Frankfurt Hermana, czyli kolejny Polak jedzie na Hawaje!
Rafał Herman (PowerSales Triathlon Team) to kolejny Polak, który w tym roku zakwalifikował się na Mistrzostwa Świata Ironman Hawaii 2015.
Rafał Herman (PowerSales Triathlon Team) to kolejny Polak, który w tym roku zakwalifikował się na Mistrzostwa Świata Ironman Hawaii 2015. Swoją przepustkę zdobył podczas Mistrzostw Europy Ironman Frankfurt , które w tym roku zostały okrzyknięte „Małymi Hawajami”, ze względu na potężne upały, jakie panowały przez cały weekend. Z Rafałem znamy się od kilku lat, trenujemy razem pływanie u Andrzeja Skorykowa w Warsaw Masters Team, gdzie zawsze po zajęciach siedzimy jeszcze kilkadziesiąt minut przy wspólnym śniadaniu i rozmawiamy o triathlonie. To zawsze pouczające dyskusje i wymiana doświadczeń. Wiedziałem, że Rafał jest perfekcjonistą i do każdego aspektu treningu i zawodów podchodzi niezwykle poważnie. Jest jednym z tych nielicznych amatorów, którzy bawią się w ten sport, posiłkując się możliwie najszerszą dostępną wiedzą na temat sportów wytrzymałościowych. Rozmowa z nim, to zawsze niezmiernie ciekawe spotkanie, tym bardziej, że barwnie opowiada o swoich przygodach. Dziś część pierwsza wywiadu rzeki o Ironman Frankfurt i triathlonie w ogóle. Zaczynamy!
Grass: Rafał, na początek przyjmij gratulacje za drugą w karierze kwalifikację na Hawaje.
Dziękuję i zanim przejdziemy do czystko technicznych spraw związanych z triathlonem, chciałbym powiedzić coś, co jest bardzo dla mnie ważne, a mianowicie podziękowania! Dla wszystkich, którzy trzymali i trzymają za mnie kciuki! Dla mojego wspólnika w PowerSales Marcina Kindlera, który pozwala mi korzystać z tego przywileju jakim jest trening w życiu normalnego człowieka - amatora. Dla firmy AB SA, która zdecydowała się mnie wspierać w przygotowaniach do startu na Hawajach, no i specjalne, najważniejsze podziękowania dla mojej żony, która jest dla mnie największym wsparciem w życiu, nie tylko sportowym.
Gratulacje! Zawsze powtarzam, że triathlon to wcale nie jest sport indywidualny. W sukces z pewnością zawsze wpisują się nasi najbliżsi. A teraz już przejdźmy do konkretów na temat twojego startu i tak ważnego w Ironmanie odżywiania. Zresztą Twoja żona będzie m.in. z tego powodu przywoływana jeszcze w tej rozmowie. Jesteś zawodnikiem, który ma bzika na punkcie żywienia w sporcie. A ponieważ rozmawiamy przy śniadaniu, to zacznę właśnie od tego. Dobrze zjadłeś?
Najważniejszy dla mnie posiłek przed zawodami to śniadanie na dzień przed startem, czyli w sobotę i oczywiście śniadanie w dniu startu. Kolacja w sobotę jest już bardzo delikatna. A śniadanie w dzień startu? Bardzo spodobało mi się to, które zaproponowała Chrissie Wellington, zresztą przeczytałem o tym w artykule na Akademii Triathlonu pt.: Sezon startowy tuż, tuż. Przypominamy rady Chrissie Wellington” - tam jest wszystko. Trzeba to tylko przeczytać i zastosować. 4-krotna mistrzyni świata je ryż z miodem i masłem orzechowym. Ja dorzuciłem do tego jeszcze banana. Jadłem to śniadanie codziennie na dwa tygodnie przed startem i odkryłem, że ten posiłek bije wszystkie inne, jakie jadłem. A biegałem niemal na wszystkim: na grzankach, kanapkach, jajecznicy, piłem kakao, itp. Każdy ma jakieś swoje upodobania. Caroline Steffen jeśli nie zje jajecznicy, to nie jedzie, sama o tym opowiadała. Inna z zawodniczek PRO powiedziała, że jest „Nutella girl” i czym więcej jej zje, tym lepszy uzyskuje wynik na zawodach, już to zmierzyła. Oczywiście są badania potwierdzające, że na śniadanie w dniu startu powinno się jeść jak najwięcej węglowodanów, trochę białka i niewiele tłuszczu, a zero błonnika.
