Waldemar Nowak: z 12 godzin do 9:34 w Ironmanie. "Dziś każdy rok treningów działa na mnie trochę jak procent składany"
Waldemar Nowak zaczynał triathlon po 40. Dziś ma wynik 9:34 w IRONMANIE i dwa sloty na MŚ. Opowiada o treningach, progresie i presji.
Triathlon zaczął trenować po czterdziestce. Pierwszy pełny dystans ukończył w 12 godzin. Dzisiaj Waldemar Nowak może przygotowywać się do mistrzostw świata - podczas niedawnego IM Italy zameldował się na mecie w 9:34 i wywalczył slota.
Triathlonem zainteresował się dzięki koleżance. W 2023 roku Waldemar Nowak wystartował na długim dystansie w Barcelonie i o mało nie wycofał się z zawodów, bo przepłynął ponad 5 kilometrów zamiast 3,8. Mimo wyczerpania ruszył dalej i do mety dotarł w 12 godzin. W tym roku czas na pełnym poprawił o ponad 2 godziny, a niedawno wywalczył slota na dwie przyszłoroczne imprezy mistrzowskie IRONMAN. Rozmawiamy o jego drodze od pierwszych treningów po walkę o sloty, błędach, z których wyciąga wnioski, i pasji, która zmieniła jego życie
Grzegorz Banaś: Mówiłeś, że zainteresowały Cię kiedyś starty Roberta Karasia, ale Twoją prawdziwą inspiracją stały się start koleżanki z podstawówki. Co wtedy sprawiło, że pomyślałeś, że triathlon może być sportem dla Ciebie?
Waldemar Nowak: Triathlon od początku budził we mnie ogromną ekscytację. Kiedy usłyszałem o nim pierwszy raz, pomyślałem, że to sport dla prawdziwych twardzieli. Przełom przyszedł jednak zupełnie przypadkiem. Pewnego dnia zobaczyłem na Facebooku relację koleżanki z podstawówki, która właśnie ukończyła swoje pierwsze zawody. I wtedy w głowie pojawiła się myśl: a może ja też spróbuję?
Pływać i biegać jakoś potrafiłem, ale na szosie wcześniej nigdy nie jeździłem. Nie wiedziałem więc, czy po czterdziestce jestem jeszcze w stanie rozpocząć coś zupełnie nowego i ukończyć choćby najkrótszy dystans. Postanowiłem to sprawdzić. Długo się nie zastanawiałem - kilka minut później umówiłem się na swój pierwszy trening. I tak od tej przypadkowej relacji na FB wszystko się zaczęło.
GB: Pisałeś, że przed pierwszym startem na długim dystansie odbyłeś setki treningów. Jak zapamiętałeś pierwszy raz, gdy usłyszałeś "You are Ironman" na mecie?
WN: IRONMAN Barcelona-Calella 2023 to był niesamowity start od samego początku. Do dziś nie wiem, co dokładnie wydarzyło się podczas pływania.
Płynęliśmy zgodnie z trasą, wzdłuż bojek, kiedy nagle ratownik zaczął intensywnie gwizdać i pokazywać, żebyśmy zawracali. Posłuchałem, podobnie jak kilkadziesiąt innych osób. Kilkadziesiąt minut później, kiedy ponownie znaleźliśmy się na trasie, sytuacja się powtórzyła. Inny ratownik znów zaczął gwizdać i pokazywać, że mamy płynąć prosto w stronę plaży. Wtedy byłem już przekonany, że dzieje się coś wyjątkowego i prawdopodobnie organizatorzy ewakuują zawodników. Pomyślałem nawet: może jakiś rekin (śmiech)
Wracając w stronę brzegu, zauważyłem jednak, że zawodnicy startujący później płyną normalnie. Długo się więc nie zastanawiałem i ponownie ruszyłem na trasę. Dopłynąłem do mety z czasem 1:45 zamiast planowanych 1:10. Zegarek pokazał 5300 metrów.
