Rozmowy

Roksana Słupek o powrocie do ścigania: "Muszę czuć się pewniej"

Roksana Słupek wróciła do ścigania po długiej przerwie i od razu stanęła na podium. W rozmowie z Akademią Triathlonu komentuje swój występ.

Roksana Słupek świętuje podium po powrocie do startów w zawodach triathlonowych, trzymając medal i butelkę szampana.
Źródło: Instagram Roksana Słupek

Roksana Słupek do ścigania wróciła po kilku miesiącu od poważnego wypadku. Już w pierwszym starcie stanęła na podium. W rozmowie z Akademią Triathlonu komentuje swój występ.

W lipcu 2025 roku podczas zawodów mistrzostw świata w Hamburgu Roksana Słupek uczestniczyła w groźnej kraksie kolarskiej. Złamana łopatka była dopiero początkiem problemów. Kolejne miesiące przyniosły niewyjaśniony ból kolana, setki badań bez diagnozy i powrót do walki z depresją.

9 maja 2026, po kilku miesiącach przerwy, ponownie stanęła na linii startu podczas pucharu Europy w Carole. Zajęła tam 3. miejsce.

Nikodem Klata: Jak czułaś się przed startem? W ostatnim czasie było u Ciebie jednak sporo niepewności.

Roksana Słupek: Na jakiś czas przed startem sporo u mnie się działo, sportowo i pozasportowo. Czułam się cięgle zabiegana i przytłoczona tempem i logistyką wszystkiego. Brakowało mi czasu na wyciszenie. Znam ten stan aż zbyt dobrze. Odciągało mnie to od myśli o starcie, ale co się odwlecze to… w dniu startu z samego rana zaczęłam się stresować.

Obudziłam się negatywnie zestresowana, jakby z obawami i strachem. Trzymałam się jednak swojej tradycyjnej rutyny i po prostu skupiłam się na zadaniu. Teraz sobie myślę, że nie ma się co dziwić… nie startowałam od lipca zeszłego roku.

NK: A jak czułaś się już na samym starcie? Co poczułaś kiedy ponownie stanęłaś pośród innych zawodniczek?

RS: Podczas całego startu miałam w głowie sporo myśli. Jakbym od razu analizowała, w którym miejscu z formą jestem i co trzeba poprawić. Byłam skupiona, ale też bardzo zachowawcza na rowerze. Dziewczyny były agresywne i mocno się przepychały.

Nie wiem, czy to pozostałość po kraksie, ale czułam, że wolę się wycofać i stracić kilka pozycji, niż… no wiecie. Docelowo nie może tak być. Muszę czuć się pewniej i walczyć tak samo o pozycję, jak inne zawodniczki nawet jeśli to ryzykowne.

NK: Jak układał się wyścig z Twojej perspektywy?

RS: Powtórzę, że zaskoczyła mnie agresja w walce o pozycję na rowerze. Często na pucharach kontynentalnych startują zawodniczki mniej doświadczone, które mają mniejsze umiejętności techniczne. Przez to wyścig jest po prostu bardziej niebezpieczny. Dlatego miało to wpływ na moje odczucia – poprzedni start zakończył się kraksą nie z mojej winy. To rywalki zepchnęły mnie do barierki. Tutaj byłam wyczulona na tym punkcie. Kiedyś zapewne to ja byłabym bardziej walcząca. Teraz byłam nieco wycofana.

Bieg był bardzo dziwny. Kiedy dogoniłam dwie czołowe zawodniczki, to Francuzka (która później wygrała) zrywała tempo i zwalniała. Ja po krótkim przygotowaniu do startu nie byłam pewna, na co mnie stać i jaka będzie najlepsza taktyczna decyzja. W końcu zdecydowałam, że po prostu biegnę jej tempem. Ona mocno zwolniła, a na finiszu bardzo przyspieszyła. Ja już nie miałam zdolności mięśniowych, żeby odpalić szósty bieg i wejść nagle na taką intensywność. To była jedna taka frustrująca chwila. Po przekroczeniu linii mety widziałam te dwie czołowe zawodniczki leżące na ziemi, totalnie zmęczone, a ja nie doprowadziłam siebie do tego stanu. Mój organizm mi na to nie pozwolił.

NK: Od początku zakładałaś, że to ma być mocny powrót czy po prostu chciałaś wystartować?

RS: Absolutnie nie. To zabawne, bo oczywiście zdaję sobie sprawę, jak wyglądały moje przygotowania i że były krótkie ale po przekroczeniu mety jakbym o tym zapomniała i bardzo szybko oceniałam samą siebie, nie biorąc tych wszystkich rzeczy pod uwagę.

To dopiero trener i najbliżsi kibice, którzy byli ze mną na tym starcie, powtarzali mi, żebym nie zapominała z czym tutaj przyjechałam. Myślę, że równie dobrze mogłabym wczoraj skończyć w pierwszej 15tce i też nie byłoby to wielkim zaskoczeniem, biorąc pod uwagę właśnie to wszystko. A tak solidny wynik to tylko powód do radości i podbudowania.

ZOBACZ TEŻ: „Krzyczałam i nie mogłam przestać”. Roksana Słupek o wypadku, miesiącach bez diagnozy i powrocie z najtrudniejszego momentu

NK: Co czułaś na mecie kiedy nie tylko wróciłaś, lecz także stanęłaś na podium?

RS: Poczułam ogromną radość i ulgę, że pierwszy start jest już za mną. Do tego zakończony w taki fajny sposób. Ale oczywiście jako typowa zawodniczka miałam w sobie sporo frustracji, że wiele rzeczy mogłam zrobić lepiej.

Na lini mety kompletnie zapomniałam z czym na ten start przyjechałam. Oceniałam siebie surowo. Tak jak zawsze. Każdy z nas chce startować jak najlepiej.

NK: Jak taki wynik przekłada się na dalszą część sezonu? Czujesz się podbudowana? To dobry prognostyk? A może starasz się za bardzo o tym nie myśleć?

RS: Czuję się podbudowana. Na pewno mam wiele cennych informacji, ale przyznam, że niezależnie od tego, jak ten wyścig by przebiegł to wiemy krok po kroku co musimy robić. Uważam, że często jest błędem to jak zawodnicy zmieniają radykalnie swoje plany, bazując tylko na tym co wydarzyło się podczas startu. Ja oczywiście biorę te informacje i są ważne, ale wynik nie wpływa bezpośrednio na plany. A plany będą podyktowane moim zdrowiem.


Nikodem Klata

Redaktor, dziennikarz z wykształcenia. W triathlonie szuka inspirujących historii, a każda z nich może taką być. Trzeba ją tylko odkryć, zrozumieć i dobrze opowiedzieć.