"Święta - najcięższy okres w życiu triathlonisty" - Filip Przymusiński
O ile jednodniowe zjazdy rodzinne i inne podobne uroczystości można porównać do ¼ IM, to już trwające kilka dni święta to istny Ironman.
O ile jednodniowe zjazdy rodzinne i inne podobne uroczystości można porównać do ¼ IM, to już trwające kilka dni święta to istny Ironman. Start na tym królewskim dystansie robi się przede wszystkim głową. Trzeba pokonać samego siebie, mieć straszny zapas uporu i silnej woli. W święta dokładnie te same cech charakteru poddawane są ogromnej próbie. Niby wolne, dużo czasu, można się wyspać, naładować akumulatory, wypocząć fizycznie, psychicznie i uzupełnić glikogen. Niestety jest też druga storna medalu. Nadmiar czasu bywa równie uciążliwy jak jego brak. Gdy moje życie zasuwa niczym Pendolino, o dziwo wszystko się udaje. Mam półtorej godziny okienka między zajęciami w pracy. 5 min przebranie, 15 km rozbiegania czyli +/- 1h10 min, 10min na prysznic, 5min na przebranie. Znów jestem gotowy do zajęć, a wszystko bez nadmiernego ciśnienia, bo gdy jest potrzeba, na luzie urwę z tego schematu 10 minut, nie skracając dystansu biegu. A w święta? Miał być rower przed śniadaniem, no ale potrzeba snu wygrała. Potem śniadanie, kościół, po nim kawka i słodkie, po którym znów trzeba było poleżeć. I nagle z roweru w południe też wyszły nici, bo na 15-tą zaplanowaliśmy wizytę u rodziny żony. Co tam? – myślę - wsiądę po powrocie. Jak zwykle zasiedzieliśmy się. Potem jeszcze kąpanie pociech, usypianie i ostatecznie wsiadłem na trenażer o 23.00, a robotę skończyłem dnia następnego. Efekt tego był taki, że z planów by rano przed śniadaniem wymknąć się na bieg, nic nie wyszło. Ruszyłem dopiero po południu.
To w kwestii organizacji czasu, ale jest coś jeszcze gorszego! może nie wszyscy mają ten problem i szczerze im zazdroszczę. Ja niestety mam i jak się domyślam... nie tylko ja:
OBŻARSTWO!
Facet w barze złożył się, że zje 100 rogalików. Wzbudził śmiech, ale im bliżej był liczby 100 tym bardziej śmiech zmieniał się w podziw. Nagle przeżuwając 99 rogalika przez pełne usta wybełkotał- poddaje się nie dam rady. Jak to nie dasz? - mówi jeden z kibiców - jeszcze tylko jeden i wygrasz. Nie dam rady, nie dam, 99 rogalika mam w ustach, a na pierwszym siedzę.
Tak się nieraz czuję, kiedy po raz setny słyszę, a spróbuj jeszcze tego, skosztuj tamtego, przecież nic nie zjadłeś, przecież są święta. Jak możesz? Cały dzień spędziłam w kuchni, a ty nie jesz, wyjdziesz na trening to wszystko spalisz… Dosłownie żadnego wsparcia znikąd. Żeby ktoś chociaż powiedział dość grubasie, wiesz, że to ciastko to godzina biegu… tygodnie walki o każdy gram można zniweczyć w kilka godzin. I nawet dwuletnie córeczka bierze udział w tym spisku. Zauważyła, że wszyscy coś skubią, a mój talerz już od jakiegoś czasu pusty. Wdrapała mi się na kolana, pogłaskała mówiąc: „Tata, aja aja”, robiąc przy tym swoją słodką minkę, a następnie drugą rękę, w której miała jakiegoś batonika, skierował do moich ust mówiąc: „Tata, am am”.
Wracając do popołudniowego biegania - to był chyba jeden z najcięższych treningów, jakie mi się w roku trafiają. Gorszy niż ciężkie obozy, bps-y, tempówki i wszelkie zakładki. Z czoła ciekł mi majonez, pod pachami i na plecach cola z fantą, do kostek przywiązane szynki, gyrosy, piersi z kurczaka w sosie serowo-śmietanowym. Przyczepność jak na lodowisku, bo ślizgam się po jakiś śmietanach, lukrach i innych polewach. Wnętrze też nie daje mi spokoju i co chwilę z głębin odzywa się biała kiełbasa: "Pamiętasz jak 4 godziny temu byłam na talerzu? Gdybyś zapomniał, to jeszcze tu będę kilka godzin…". Trening masakra. W końcu moja droga krzyżowa dobiega końca. Kierunek łazienka. Ruch znacznie poprawia perystaltykę jelit, potem natrysk. Detoks zrobiony, niestety w perspektywie jeszcze wizyta u szwagra żony, który z zawodu jest rzeźnikiem. Mięso ze świniobicia, które sztukuje jest nie do opisania. To, co kupujemy w markecie, to wyrób mięsopodobny, coś jak wyroby czekoladopodobne w PRL-u. Znów potężna próba silnej woli i zapewne kolejny detoks.
A tak było dobrze. Pomału, ale sukcesywnie sobie chudłem, a tu święta. Na razie jest remis. Proces chudnięcia wyhamował, ale też nic mnie nie przybyło, co jest i tak dużym dokonaniem, bo zwyczajowo nadrabiałem ze 2, a nawet 3 kg. Do ostatniego gongu jeszcze jednak daleko. Końca walki nie wyznacza koniec świąt, a moment, kiedy wszystko wróci do stanu sprzed świąt. Na razie w lodówce wciąż zalegają nadwyżki przeróżnych wykwintnych potraw, wszędzie czają się całe gangi czekoladowych zajączków, lukrowych baranków i rzucają we mnie nadziewanymi jajeczkami w kolorowych papierkach. Ktoś to wszystko kiedyś będzie musiał zjeść. Lepiej czasem odchorować, niż miałoby się zmarnować. Już wiecie, dlaczego sportowcy tak często mają obozy w świętą. Litujemy się nad biedakami, co to zamiast być z rodziną katują się treningami gdzieś bardzo, bardzo daleko od domu. Fakt, w sferze rodzinnej nie mają lekko, ale za to jak mają lekko na talerzu. Dobrze, że następne święta dopiero w grudniu...
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.