Rozmowy

„Mam siedem lat, żeby zostać zawodowcem”. Zamienił korporację na marzenie o triathlonowym PRO

Szymon Grzybczyk ma niezwykły plan. Chce w kilka lat znaleźć się wśród profesjonalnych triathlonistów. Jak zamierza to zrobić?

Szymon Grzybczyk wywiad
fot. Maratomania.pl

Szymon Grzybczyk w mediach społecznościowych znany jest jako „Grzybek to olimpijczyk”. Skąd wzięła się ta nazwa? Pewnego dnia chciałby dołączyć do kategorii zawodników PRO w triathlonie, a myśl o tym, żeby spróbować zawalczyć o wejście do profesjonalnego sportu przyszła do niego w trakcie oglądania igrzysk w Paryżu. Marzenia ściętej głowy? Dla wielu z pewnością tak. Dla niego – ostatni moment, żeby udowodnić sobie, że można wszystko.

Jeszcze niedawno jego życie wyglądało jak życie wielu ambitnych dwudziestoparolatków – stabilna praca w marketingu, rozwój zawodowy i jasno wyznaczona ścieżka kariery. Z czasem zaczął jednak odczuwać, że czegoś mu brakuje. Wrócił więc do sportu, który kiedyś był ważną częścią jego życia. Postawił sobie cel, który dla wielu brzmi jak marzenie niemożliwe do zrealizowania.

Dziś Szymon Grzybczyk realizuje projekt „road to PRO”. W ciągu siedmiu lat chce zdobyć status zawodowego triathlonisty. A później? Być może walka o igrzyska olimpijskie…

O tym, dlaczego zamienił wygodną korporacyjną rzeczywistość na życie podporządkowane treningom, jak zamierza finansować swoją drogę oraz dlaczego w nowoczesnym sporcie równie ważne, jak wyniki są media społecznościowe, opowiada w rozmowie z Akademią Triathlonu.

Nikodem Klata: Przyznam, że zainteresowała mnie twoja nazwa na Instagramie. „Grzybek to Olimpijczyk” – co kryje się za tą nazwą? Bo ja początkowo myślałem, że ty już byłeś na igrzyskach. Natomiast po researchu, z tego, co rozumiem, te igrzyska dopiero są celem?

Szymon Grzybczyk: Igrzyska nie są celem. Celem jest wejście do kategorii PRO. To jest dla mnie taki najbardziej poważny cel. Natomiast „olimpijczyk” jest dla mnie po prostu nazwą symbolem.

Przyznam, że trochę wychodzę poza sam triathlon. Nie chcę być zamknięty wyłącznie w bańce triathlonowej, w przypadku contentu. Oczywiście bardzo mocno trenuję, ale chciałbym też inspirować ludzi, którzy to oglądają, że warto czasem pociągnąć swoje życie w innym kierunku.

Nie mówię o tym, że będę na igrzyskach, bo wiem, że na ten moment brzmi to zupełnie od czapy. Staram się patrzeć realistycznie. Zależało mi na tym, żeby pokazać, że jeśli chcesz zrobić w życiu coś więcej i masz marzenia, to warto zaryzykować. Kategoria PRO to wciąż bardzo odważny cel, ale moim zdaniem do zrobienia, jeżeli te kolejne 5 lat będzie przepracowane naprawdę solidnie.

Mógłbym w tym momencie wydać wszystkie swoje pieniądze na wkład własny do mieszkania, pracować w korporacji i skupić się wyłącznie na tym. Ale chciałbym zaryzykować, bo wiem, że to jest ostatni moment na taki projekt związany z profesjonalnym triathlonem.

Nikodem Klata: Jakie jest twoje sportowe zaplecze?

Szymon Grzybczyk: Jak byłem młodszy, trenowałem biegi średniodystansowe – 3000 m, 5000 m oraz biegi z przeszkodami. To był okres mniej więcej między 14. a 18. rokiem życia. Moje wyniki były po prostu dobre. Na 3000 m moja życiówka⁠Rekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką. wynosi 9 minut i 9 sekund, a na 5000 m – 16 minut i 17 sekund. W kategoriach U18 i U20 były to rezultaty pozwalające kwalifikować się do finałów mistrzostw Polski.

