Końcowa część treningu polegająca na stopniowym zmniejszaniu intensywności, np. przez spokojny trucht, marsz lub lekkie pedałowanie.
Sweet spot
Trening kolarski o intensywności nieco poniżej FTP, zwykle około 88-94% tej wartości. Służy rozwijaniu zdolności do utrzymywania mocnego, równego wysiłku.
Sweet spot to zakres intensywności treningu kolarskiego położony nieco poniżej funkcjonalnej mocy progowej, czyli FTP. W popularnym ujęciu obejmuje około 88-94% FTP, choć spotyka się także inne granice. Takie odcinki służą rozwijaniu zdolności do utrzymywania mocnego, równego wysiłku. Nazwa opisuje zamierzony kompromis między bodźcem treningowym a kosztem zmęczenia.
Gdzie znajduje się sweet spot względem FTP?
FTP jest indywidualnym punktem odniesienia, dlatego ten sam zakres procentowy oznacza inną moc dla różnych osób. Sweet spot znajduje się zwykle pomiędzy intensywnością opisywaną jako tempo a pracą w pobliżu progu. Nie jest jednak osobnym, identycznie zdefiniowanym progiem fizjologicznym. To praktyczna kategoria używana do organizowania treningu z pomiarem mocy.
Granice zakresu zależą od przyjętego modelu. Informacja o procencie FTP ma sens wraz z wiedzą, jak oszacowano próg i czy odpowiada on aktualnej dyspozycji. Zbyt wysoka lub nieaktualna wartość FTP zmienia rzeczywisty charakter odcinków. W takim przypadku nazwa sweet spot może nie odpowiadać wysiłkowi, który faktycznie wykonuje zawodnik.
Charakter wysiłku podczas odcinków
Trening sweet spot zwykle wymaga utrzymywania dość wysokiej mocy przez powtarzane, stosunkowo długie fragmenty jazdy. Intensywność jest wyraźna, ale ma umożliwiać zgromadzenie zaplanowanego czasu pracy. W porównaniu z krótkimi sprintami większe znaczenie ma ciągłość i kontrola obciążenia niż osiągnięcie chwilowego maksimum.
Przerwy między odcinkami pozwalają podzielić wysiłek na części. Ich długość, liczba powtórzeń i suma pracy wpływają na trudność sesji. Dwa treningi w tym samym zakresie mocy mogą znacznie różnić się obciążeniem. Z tego powodu sweet spot nie oznacza lekkiej jazdy ani metody, która nie wymaga regeneracji.
Co mówi nazwa, a czego nie gwarantuje?
Określenie sugeruje użyteczny punkt pomiędzy intensywnością i objętością. Nie stanowi dowodu, że jest to najlepszy rodzaj treningu dla każdego zawodnika i na każdym etapie sezonu. W planie triathlonisty taka praca musi współistnieć z pływaniem, biegiem oraz innymi sesjami kolarskimi. Ich obciążenie nie znika po wybraniu określonego zakresu mocy.
Sweet spot może być jednym z narzędzi rozwijania wytrzymałości przy mocniejszej jeździe. Nie zastępuje jednak wszystkich spokojnych treningów ani pracy o innej intensywności. Reakcja na sesję zależy od przygotowania i łącznego obciążenia. Samo ukończenie odcinka w zapisanych watach nie opisuje jeszcze jakości całego planu.
Przykładowo przy FTP wynoszącym 250 W zakres 88-94% odpowiada mocy od 220 do 235 W. To arytmetyczne przeliczenie wybranego modelu, a nie propozycja obciążenia dla każdej osoby. Gdy zmienia się wartość progowa, zmieniają się również waty przypisane do sweet spot. Zachowanie tej samej liczby watów po zmianie FTP nie oznacza zachowania identycznej intensywności względnej.
Nazwy spotykane w planach kolarskich
W polskich materiałach zwykle zachowuje się angielskie sweet spot. Występują też zapisy sweetspot, trening sweet spot i odcinki sweet spot. Czasem używany jest skrót SST, lecz jego znaczenie powinno wynikać z kontekstu. Dosłowne tłumaczenie nazwy nie funkcjonuje jako równie jednoznaczny termin treningowy.
Trening progowy i sweet spot są pojęciami powiązanymi, ale nie tożsamymi. Pierwszy odnosi pracę do okolicy progu, drugi zazwyczaj do zakresu poniżej niego. Również określenie tempo bywa używane w różnych systemach stref. Do porównania zapisów potrzebna jest zatem znajomość modelu, a nie wyłącznie podobnie brzmiącej nazwy jednostki.
Więcej haseł na S
Cały słownik-
Schłodzenie -
Slot kwalifikacyjny Miejsce uprawniające do udziału w zawodach docelowych, np. mistrzostwach świata, przyznawane według zasad kwalifikacji danej imprezy.
-
Start falowy Sposób startu, w którym zawodnicy są podzieleni na grupy. Każda grupa rusza jednocześnie na wspólny sygnał, a kolejne fale startują w ustalonych odstępach.