Ale ile tego zjadłeś? Ważysz 75kg, rozumiem, że wszystko wyliczyłeś?
Musiałem zjeść 800 kcal. Wstałem więc o godzinie 3:50 w dniu zawodów i zacząłem ucztę. Ryż był już przygotowany, trafiliśmy na idealne miejsce, cała obsługa w hotelu to Polki! Genialnie! Wpuściły mnie do kuchni, pozwoliły gotować. W dniu zawodów nie lubię jeść tego, czego nie znam, muszę mieć swoje. Całe śniadanie miało 800kcal i jadłem je na 3-4 godziny przed startem. Nie mogłem sobie z tym dać rady! Szczególnie przed zawodami, kiedy dochodzą już nerwy, adrenalina, pobudzenie. Dojadłem do 600kcal i się zatrzymałem. Czuję, że jestem pełen, a nie chciałem napychać się jak kaczka. Zrobiłem przerwę i ostatecznie zamknąłem się w ponad 700-set kcal.
Idziemy na start. Nie tak dawno, po naszych zajęciach na Mastersach, rozmawialiśmy z Andrzejem Skorykowem o rozgrzewce przed zawodami. Jak poszło tym razem?
W końcu zrobiłem idealną rozgrzewkę. Na początek 3km truchtu z ostrymi przebieżkami, lało się ze mnie. Ale widziałem, że obok, dokładnie to samo robią cztery zawodniczki PRO, które za chwilę miały wystartować. Dla mnie niezmiernie istotne jest odpowiednie pobudzenie serca, bo rano bardzo wolno się rozpędza. Nawet wyszło to podczas badań. Pani doktor stwierdziła, że mam potężną wydolność, tylko to serce jakieś leniwe i potrzebuje dużo czasu, żeby wejść na odpowiednie obroty. Początek rozgrzewki był więc, bardzo spokojny, 3km truchtu do lasu i później przyspieszenia, po to, aby serce weszło na ten wysoki rytm z jakim za chwilę przyjdzie mu bić na początku pływania. Na koniec jeszcze krążenia ramion i na krótko do wody. Udało mi się zrobić rozgrzewkę na około 40 minut przed startem.
Pływanie było bez pianek. Jak sobie z tym poradziłeś?
Płynąłem w skinie, a pod spodem miałem strój triathlonowyTrisuit (strój triathlonowy)Strój przeznaczony do pokonania całego triathlonu bez przebierania się między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem. z długimi rękawkami Huuba od Maćka Żywka. Zdjąłem go oczywiście do połowy, zwinąłem w rulon i schowałem pod skin, tak, aby w strefie zmian jak najszybciej się w niego ubrać.
Mówi się, że w Ironmanie najważniejsza jest jazda na rowerze. Sporo trenowałeś w tym roku tej właśnie konkurencji. Jak ci poszło?