Później przyszła naturalna decyzja, przed którą staje wiele osób. Musisz wybrać, czy idziesz na studia, zaczynasz pracować i zarabiać pierwsze poważniejsze pieniądze, czy dalej bawisz się w lekkoatletykę, gdzie tych pieniędzy po prostu nie ma. Jeśli nie masz odpowiedniego zaplecza, jest bardzo ciężko.

Ja lubiłem to, co robiłem zawodowo, czyli marketing i reklamę. Dlatego zdecydowałem się pójść właśnie w tym kierunku. Sport zszedł wtedy trochę na boczny tor. W pewnym momencie zacząłem jednak odczuwać jego brak.

Siedziałem w marketingu, w korporacyjnym świecie, i po prostu mi go brakowało. Teoretycznie wszystko było dobrze, ale czułem się z tym wszystkim trochę nieszczęśliwy. Uznałem więc, że jeśli chcę jeszcze raz spróbować wejść na poważnie do świata sportu, to muszę zrobić to teraz. Było to około półtora roku temu, gdy miałem 25 lat. Pomyślałem, że to jest ostatni dzwonek.

Patrząc na biegi długodystansowe czy triathlon, szczyt możliwości fizjologicznych zawodnika przypada zwykle między 30. a 34. rokiem życia. To dało mi poczucie, że mam jeszcze ostatnią szansę, żeby podjąć ryzyko, poświęcić na to kilka lat i spróbować wejść do kategorii PRO.

Nikodem Klata: Ale skąd u ciebie aż taki mocny przeskok? Od razu stwierdziłeś: „idę w PRO”.

Szymon Grzybczyk: Nie lubię w życiu być „gdzieś” pośrodku. Zazwyczaj, kiedy wchodziłem w jakieś rzeczy, to robiłem to bardzo poważnie.

To był też taki moment w moim życiu, gdzie spełniłem się zawodowo i to chciałem zrobić “może po 30-stce” udało się zrobić w kilka lat. Miałem praktycznie wszystko, czego potrzebowałem, ale mimo to czułem się nieszczęśliwy. Zrobiłem sobie rekonesans we własnej głowie i zacząłem się zastanawiać, co jest grane. Dlaczego czuję się właśnie tak, a nie inaczej?

Zrozumiałem, że brakuje mi poważnego sportu, który wcześniej był obecny w moim życiu. Lubię się ścigać, lubię rywalizację i zawsze staram się być najlepszy.

Myślę, że tym, co mnie wyróżnia, jest to, że za słowami idą czyny. Zdaję sobie sprawę, że nie zostanę PRO w rok. Dzięki wcześniejszemu doświadczeniu biegowemu wiem, że to jest proces, który trwa. Patrzyłem też realistycznie na historie ze świata triathlonu. Są przykłady zawodników, którzy wchodzili na wysoki poziom nawet w późniejszym wieku. Pomyślałem więc: „Kurczę, spróbujmy”. Chcę stworzyć własną historię.

Często widzę też komentarze w internecie i to nie tylko od ludzi w naszym wieku. Piszą do mnie młode osoby – dzieciaki mające 15,16 czy 17 lat. Piszą, że zainspirowały się do działania, że same chcą spróbować albo że trenowały jakiś sport i były blisko odpuszczenia, ale po obejrzeniu mojego contentu postanowiły jeszcze powalczyć. To jest dla mnie naprawdę bardzo ważne.

„Mam siedem lat, żeby zostać zawodowcem”. Zamienił korporację na marzenie o triathlonowym PRO
fot. Maratomania.pl

Nikodem Klata: Wiem, że te igrzyska są metaforą, ale zastanawiam się, czy z perspektywy formalnej jest to w ogóle możliwe?

Szymon Grzybczyk: Uważam, że czasami dzieją się rzeczy, które wydają się mało prawdopodobne, i mamy na to wiele dowodów. Natomiast nie myślę o tym teraz w takiej perspektywie.