Byłem totalnie wycieńczony i zdezorientowany. Nie wiedziałem nawet, czy mogę dalej brać udział w zawodach, czy za tę sytuację zostanę zdyskwalifikowany. Ruszyłem jednak dalej, znając już wtedy powiedzenie: „Żelazo nie klęka”. Na rowerze po raz pierwszy w życiu przejechałem 180 kilometrów. A przede mną był jeszcze maraton, którego również nigdy wcześniej nie przebiegłem. Nie miałem pojęcia, jak zareaguje moje ciało.
Gdy kończyłem, było już ciemno, a ostatnia prosta wyglądała fantastycznie. Światła, czerwony dywan z logo Ironman, wrzawa na trybunach i ten legendarny głos mówiący „Waldemar Nowak representing Poland, brawo Waldemar, gratulacje, You are Ironman” zostaną już ze mną do końca życia.
Zrobiłem to, choć bieganie było już drogą przez mękę. Ukończyłem zawody w równe 12 godzin. Plan był prosty: ukończyć dystans. I dowiozłem to. Przyjąłem ten wynik z wdzięcznością i za namową doświadczonych zawodników cieszyłem się tą chwilą, nie drążąc już tego nieszczęsnego pływania.
GB: Twój pierwszy start na długim ukończyłeś w 12 godzin. Drugi to już czas poniżej 10 godzin. Co najbardziej zmieniło się w Twoim treningu i podejściu do ścigania, że zrobiłeś taki postęp?
WN: W debiucie byłem przygotowany na wynik w okolicach 11 godzin, ale okoliczności sprawiły, że wyszło, jak wyszło. Potem przyszedł kolejny rok systematycznych treningów, pierwszy obóz przed sezonem, kolejne doświadczenia z krajowych zawodów na dystansach 1/4 i 1/2 oraz upgrade sprzętu. Wszystko to zaprocentowało podczas drugiego startu na pełnym dystansie.
Przede wszystkim popełniłem mniej błędów. No i przepłynąłem tylko 3800 metrów. Na początku drogi wpadłem w pułapkę porównywania się z innymi. Chciałem od razu być na podium, nie zwracając uwagi, że inni mają za sobą wiele lat treningu i zupełnie inne możliwości. Dziś każdy kolejny rok treningów działa na mnie trochę jak procent składany - efekty pierwszych lat nie były spektakularne, ale z czasem te małe rzeczy zaczęły się sumować.
Predyspozycje mają znaczenie, ale systematyczna praca jest kluczowa. Jeśli konsekwentnie robisz swoje, efekty prędzej czy później zaczynają przychodzić.
GB: Niedawno wróciłeś do Włoszech na pełny i na mecie miałeś czas 9:34. Pisałeś mi, że miałeś tam pewne problemy. Czyli kolejna granica, 9,5 godziny, była w zasięgu?
WN: Byłem świetnie przygotowany do tego startu przez trenera Mateusza Kaźmierczaka. Teraz mogę oczywiście gdybać, ale uważam, że przy optymalnym przebiegu zawodów realny był wynik w granicach 9:20-9:30.
Kluczowe miało być bieganie i właśnie tutaj najbardziej ucierpiałem. Niedoszacowanie zapotrzebowania na elektrolityElektrolitySubstancje tworzące w płynach organizmu jony, np. sód, potas i chlorki. Uczestniczą w regulacji gospodarki wodnej oraz pracy mięśni i nerwów. podczas roweru bardzo mocno ograniczyło moją dyspozycję na ostatnim etapie. Z pokorą przyjmuję to doświadczenie. Wiem już, gdzie popełniłem błąd i jestem przekonany, że więcej się on nie powtórzy.
Celem numer jeden był slot na Hawaje, a w drugiej kolejności wynik poniżej 9:30. Oczywiście można zastanawiać się, co by było, gdyby wszystko poszło idealnie, ale jestem zadowolony z tego, co zrobiłem we Włoszech. To był dla mnie kolejny ważny krok i patrzę z dużym optymizmem na następny sezon.
GB: Jak ten start wyglądał z Twojej perspektywy? Wiedziałeś, że walczysz o slota?
WN: Ostatnia prosta nie obyła się bez komplikacji. Pięć dni przed startem, podczas treningu pływackiego, złapałem mocny ból w karku, który towarzyszył mi aż do samego startu.