Wiedziałem, że jadę dobrze. Drugą pętlę pojechałem wolniej, ale właśnie po to, aby przygotowywać się na bieg - pojadłem, napiłem się, rozluźniłem i co jakiś czas podnosiłem się z lemondkiLemondkaPrzystawka do kierownicy z podparciem przedramion, umożliwiająca przyjęcie pochylonej pozycji, która może zmniejszyć opór powietrza.. Pod koniec pierwszej pętli poczułem, że naprawdę dzisiaj to jest to, co ma być. Jak mówią kolarze - noga podawała. Bardzo lubię to uczucie, kiedy mam jakieś założenia startowe, plan zawodów i muszę powstrzymywać nogę, żeby nie przesadzić. Dam ci przykład. Zaczyna się podjazd, miałem założenie nie przekraczać 320 watów na podjazdach, bo każdy wat wydany za dużo, będę musiał później oddać na biegu. Jechałem według założeń, ale miałem poczucie, że jedzie mi się bardzo lekko. Zaczyna się górka, a ja mam na liczniku 360 watów, 380 watów, i jadę spokojnie, patrzę na wskaźnik - „Jezu!” - krzyczę trochę ze złości, bo wiem, że muszę się hamować. Ale to było piękne. Wiedziałem, że mam rezerwę i że to jest mój dzień. Po pierwszej pętli sprawdziłem czas, przeliczyłem wszystko i wychodziło mi, że 180km przejadę prawdopodobnie w 4h 48 minut. I byłem w stanie to zrobić. Ale na drugiej pętli zaczęło przygrzewać już słońce. Miałem wszystko dokładnie przygotowane, rozplanowane, każdy wariant. W upale, na płaskim, miałem jechać w okolicy 230 watów. Moc znormalizowana z całego dystansu, czyli ta, którą powinniśmy brać pod uwagę, to 233 waty, a średnia 222. Ważny jest tu również wartość Vi, czyli różnica między mocą znormalizowaną a średnią. Jeżeli szarpałeś bardzo na zawodach, to właśnie ten wskaźnik Ci to pokaże. Im bliższy wartości 1, tym lepiej. U mnie wyszło 1.05, czyli niemal idealnie, te odchylenia to jakieś podjazdy, krótkie szarpnięcia przy wyprzedzaniu, czy unikanie draftingu. I na koniec jeszcze dwie ostatnie wartości. Pierwsza - najważniejsza przy podawaniu mocy - czyli wat/kg masy ciała. Ważę 75kg, co dało wskaźnik 2.9W/kg. Dodam jeszcze, chociaż jak zwykle nie sugerowałem się prędkością i nie patrzyłem na wskazania licznika, że średnia prędkość ze 180km wyszła 36.7km/h. Przewyższeń na trasie było w sumie 1350m.
Wróćmy do Twojego przygotowania się na bieg na drugiej pętli rowerowej. Wiem, że masz swoje sztuczki, patenty, które stosujesz, a do których doszedłeś drogą eksperymentowania przez wiele sezonów. Jakie to są?
Tak, to prawda, ale większość tych moich sztuczek jest ogólnie dostępna, tylko nie wszyscy się do nich stosują. Tak to już jest, że wiedza o metodyce treningu, taktyce na start i wszystkich tych złotych zasadach jest dostępna, trzeba ją tylko zebrać i zastosować. Generalnie jedna z podstawowych zasad, do której się stosuję brzmi: „Nie ciśniemy do końca!”. Mniej więcej 10km przed końcem etapu rowerowego analizuję, czy jestem dobrze nawodniony, uzupełniam jeszcze energię, zastanawiam się, czy potrzebuję dodatkowego zastrzyku kofeiny, jak się czuję, trochę schodzę z mocą, wchodzę na wyższą kadencjęKadencjaCzęstotliwość ruchu podczas wysiłku: na rowerze liczba obrotów korby na minutę, a w biegu zwykle liczba kroków na minutę.. Średnio staram się w tej końcowej pedałować z kadencją średnią powyżej 90 rpm.
A jak z całości dystansu?
82…
Nie za wysoko…
Nie, ale zwykle jeżdżę na 85. Ta niższa tym razem wartość, to z pewnością efekt tego, że starałem się również wolno poruszać nogami na zjazdach. Jeżeli nie pedałujesz na ostrych zjazdach, to wówczas komputer odczytuje to jako wartość 0 i nie liczy do średniej, ale kiedy wolno obracasz korbą, to jest już sygnał do analizy, ale de facto nie jest to obiektywne, bo przecież nie napędzałem roweru takimi ruchami. Na zjazdach przy prędkości około 70km/h, żeby to osiągnąć, musiałbym mieć kadencję pewnie ponad 140 rpm, co jest w moim przypadku nie do wykonania. Po prostu nie lubię, kiedy mięśnie przez dłuższy czas zastygają w bezruchu i dlatego aktywuję je również na zjeździe.
