko zrobiłem progres. Pewnie też za sprawą wymuszonych przerw w bieganiu, które pozwoliły na spędzenie więcej czasu na rowerze. Sam jestem ciekaw, jak ten rower za tydzień pójdzie.
GB: Mistrzostwa świata oznaczają mocną konkurencję. Po jaki wynik jedziesz na Lazurowe Wybrzeże?
PK: W zeszłym roku składałem buńczuczne deklaracje walki o top 10. Wyszło, jak wyszło. W tym roku wypada więc wykazać więcej pokory. Na drugą nóżkę, robię teraz za młodzika w M45, więc to działa na moją korzyść. Może trąci to trochę małyszowym ,,byle oddać dwa równe skoki", ale chcę po prostu zrobić zawody, z których będę zadowolony. A jakie to da miejsce, to już mniej istotne.
GB: Masz już doświadczenie w startach na imprezach mistrzowskich. Czego nauczyły Cię te starty?
PK: Z jednej strony to super przeżycie, zwłaszcza gdy na imprezie jest sporo ludzi z Polski i można spędzić tydzień startowy z trajlonowymi znajomkami. Jest też doświadczenie w udziale w imprezie na naprawdę dużą skalę, w fajnych lokalizacjach, na ogół z dobrą organizacją.
Kolejny aspekt to weryfikacja. Można być w czołówce swojej AG na lokalnym podwórku, ale gdy zjadą się mocni zawodnicy z całego świata, człowiek widzi, jak kosmiczny poziom prezentują ci, którzy biją się podium. To z pewnością daje motywację do dalszej pracy. A wreszcie, taką ja mam przynajmniej refleksję, na koniec dnia takie MŚ to też triathlon. Czy pełny, czy połówka. I czy się to robi na imprezie mistrzowskiej, czy na lokalnej, to ten sam sport, ten sam fun, te same wyzwania.
GB: Co musiałoby wydarzyć się w Niceia, abyś na mecie powiedział: „właśnie po taki wyścig tutaj wróciłem”?
PK: Zrobić czas na miarę moich możliwości. Ale najbardziej chciałbym dobrze pobiec. Mam już na koncie parę lat w tri, ale nie udało mi się jeszcze nigdy na 1/2 pobiec tak szybko, jak należałoby się spodziewać po moich czasach na półmaratonie saute (PBRekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką. 1:16). Jakby udało się na biegu zrobić czas w okolicach 1:21, to bym był mega zadowolony. Małe szanse przy wspomnianych brakach w treningu biegowym i ciężkiej trasie kolarskiej, ale będę próbował.
GB: Dziękujemy za rozmowę.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.