Dodatkowo jeden z ważniejszych czynników regeneracji – sen – był na fatalnym poziomie, pomimo że zachowałem rutynę, która wcześniej sprawdzała się u mnie. Zabrakło mi też jednego dnia na aklimatyzację w Cervii. W efekcie dzień przed najważniejszymi zawodami, zamiast odpoczywać, zrobiłem prawie 18 tysięcy kroków (śmiech). Pomimo tego wiedziałem, po co tam jadę. SLOT NA HAWAJE był dla mnie celem numer jeden całego sezonu. Podporządkowałem praktycznie całe swoje życie pod te przygotowania, więc ciśnienie było ogromne.
Starałem się jednak nie pompować zbyt mocno oczekiwań we własnej głowie, ale to nie było łatwe. Nigdy wcześniej nie startowałem pod tak dużą presją.
GB: We Włoszech popłynąłeś w 1:05, czas roweru to 4:40:57, a maraton zrobiłeś w 3:39. Z czego jesteś najbardziej zadowolony, a gdzie widzisz jeszcze rezerwę?
WM: Pływanie zrobiłem zgodnie z oczekiwaniami - spokojnie, bez szarpania i walki o każdą sekundę. Poprawiłem czas o około 3,5 minuty, więc wiara w końcowy sukces wzrosła.
Rower poprawiłem aż o 11 minut i to właśnie ten wynik w dużej mierze uratował mój końcowy rezultat. Jednocześnie to właśnie na rowerze popełniłem błąd z elektrolitami, który później mocno odbił się na biegu. Bieganie było dla mnie rozczarowujące. W najgorszym scenariuszu zakładałem tempo około 5:00 min/km, a ostatecznie wyszło o 16 sekund wolniej. Z drugiej strony maraton był i tak o 5 minut szybszy niż rok wcześniej, więc nie było tragedii.
Nie wiem, jak skończyłaby się ta przygoda, gdyby nie wsparcie rodziny i trenera na trasie. Nie pozwalali mi ani na chwilę odpuścić, gdy głowa podpowiadała: zwolnij, przejdź do spaceru. Byli wszędzie, za co im serdecznie dziękuję.
Podczas przygotowań zupełnie inaczej trenowałem bieganie niż w poprzednich latach. Objętość treningowa wzrosła znacząco i zmieniła się intensywność. Efekty przerosły moje oczekiwania. Wiem, że mam tutaj jeszcze spory potencjał i właśnie nad tym elementem chcę szczególnie pracować dalej.
GB: Wcześniej wystartowałeś w Gdyni i tam pomimo problemów ze sprzętem i bólu pleców, poprawiłeś życiówkęRekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką. na połówce, zdobywając slota. Co tam było bardziej satysfakcjonujące - poradzenie sobie z szeregiem problemów, czy zdobycie tej kwalifikacji?
WN: Bardzo lubię starty w Gdyni. Podczas poprzedniej edycji zająłem tam 6. miejsce, a slotów było tylko pięć. Wtedy powiedziałem sobie, że jeszcze tam wrócę i odbiorę, co moje... Nie przewidziałem tylko, że kolejnej edycji może już nie być.
Problemy, mniejsze czy większe, pojawiają się prawie zawsze i do tego zdążyłem już przywyknąć. Dlatego chyba bardziej niż samo radzenie sobie z nimi zapamiętam emocje związane z rozdaniem slotów. Do dziś mam ciarki, kiedy o tym myślę. Te kilkadziesiąt sekund na scenie i moment, kiedy trzymałem w ręku kwalifikację na Mistrzostwa Świata w Tennessee – coś, czego pragnie chyba każdy zawodnik – były dla mnie bezcenne.
To był jeden z tych momentów, dla których naprawdę warto było przejść przez cały ten proces.
GB: Masz teraz dwie kwalifikacje na mistrzostwa świata. Zamierzasz dwukrotnie wybrać się do Stanów Zjednoczonych? Jak wpłynie to na planowanie Twojego sezonu?