Mam podobnie, szczególnie po długich zjazdach w górach, kiedy nawet nie możesz kręcić pedałami, bo masz co chwile ostre zakręty, kiedy już wyjedziesz na płaską prostą i znowu wprawiasz mięśnie w ruch, pojawia się bardzo nieprzyjemne uczucie bólu mięśni, szczególnie czworogłowych uda. Podobnie rzecz ma się z długimi przerwami odpoczynkowymi podczas kilkugodzinnego wyjeżdżenia.
To prawda, dlatego warto czasami, szczególnie na zawodach, pamiętać o tym, aby utrzymywać mięśnie w ruchu. Oczywiście, kiedy na liczniku pojawia się już ponad 70km/h to trzymam ramę nogami i walczę o utrzymanie stabilności, ale w każdym innym przypadku pedałuję. We Frankfurcie ostatnie 4km podjazd Heart Break Hill - to niesamowita atmosfera, prawie jak na Tour de France. Pełno ludzi, którzy świętują, dopingują każdego zawodnika. Mnie również ta atmosfera się udzieliła. Nawet na zdjęciach widać, że się do nich uśmiecham. Są niesamowici.
Jak zwykle jechałeś bez prędkościomierza...
Tak, podczas zawodów nie widzę z jaką prędkością jadę. Po co się emocjonować? Mam plan, mam określone wartości obiektywnego wskaźnika jakim jest moc i to jest najbardziej miarodajne. A prędkość? Możesz mieć wiatr, stromy zjazd i nagle udzielają Ci się emocje, myślisz sobie: „Ale jadę! 40km/h!”. Co z tego, że jedziesz 40km/h jak wszyscy tak jadą, bo wieje. Po co się podniecać?
A jak reagowałeś, kiedy ktoś Cię wyprzedzał? Myślałeś sobie: „Spokojnie, zaraz osłabniesz”, itp.
Tak, przerabiałem to na początku. Widzę, że mija mnie jakiś harpagan, od razu oceniam - ale duży, ale ma nogę, ale przeszedł obok mnie jak burza! Na początku myślałem, że przyspieszył, bo chciał uniknąć draftinguDraftingJazda blisko za innym kolarzem, który osłania przed pędem powietrza. Dzięki mniejszemu oporowi można utrzymywać tę samą prędkość przy mniejszym wysiłku., ale widzę, że za chwilę znika mi z oczu i trzyma taką samą prędkość. Ale wszystkich tych zawodników w końcu wyprzedziłem na rowerze. Staram się generalnie utrzymywać negativ split i przyspieszać, nie zawsze to się udaje, a już na pewno nie w maratonie. Kuba Czaja powiedział mi kiedyś: „Podczas maratonu wszyscy zwalniają. Kto zwolni najmniej, ten wygrywa”. A kończąc wątek kadencji dodam, że ważne jest, aby ją zwiększyć przed końcem etapu rowerowego, co rozluźni mięśnie, nie będą się one już tak napinać. Jeżeli tylko mogę, podnoszę się na górny chwyt z lemondki, rozluźniam górną część ciała, łapię oddechy, staram się wolno wypuszczać powietrze. Trzymam średnią kadencję 90 rpm, bo taką mam na biegu. Idealnie wtedy łapię komfort i szybciej wchodzę na odpowiednie obroty. Korciło mnie, żeby docisnąć końcówkę, zrobić dobrą życiówkę na rowerze w Ironmanie, ale pomyślałem: „Hej! Chodzi ci o życiówkę na rowerze, czy o dobry czas w zawodach? Halo! Prrrrr…” I zluzowałem.
A co z jedzeniem na rowerze? Nie chcę już wracać do Twojego słynnego Ironmana na 5 żelach, ale chyba dostałeś nauczkę, którą zapamiętasz na zawsze. Domyślam się, że tym razem nie popełniłeś żadnego błędu.
