Maraton zszedł z trasy. Wiem czyja to wina

W środku ubiegłego sezonu znany komentator sportowy z dorobkiem, arbiter męskiej elegancji oraz stołeczny bon vivant (nazwijmy go zgodnie ze standardami RODO: Kamil Gie) przedstawił publicznie swoje priorytety. Wydarzenie to, związane z zawodami triathlonowymi w Elblągu, rozpoczęło reakcję łańcuchową, której konsekwencje były trudne do przewidzenia.

Najpierw wspomniany Kamil Gie, wyprężył się fotogenicznie na tle poniemieckich kamienic i w formie gróźb karalnych, zapowiedział brutalne pobicie własnego rekordu. Miał go połamać w chińskie zero i zejść poniżej 5h na dystansie ½ ajrona. Popatrzyłem na zdjęcie. Kamila Gie było więcej na centymetr wzrostu niż rok wcześniej i pomyślałem – może być ciężko.

Oczywiście, posypały się kciuki, serca, roześmiane mordki i słowa zagrzewające do bójki z rekordem. Następnego dnia, kiedy rywale łapali jeszcze powietrze na mecie jak karpie w torbach foliowych przed Wigilią, Kamil Gie wrzucił kolejną fotkę-trzpiotkę z komentarzem.  Oznajmił „urbi et orbi”, że zszedł z trasy po 5 kilometrach biegu, bo rekord zaczął mu się stawiać. Nie widział sensu w użeraniu się przez kolejne 16 km w upale, bo to źle wpływa na cerę.

W necie zabulgotało! Komentarze były różne i emocjonalnie rozrzucone we wszystkich kierunkach. W powietrzu zapachniało siarką i karbidem. Podziały poszły w poprzek starych znajomości i ugruntowanych sympatii. Większość pisała, co powinien zrobić Kamil Gie; nieliczni – co oni by zrobili i dlaczego. Błyskawicznie uformowały się dwa obozy. Jeden konserwatywno- ortodoksyjny i drugi – liberalny.

Sam skomentowałem ekumenicznie – „Twój triathlon, twoja sprawa”.

Konserwatyści twierdzili, że zejście z trasy to duży błąd. To nadużycie, a nawet grzech śmiertelny. Zachowanie niesportowe, niszczące ducha rywalizacji, co w przypadku komentatora sportowego powinno być karane. Schodzenie upośledza schodzącego umysłowo, staje się on słabszy i bardziej podatny na podobne pokusy w przyszłości. Podejście „rekord albo nic” – jest błędem. A może już nigdy się nie poprawi? Za rok będzie starszy i pewno grubszy. I co, już zawsze będzie schodził z trasy?

Liberałowie wręcz przeciwnie – tolerancja, luz, zrozumienie. Popierali prawo do zejścia w dowolnym momencie i miejscu. Skoro zapłacił, to on decyduje, ile skonsumuje. Zupełnie jak w restauracji. Konsumenci przy sąsiednim stoliku nie będą nam dyktować, ile wódki możemy wypić i czym zakąszać.

Odwoływano się do przykładów z zawodów międzynarodowych, kiedy to skoczek w dal lub kulomiot, niezadowolony z osiągniętej odległości, celowo staje na linii, aby spalić próbę i ją unieważnić. Po co za kilkadziesiąt lat koledzy mają wytykać wnukowi, że dziadek tego dnia był słaby jak zasięg internetu na Podlasiu?

Kamil Gie zaaranżował nawet dyskusję radiową na swój temat, do której zaprosił triathlonowego mistrza świata z Kona Hawaje, Marcina Koniecznego oraz samego Ojca Dyrektora, Łukasza Grassa.

Minęło pół roku…. Kamil Gie wydoroślał i spoważniał. Poszedł w cukrowy detoks i mocny trening. Zapowiedział bestialską rozprawę z kolejnymi rekordami. Najpierw w półmaratonie w ramach World Athletics Half Marathon Championships – Gdynia 2020, a potem, pod koniec kwietnia, w maratonie w Łodzi.

Kiedy Kamil Gie mielił śnieg na podbiegach w Szklarskiej,  Ding Dong Ciul, cherlawy mieszkaniec Wuhan, umówił się na randkę z sąsiadką, prześliczną panna Xiuxiu, o urodzie młodej pandy. Nie będąc pewny swoich sił witalnych, trzy dni z rzędu jadł potrawkę z nietoperza, która jest znanym afrodyzjakiem. Panna Xiuxiu była wniebowzięta kilka razy, a jeszcze bardziej koronawirus znany pod katalogowym symbolem COVID-19.

Zanim Kamil Gie wrócił z obozu wysokogórskiej w Szklarskiej Porębie, wirus wirował jak opętany na karnawale w Wenecji. Przed tym wpadł jeszcze do Japonii, odwiedził obie Koree i Iran. Teraz jest już wszędzie.

Imprezy sportowe zaczęły wypadać z kalendarza jak zęby emerytom. Najpierw odwołano, ale nie do końca, maraton w Tokio. Nie do końca, bo 300 prosów pobiegło. Ale 40 tysięcy amatorów musiało zostać w domu. Organizatorzy nie chcą im oddać kasy za wpisowe. Hotele i linie samolotowe też. Sprawy sądowe będą ciągnąć latami.

Sam miałem podobne przeżycia w 2010 roku. Wiosną miałem pobiec Semi-Marathon International de Nice. Niestety, nie skonsultowałem swoich planów z wulkanem Eyjafjallajokull (mogłem opuścić kilka liter w nazwie), który sobie erupnął i sparaliżował ruch lotniczy nad Europą. Resztę kwietnia i pół maja poświęciłem na odkręcanie nieudanej wyprawy i wyrywanie hotelom i liniom lotniczym mojej kasy.

Po Tokio, odwoływane imprezy zaczęły wyskakiwać jak króliki z kapelusza. Odwołano turniej tenisowy Indian Wells i halowe mistrzostwa świata w Nankinie. Wyścigi kolarskie Strade Bianche, Mediolan – San Remo (ból, rozpacz, nieutulony smutek i żal) oraz Tirreno Adriatico. Nie liście nie brakuje i zawodów triathlonowych.

Kamilowi Gie marcowe Mistrzostwa Świata w Półmaratonie IAAF w Gdyni uciekły na jesień, a dziś organizatorzy DOZ Maraton Łódź zapowiedzieli nowy termin. Maratonu w Gdańsku zaprasza w kwietniu, ale 2021 roku.

Nie wierzę w nagrody i kary. Wierzę w konsekwencje naszych działań. Kto by pomyślał, że lekkomyślne zejście z trasy Kamila Gie latem ubiegłego roku, wywoła taką lawinową zemstę ze strony zawodów sportowych.

Jako emerytowany konsultant z 30-letnim doświadczeniem wyczuwam szansę na nowy biznes. Ubezpieczenia od skasowanych zawodów! Kilka lat temu nie mogłem znaleźć firmy, która ubezpieczyłaby mój rower. Teraz widzę potencjał na produkty chroniące przed skutkami kasowanych zawodów i zamkniętych basenów. Za 100 dni planowane są Mistrzostwa UEFA w piłce nożnej. Kibice też będą potrzebować jakiegoś ubezpieczenia na otarcie łez.