Skupiam się na kolejnym kroku. Myślę o tym, co muszę zrobić w tym sezonie, jakie wyniki osiągnąć, a przynajmniej, do jakich wyników się zbliżyć. Myślę też o tym, jakie rezultaty będą potrzebne w kolejnym sezonie, jak powinien wyglądać progres, jak dostać się do kategorii PRO i co będzie dalej.

W sporcie jest bardzo wiele zmiennych. Możesz mieć jeden wypadek, dwa wypadki albo żadnego. Możesz złapać kontuzję albo jej uniknąć. Możesz zrobić odpowiedni progres w pływaniu albo nie. Dlatego nie chciałbym mówić o tym zbyt konkretnie ani składać żadnych deklaracji.

Wolę skupić się na tym, że mam długoterminowy plan. Najpierw wejdźmy do kategorii PRO, bo to i tak jest bardzo ambitny cel. Zobaczymy, co będzie dalej. Marzyć można o wszystkim, ale chcę, żeby za marzeniami szły realne cele.

Nikodem Klata: Widziałem też komentarz u ciebie na profilu od Jasia Kępińskiego. Napisał wtedy, że musiałbyś mieć pięć milionów dolarów, osiem lat więcej czasu i pływać od dziecka, żeby udało się zostać PRO. Umówmy się – triathlon, szczególnie na wysokim poziomie, jest drogim sportem. Jak to wygląda u ciebie?

Szymon Grzybczyk: Na ten moment większość środków dokładam sam z pracy zawodowej. Jestem w takim miejscu swojej kariery, że mogę sobie pozwolić na finansowanie tego projektu z własnych pieniędzy.

Jaś poruszył w swoim komentarzu bardzo ważny temat, czyli budżet, a za tym idzie reklamowanie siebie. To jest coś, czego kompletnie nie rozumiałem jako nastolatek, a dziś rozumiem w pełni. Pamiętam, że kiedy biegałem 16 minut na 5000 metrów, widziałem zawodników osiągających znacznie słabsze wyniki, którzy mieli już pierwsze współprace sponsorskie. Jako młody chłopak byłem autentycznie sfrustrowany. Myślałem sobie: „Jak to możliwe? Ja biegam dużo szybciej, a oni mają kontrakty, a mnie nawet nie stać na takie buty?”.

Dopiero później, pracując w marketingu, zrozumiałem, jak wygląda to z drugiej strony. Zrozumiałem, co jest ważne dla marek, menedżerów i całego rynku reklamowego. Między innymi dlatego zacząłem tworzyć content. Dlatego rozwijam swoje kanały i dlatego opowiadam tę historię. Mam już pierwszych sponsorów, z którymi współpracuję, i jestem za to bardzo wdzięczny. Trzeba umieć się dosłownie sprzedać i pokazać swoją historię. Sponsorów nie interesują wyłącznie wyniki sportowe. Liczy się również człowiek, jego droga i to, jak potrafi ją opowiedzieć.

Content jest jedną z cegiełek całego planu. Oczywiście, że daje on dużo radości. Jednak to wszystko jest ze sobą powiązane i ma prowadzić do realizacji tego celu. To nie jest przypadkowe działanie i też nigdy tego nie ukrywałem.

Nikodem Klata: No dobrze, skoro jesteśmy przy popularności to… skąd w ogóle ten triathlon? Mogłeś wybrać dowolną inny sport. Wybrałeś triathlon, który wciąż jest sportem dość niszowym.

Szymon Grzybczyk: Samo bieganie na poważniejszym poziomie zaczęło mnie po prostu trochę nudzić. To wciąż jest tylko bieganie. Triathlon był dla mnie wyzwaniem z dwóch powodów.

Po pierwsze, dwa lata temu, kiedy startowałem z tym projektem, nie potrafiłem przepłynąć nawet 25 metrów. Chciałem samemu sobie udowodnić, że zaczynam coś zupełnie od zera. Oczywiście miałem zaplecze biegowe, ale w triathlonie to nie rozwiązuje wszystkiego. Pływanie było dla mnie kompletnie nowym światem.