I tak i nie. Był niezawiniony błąd, ale o tym zaraz. Jeżeli chodzi o jedzenie podczas etapu rowerowego, to podszedłem do tej sprawy bardzo restrykcyjnie, pamiętając właśnie przygody, jakie opisałeś w artykule: "9h 25min na pustym żołądku". Bardzo nie lubię popełniać dwa razy tego samego błędu, więc kiedy tylko słyszałem sygnał zegarka co 10km, analizowałem, czy zjadłem i napiłem się wystarczająco dużo. Plan oczywiście był - miałem jeść głównie żele. Mam swoje ulubione z kofeiną i bez, firmy Sponser, z dodatkiem sodu, potasu i tauryny, ale są w nich głównie czyste węglowodany. Smak cola i miód. Zaplanowałem, że zjem 10 dużych, 70-gramowych żeli. Skonsultowałem jeszcze swoją decyzje z Eneko Lanosem, z którym rozmawiałem przed startem. jest dużym zawodnikiem, mniej więcej mojej postury. Powiedział, że je około 80-90g węglowodanów na godzinę, ale w tym upale, który zapowiadano będzie jadł mniej, a więcej pił.
Czyli na godzinę jadłeś dwa żele 70-gramowe, w których było oczywiście nieco mniej gramów węglowodanów?
Tak. I popijałem wodą. Miałem dylemat jakie żele wybrać - z kofeiną czy bez? Plan był taki....
...że będę używał więcej kofeiny niż do tej pory. Trochę test, bo mimo, że stosowałem się do tej zasady podczas najważniejszych treningów, to wiadomo, że nigdy nie oddadzą one realiów zawodów. To była ta jedna niewiadoma.
A czego się obawiałeś?
No wiesz, to są już duże dawki, po zsumowaniu wychodziło około 1g kofeiny. Nie wiedziałem, jak mój organizm zareaguje. Nie chodziło mi o to, że kofeina odwadnia, bo najnowsze badania przeczą takiej tezie, ale nie wiedziałem, jak organizm zareaguje na tak dużą dawkę kofeiny w żelach. Na pewno od pewnego momentu już nic nie daje. Każdy ma jakiś swój próg, do którego kofeina pobudza organizm, a po jego przekroczeniu możesz mieć co najwyżej problemy żołądkowe, a te obok odwodnienia są najczęstszymi problemami w Ironmanie. Nie na darmo mówi się, że Ironman to mistrzostwa świata w jedzeniu i piciu, a reszta to dodatek.
W jakiej formie jadłeś żele?
Miałem je w bidonie, lekko rozwodnione. Ponadto back up w postaci żelków energetycznych.
Nic ze stałego pożywienia? Jakieś batony czekoladowe, banany?
Nigdy nie jem nic z tych rzeczy na zawodach, ale wiem, że wielu zawodników - nawet profesjonalnych - potrafi zjeść kanapkę podczas jazdy na rowerze. Ja tego ani nie potrzebuję, ani nie lubię.
OK. Podsumujmy to żarcie: 10 żeli, w zapasie żelki energetyczne i bidony. A co w nich?
Napój hipo- i izotoniczny. Idealnie byłoby, gdybym mógł przejechać na tym cały etap kolarski. Oczywiście w jednym z bidonów, tym na ramie, jest czysta woda na wypadek gdybym chciał przepłukać usta, pozbyć się jakiegoś smaku żeli czy napojów energetycznych. Poza tym zaraz po pływaniu potrzebuję kilka łyków czystej wody. Ważne są tutaj stężenia napojów energetycznych. Trzeba o tym pamiętać, bo jeśli dobierzesz złe proporcje i wyjdzie ci np. napój hipertoniczny, to podczas wysiłku na rowerze, zaraz po pływaniu, wyciągnie całą wodę z komórek i będzie bełtał Ci się w żołądku. Wielu zawodników amatorów robi czasami taki błąd, że chce dodać do napoju izotonicznego jeszcze więcej węglowodanów, dosypuje dwie, trzy łyżki więcej i robi się z tego gęsta zawiesina o zwiększonych stężeniu osmotycznym i wyciąga wodę.
Widzę, że jak zwykle masz perfekcyjnie wszystko zaplanowane po swojemu, ale jak rozwiązujesz problem żywieniowy powiedzmy od połowy dystansu? Kiedyś twoje własne zapasy przecież się kończą.
Przechodzisz na to, co jest na zawodach. Albo cola albo izotoniki.
No dobrze… ciekawi mnie dlaczego na samym początku, na moje pytanie o błędy, odpowiedziałeś „I tak i nie”. Spowiadaj się.
