Zabieszczadowałem, potrenowałem...
Namawiałem Was kilka miesięcy temu do opisywania swoich treningów daleko od domu.
Namawiałem Was kilka miesięcy temu do opisywania swoich treningów daleko od domu. Z jednej strony jest to doskonała forma poinformowania triathlonistów o miejscach, w których można trenować w nieznanym sobie otoczeniu, z drugiej dodatkowa motywacja do ruszenia się, kiedy przychodzi chwilowa utrata koncentracji. Kilka ostatnich dni spędziłem w Bieszczadach (Brzeziniak we wsi Przysłup). Internet, jeśli złapałem, umożliwiał jedynie przeglądanie podstawowych informacji, na które czekało się wystarczająco długo, aby w tym czasie ugotować obiad, zaparzyć herbatę czy poznać kilka ciekawych historii z regionu, włącznie z budzącą niepokój opowieścią o wyjących wilkach, które gospodyni Brzeziniaka usłyszała w tym roku pod domem pierwszy raz od 12 lat. A ja tego samego dnia miałem wyjść na trening – samotny trening długodystansowca. I weź tu człowieku trenuj na tętnie tlenowym, kiedy świadomość obecności wilków zmusza cię do pokonywania podbiegów w tempie beztlenowym, liczba uderzeń serca niebezpiecznie wzrasta, a kark boli od oglądania się za siebie, bo przecież cały czas „słyszysz”, że wataha albo cię goni, albo pomrukuje groźnie zza krzaków i drzew po obu stronach stokówki. Kiedy patrzy się na mapę, od Cisnej aż po samą granicę na południu i wschodzie jesteśmy w strefie dla tzw. turystyki kontemplacyjnej. To prawda, można rozmyślać i to bez względu na porę roku – każda ma swój urok, zmusza do zmniejszenia obrotów i każe obcować z przyrodą, a nie z telefonem komórkowym czy Internetem. W weekend postanowiłem wykorzystać doskonałe warunki do biegania.
W sobotę i niedzielę zrobiłem trzy treningi biegowe, z czego dwa po lasach, które swoimi rozmiarami i tajemniczością przeniosły mnie w czasy opisywane w trylogii Sienkiewicza. Jeden ze szlaków do złudzenia przypominał opisy przyrody z „Pana Wołodyjowskiego”. Wilki i niedźwiedzie to osobny temat. Wysoko w górach są, ale przecież turysta z Warszawy odwiedzający to piękne miejsce raz na ruski rok, podświadomie będzie widział zagrożenie czyhające za każdym bieszczadzkim drzewem. Ale przecież nie powiem, że mam stracha! Nie ma mowy. Ubieram się w sportowe ciuchy i zaiwaniam skrótem przez las z Brzeziniaka do Cisnej.
Niedziela, 8 rano. Wszyscy śpią. Mam nadzieję, że większość zwierząt oprócz saren, królików i wiewiórek również. Dzień wcześniej widziałem kilka na szlaku. Stokówka , po której biegnę jest szeroka i pusta. Cisza. Zatrzymuję się posłuchać lasu. Milczy. Od czasu do czasu słychać jedynie nieśmiały śpiew ptaków, a raczej pokrzykiwanie, w które uważnie się wsłuchuję. Jeśli będą krzyczeć głośno i nerwowo to znaczy, że czegoś się przestraszyły i wtedy również ja mogę zacząć się bać. Przecież swoim głośnym oddechem i charczeniem spowodowanym stromymi podbiegami, mogłem obudzić jakiegoś niedźwiedzia. Jeszcze 5km do domu, a ja trafiam na ślady czegoś, co można zinterpretować tylko w jeden sposób – tutaj w nocy ktoś stracił życie. Była walka. Kłaki ciemnoszarej sierści porozrzucanej wokół plamy krwi były wystarczającym dowodem na obecność drapieżników, a dla mnie podświadomym sygnałem, że mam przyspieszyć.
Po kolejnych dwóch kilometrach stwierdziłem, że chyba coś nie gra, bo na podbiegach tempo rośnie z 5.30/km do 4.30. Już dawno tak szybko nie biegłem pod tak stromą górkę. Ale jeszcze tylko jeden podbieg, zakręt w lewo i w dół trasą obok drewnianego domku należącego do jednego z członków zespołu Stare Dobre Małżeństwo. SDM od zawsze kojarzył mi się z Bieszczadami, ale teraz jeszcze wyraźniej słyszę, że „Anioły są takie ciche, zwłaszcza te w Bieszczadach. Gdy spotkasz takiego w górach, wiele z nim nie pogadasz…”
Zabieszczadowałem trzy dni, trenując, prowadząc zajęcia dla klasy dziennikarskiej z Jarosławia i podziwiając galerię w Brzeziniaku. Nawet udało mi się stamtąd wywieźć prezent urodzinowy – rzeźba i obraz w jednym autorstwa Roberta Onacki.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.