Po drugie, uważam, że triathlon jest dyscypliną, która rozwija człowieka najbardziej wszechstronnie. Nie skupiasz się wyłącznie na jednej zdolności czy jednej grupie mięśniowej. Dzięki temu stajesz się bardziej kompletnym sportowcem. Potrafisz przepłynąć jezioro, przejechać setki kilometrów na rowerze i szybko biegać.

Uważam też, że jest to fantastyczna dyscyplina dla ludzi między 20. a 35. rokiem życia. To taki okres, w którym można naprawdę sprawdzić, do czego zdolne jest własne ciało. Nie tylko w jednym aspekcie, ale całościowo.

„Mam siedem lat, żeby zostać zawodowcem”. Zamienił korporację na marzenie o triathlonowym PRO
fot. Szymon Grzybczyk - Instagram

Nikodem Klata: A gdybyśmy wrócili do drugiej części komentarza Jasia, który mówił o tym, że właściwie trzeba pływać od dziecka – czy ktoś bez bardzo mocnego sportowego zaplecza może zostać zawodnikiem PRO?

Szymon Grzybczyk: Moim zdaniem to świetne pytanie i wrócimy do niego za sześć lat (śmiech).

Nikodem Klata: To skoro wybiegamy w przyszłość – jak sobie wyobrażasz kategorię PRO?

Szymon Grzybczyk: Bardzo dużo będzie zależało od tego, jak rozwinę się sportowo, a przede wszystkim w kontekście pływania. Dopiero wtedy będziemy mogli określić, który dystans będzie dla mnie docelowy.

Nikodem Klata: A jak wygląda dzisiaj twój typowy dzień? Ile czasu poświęcasz na trening, pracę i rozwijanie projektu road to PRO?

Szymon Grzybczyk: Bardzo dużo. Tak naprawdę całe moje życie jest temu podporządkowane. Zazwyczaj wstaję około 5:30 i jadę na basen. Zaraz po treningu zaczynam pracę. Mam to szczęście, że mogę pracować dość elastycznie, ale i tak te osiem, a czasem nawet dziewięć godzin trzeba przepracować. Najczęściej wygląda to mniej więcej od 8:00 do 16:00.

Później od razu wchodzi drugi trening – biegowy, rowerowy albo siłowy. Wszystko zależy od planu na dany dzień. Kiedy przychodzi 19:00 czy 20:00, człowiek jest już mocno zmęczony, ale nadal trzeba przygotować jedzenie, ogarnąć codzienne obowiązki i jeszcze zrobić content. Samo nagranie, montaż i publikacja jednego materiału zajmują zwykle około godziny, a czasem nawet więcej.

Nie ukrywam, że są też rzeczy z życia prywatnego, które na ten moment musiałem poświęcić. Natomiast w długoterminowej perspektywie wierzę, że przyjdzie moment, kiedy będę mógł skupić się wyłącznie na triathlonie i tworzeniu contentu.

„Mam siedem lat, żeby zostać zawodowcem”. Zamienił korporację na marzenie o triathlonowym PRO
Źródło: Szymon Grzybczyk - Instagram

Nikodem Klata: To zadam trochę przewrotne pytanie. Co jest dziś większym wyzwaniem: osiągnięcie odpowiedniego poziomu sportowego czy stworzenie takich warunków życiowych, które pozwolą ci trenować jak zawodowiec?

Szymon Grzybczyk: Zdecydowanie stworzenie odpowiednich warunków. To jest bardzo trudne i bardzo wymagające. Dla twórców internetowych bywa nieco łatwiejsze, dlatego od początku wiedziałem, że jeśli mam się tego podjąć, to nie mogę robić tego całkowicie po cichu.

Gdybym trenował bez budowania wokół tego projektu i bez contentu, to za trzy lata mógłbym dojść do ściany. W pewnym momencie po prostu trzeba zarabiać pieniądze. Tworzenie odpowiednich warunków jest niesamowicie trudne, bo trening to tylko jedna część układanki.

Jeśli podchodzisz do tego profesjonalnie, musisz pamiętać o dziesiątkach małych rzeczy. Regeneracja, odżywianie, logistyka, organizacja dnia – każda z nich osobno wydaje się niewielka, ale razem mają ogromne znaczenie.