Łukasz, to co się wydarzyło…powiem tylko na usprawiedliwienie, że Frodeno i Kienle przytrafiło się to samo - na pierwszym przejeździe przez kostkę brukową, kocie łby, straciłem wszystkie żele…to był 18km jazdy rowerem!
Żele?
Wszystko. To co przed chwilą ci opowiedziałem, ten cały misternie utkany plan żywieniowy. Straciłem wszystko, co miałem…
(Z Rafałem rozmawiam na Warszawiance, zaraz po treningu pływackim. Siedzimy w kawiarence i po usłyszeniu tego zdania, wybucham takim śmiechem, że ludzie zaczynają się oglądać.)
Ale to nie było tak, że miałem źle zamocowane bidony. Wszystko wcześniej sprawdziłem. Byłem na tej trasie miesiąc wcześniej. Specjalnie pojechałem na trening do Frankfurtu, żeby wszystko przetestować. Dodatkowo pojechałem na ten właśnie odcinek trasy w czwartek na kilka dni przed zawodami, bo wiedziałem, że tam niemal wszyscy tracą wyposażenie. Zawsze leżą tam tony bidonów, dętek zapasowych. Chciałem sprawdzić, czy mam wszystko przygotowane jak należy. Wlałem do bidonów wodę, żeby były ciężkie jak na zawodach. Nic się nie działo. Przejeżdżałem przez kocie łby, a bidony były na swoim miejscu. Po tym jak ruszyłem na trasę po pływaniu, kiedy zegarek dał sygnał, że właśnie przyszedł czas na jedzonko, a był to pewnie około 25km, sięgam ręką po jedzenie i… nie ma! Gdybyś wtedy zobaczył moją twarz i oczy! Szok. Tyle przygotowań. Po tym jak w ubiegłym roku zawaliłem sprawy żywieniowe, naprawdę chciałem, żeby wszystko zagrało jak należy: wszystko wyliczone co do grama, ilość węgli, kofeiny, picia, rozplanowane w czasie co do minuty i to wszystko ulotniło się w ułamku sekundy. To pokazuje, że Ironman jest jak życie - wszystkiego nie przewidzisz.
Cały czas nie mogę przestać się śmiać. Oczywiście śmiech współczucia, bo nie mogę uwierzyć, że po tylu drobiazgowych przygotowaniach w jednej chwili wszystko się zawaliło.
Ale to nie było tak, że miałem źle zamontowany bidon. Ja z nim przejechałem wiele zawodów, treningów, specjalnie pojechałem na ten odcinek trasy, żeby sprawdzić, czy na pewno wszystko trzyma się jak należy. Ale jednak dwóch rzeczy nie przewidziałem. Po pierwsze rozpuszczone w bidonie żele ważą więcej niż woda, a po drugie podczas zawodów wpadłem na te kocie łby szybciej niż na treningu, kiedy musiałem zwolnić i sprawdzić, czy nie jedzie samochód. Podczas zawodów droga jest zamknięta. W czwartek, kiedy testowałem ten odcinek, rozmawiałem z jednym z zawodników, który też tam jechał i mówi do mnie, że za chwilę stracę te wszystkie bidony. „Spokojnie, na pewno nie wypadnie. Ja już tu dwa razy byłem i wszystko testowałem, a teraz jest trzeci test!” - mówię.
Jaki plan awaryjny uruchomiłeś?
Pierwsze wrażenie… myślę sobie: „Będzie jazda”, ale w ułamku sekundy skoncentrowałem się na szukaniu rozwiązań. Nie wiem, czy była nawet sekunda zmartwienia w mojej głowie i z tego jestem bardzo dumy. Mój mózg zadziałał jak komputer nastawiony na szukanie rozwiązania. Wyglądało to mniej więcej tak, jakbym sam ze sobą rozmawiał:
- Przeliczenie
- Ile muszę pobrać żeli na każdej strefie?
- Tyle a tyle
- OK. co dalej? Jakie oni dają żele w tych strefach?
- Power Bar
- OK. Brałem kiedyś. Będzie pasował
- Jakie są smaki? Przypomnij sobie!