WN: Zarówno pełny dystans, jak i "połówka" na mistrzostwach świata w 2027 roku będą dla mnie debiutem na zawodach tej rangi. Choć startowałem już dwukrotnie na mistrzostwach Europy na krótszych dystansach, spodziewam się, że to będzie nieporównywalne i trudniejsze zadanie. Chcę przede wszystkim wyciągnąć z tych startów jak najwięcej doświadczeń na przyszłość.
Mam nadzieję, że będę tam gościł już regularnie i że w przyszłości dostanę szansę powalczyć o czołowe lokaty. Nie chciałbym jednak czekać z tym aż do kategorii M60 (śmiech).
GB: Od debiutu na pełnym urwałeś ponad dwie godziny. Jak dzisiaj wygląda Twój przeciętny sportowy tydzień?
WN: Mateuszem, moim trenerem, nie ma nudy. Dba o to, żeby czasu na rzeczy pozatreningowe nie było zbyt dużo. W zależności od etapu przygotowań są tygodnie, w których trenuję około 10 godzin, ale zdarzają się też takie, gdzie wychodzi 16–18 godzin.
Staram się poświęcać czas wszystkim dyscyplinom i żadnej z nich nie odpuszczać. Najbardziej cieszy mnie jednak regularność. Przez ostatnie 10 miesięcy praktycznie obyło się bez problemów zdrowotnych i w tym czasie opuściłem może jeden czy dwa zaplanowane treningi. Poza standardowymi jednostkami dołożyłem codzienny rozruch oraz trening siłowy raz lub dwa razy w tygodniu. Myślę, że właśnie ta konsekwencja i powtarzalność są jednym z najważniejszych elementów mojego progresu.
GB: W jednym z postów (o Poznaniu) napisałeś "Podium znów nie dla mnie". Czy po kwalifikacjach na MŚ masz jakiś kolejny cel, który chcesz zrealizować? Podium, medal, konkretny czas na połówce?
WN: Pisząc „Podium znów nie dla mnie”, nawiązywałem do mojego ulubionego czwartego miejsca, które w tym roku zajmowałem aż czterokrotnie. Ustalanie startów i celów na kolejny sezon dopiero przede mną. Jak co roku chcę jednak być lepszym zawodnikiem i ustanawiać kolejne rekordy życiowe. Mam nadzieję, że regularna poprawa PB w końcu przełoży się również na wyższe stopnie podium.
GB: Jako amator zrobiłeś ogromny postęp. Każdy ma jednak życie poza treningiem. Jak podchodzisz do poprawiania wyników? Gdzie widzisz u siebie przestrzeń na progres i jaka jest w tym granica, aby sport nie wpływał za mocno na życiową równowagę?
WN: Jeśli chodzi o życie poza treningiem... myślę, że nie przesadzę, jeśli przyznam, że jestem uzależniony od triathlonu. Na ten moment nie wyobrażam sobie, żebym mógł dobrowolnie zrezygnować z treningów.
Mam ogromne szczęście, że moi bliscy akceptują moją pasję i wspierają mnie. Jestem im za to bardzo wdzięczny, bo bez ich wsparcia pogodzenie tego wszystkiego byłoby zdecydowanie trudniejsze. Kiedy patrzę na wyniki zawodników w mojej kategorii i w starszych kategoriach, widzę, że wiek nie musi być istotnym ograniczeniem. Konsekwencja, zaangażowanie i dobrze ułożony plan mogą pozwolić osiągnąć naprawdę wysoki poziom.
Czy moja życiowa równowaga jest zachwiana? Zdecydowanie (śmiech). Ale póki co dobrze mi z tym. Dopóki moi bliscy nie zaczną protestować, zamierzam w tym trwać. Triathlon bardzo mocno zmienił moje życie. Przez pięć lat poznałem mnóstwo wartościowych osób, wiele się nauczyłem i wiele rzeczy zrozumiałem. To fantastyczny okres mojego życia, wypełniony szczęściem i satysfakcją. I chyba właśnie dlatego tak trudno byłoby mi z tego zrezygnować.
GB: Dziękujemy za poświecony czas.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.