Patrzę też na to z perspektywy sportu amatorskiego i szczerze podziwiam ludzi, którzy mają jeszcze więcej obowiązków ode mnie. Nie mam dzieci, a znam osoby pracujące na wysokich stanowiskach, mające rodziny, dzieci i jednocześnie osiągające bardzo dobre wyniki sportowe. Patrząc na nich, myślę sobie, że nie mam na co narzekać. To pokazuje, jak ogromnym wyzwaniem jest logistyka i jak wiele można osiągnąć, jeśli dobrze wszystko poukłada się w życiu.

Nikodem Klata: Bycie zawodnikiem PRO nabiera dziś zupełnie innego wymiaru przez sposób funkcjonowania mediów społecznościowych.

Szymon Grzybczyk: To jest kluczowe. Naprawdę kluczowe. Mam ogromną nadzieję, że osoby, które oglądają mój content, zrozumieją to wcześniej, niż ja sam zrozumiałem. Zdaję sobie sprawę, że część ludzi może być tym sfrustrowana, szczególnie jeśli widzi zawodników mających współprace sponsorskie, mimo że sportowo niekoniecznie są najlepsi. Sam byłem kiedyś w tym miejscu.

Dlatego często mówię moim znajomym sportowcom: szukajcie możliwości budowania swojej rozpoznawalności. To jest równie ważne, jak regeneracja, równie ważne, jak trening czy suplementacja.

Bo wyobraź sobie sytuację, że sponsor wymaga określonych wyników sportowych, a ty łapiesz kontuzję. Jeśli cała twoja wartość opiera się wyłącznie na rezultatach, możesz stracić wszystko bardzo szybko. Natomiast jeśli masz wokół siebie społeczność, własną historię i tworzysz content, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Możesz być spokojniejszy, bardziej stabilny, a współprace sponsorskie mają większą wartość.

Dla marek liczą się oczywiście wyniki sportowe, ale równie ważne są zasięgi, odbiór medialny i historia, którą można opowiedzieć. Dlatego im więcej sportowców — niezależnie od wieku czy poziomu zaawansowania — będzie rozumiało znaczenie budowania własnej marki, tym lepiej. Oczywiście jest to trudne. Wystawiasz się na ocenę, krytykę i komentarze. Trzeba mieć grubą skórę. Ale uważam, że w długiej perspektywie zdecydowanie warto.

Nikodem Klata: A na jakim etapie swojej drogi jesteś dzisiaj?

Szymon Grzybczyk: Myślę, że najprościej byłoby powiedzieć, że jestem na samym początku. Jeśli ten projekt zakłada siedem lat drogi, to obecnie jestem dopiero na jej pierwszym etapie. Ta historia dopiero się pisze i nikt jeszcze nie wie, jak się zakończy — ani ja, ani ktokolwiek inny.

Nikodem Klata: Zrobię jednak mały fast forward. Wyobraźmy sobie idealny scenariusz za siedem albo osiem lat. Jak wygląda zakończenie tego projektu?

Szymon Grzybczyk: W idealnym scenariuszu jestem zawodnikiem PRO i jednocześnie twórcą internetowym, który utrzymuje się z tworzenia contentu wokół triathlonu. Robię triathlon na bardzo wysokim poziomie sportowym, zarówno w Polsce, jak i w Europie.

Jednocześnie znam swoje ograniczenia. Mam świadomość, że nie zdobędę medalu mistrzostw świata w kategorii PRO. Patrzę na to realistycznie. Natomiast wejście do kategorii PRO i regularne osiąganie wyników w górnej części stawki byłoby dla mnie idealnym rezultatem tych najbliższych siedmiu lat.

Połączenie profesjonalnego ścigania z tworzeniem wartościowego contentu wokół triathlonu — właśnie tak wyglądałby mój wymarzony finał tego projektu.


Nikodem Klata

Redaktor, dziennikarz z wykształcenia. W triathlonie szuka inspirujących historii, a każda z nich może taką być. Trzeba ją tylko odkryć, zrozumieć i dobrze opowiedzieć.