- Jabłuszko i banan
- Banan! Bardzo lubię! Rozkaz - celować w banana w strefie!
- Co z wodą? Miałem pobierać dwa razy, więc teraz muszę dołożyć trzecie pobieranie
- Czyli jak?
- Pobieram bidon od pierwszego wolontariusza, później żel od drugiego, i dopiero woda.
- Czyli mnie to trochę zwolni…
- Trudno, trochę mnie zwolni. Tak widocznie musiało być
Jak cyborg!
To była szybka, czysta kalkulacja! I tak powinno się do tego podchodzić. Nie ma co rozpamiętywać porażki.
Doskonale. Też tak uważam. Pewnie szukałeś jakichś pozytywów tej całej sytuacji.
Oczywiście! Pomyślałem - „A może to i dobrze?! Są dwa podjazdy, bez bidonów będzie lżej!” Ale jeszcze jedna pozytywna myśl zrodziła się w mojej głowie. Ponieważ jak mówiłem, miałem problem z tym, ile przyjąć kofeiny razem z żelami, nie do końca byłem pewien, czy dobrze robię, podając takie ilości, to po stracie bidonów pomyślałem, że to pewnie Pan Bóg wszystko spowodował, bo wiedział, że głupio robię i wysłał mi taki sygnał: „Za dużo chłopie tej kofeiny, ja ci ją zabiorę, a ty sobie poradzisz z żelkami bez kofeiny, które dostaniesz w strefie zmianStrefa zmianWyznaczona część zawodów, w której zawodnicy zostawiają sprzęt i przechodzą między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem., bo Power Bar daje bez kofeiny”. No i dostałem odpowiedź na pytania, na które nie mogłem znaleźć odpowiedzi przez tyle czasu, nie ma nigdzie literatury na ten temat, nie ma badań. Bardzo duże wsparcie dostałem od swojej żony, która właśnie skończyła dietetykę w sporcie na warszawskim AWF-ie i wiele z jej prac eksperymentowaliśmy na moim organizmie. Kiedy mieliśmy wątpliwości, pytała wykładowców. Czasami wiedzieli, co odpowiedzieć, czasami nie. Jeden ważny wniosek jaki z tego płynie - jest bardzo mało nowych badań na temat sportów ultra wytrzymałościowych. Wszystko sprowadza się do wysiłków 3-4 godziny. A kiedy w grę wchodzą te 10-godzinne, to jest bardzo mało informacji. Chyba robiliśmy z żoną sporo zamieszania, bo przygotowywałem jej pytania, które zadawała prowadzącym.
A czy udało Ci się w tej matematycznej kalkulacji na rowerze wyrównać kalorie?
Wydaje mi się, że tak. Pobierałem żele na każdej stacji. Nigdy mi ich nie zabrakło, a podawali po dwa żele. Jak tylko dojeżdżałem do strefy zmian wydzierałem się ile sił: „Żeeeeeel, żeeeeel”. Czasami po dwóch do mnie doskakiwało, byłem w strefie tylko ja! Na drugiej pętli było już więcej ludzi, trzeba było zwalniać, nie było już takiego komfortu z wolontariuszami.
A jak żele? Banan smakował?
Od dwóch lat jadłem tylko żele Sponsera i chyba miałem ich powoli dość. I kiedy wziąłem tego Power Bara mówię „Jaki zaj..ty smak!”. Było doskonale! Jedno jest pewne. Mimo tego dziwnego czasu 9:41, który był efektem upałów, nigdy nie byłem przygotowany do zawodów tak jak teraz, nigdy nie miałem takiej kondycji. Z pomiaru tkanki tłuszczowej wynika, że miałem jej przed zawodami 3,5%. Nigdy tak nisko nie było! Żona przed zawodami zapytała, czy mi nie przeszkadza ten hawajski upał. Odpowiedziałem, że ja nawet lubię takie gorąco, tylko że wtedy po prostu wszystko robię wolniej. Musiałem zweryfikować założenia czasowe, które były przyjęte do optymalnych warunków pogodowych. Zamiast 9:10 - 9:15 będę musiał zrobić te zawody wolniej.
Jutro druga część wywiadu.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.