Słownik triathlonisty

Trisuit (strój triathlonowy)

Strój przeznaczony do pokonania całego triathlonu bez przebierania się między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem.

Trisuit to strój startowy przeznaczony do pokonania całego triathlonu bez przebierania się między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem. Może mieć postać jednoczęściowego kombinezonu albo zestawu z oddzielną górą i spodenkami. Łączy rozwiązania potrzebne w trzech dyscyplinach, dzięki czemu pozostaje na zawodniku także podczas obu zmian.

Jeden strój, trzy rodzaje ruchu

Podczas pływania odzież powinna układać się blisko ciała i nie tworzyć zbędnych fałd. Na rowerze znaczenie ma wygoda kontaktu z siodełkiem, natomiast w biegu swoboda ruchu i możliwość odprowadzania wilgoci. Trisuit jest próbą pogodzenia tych potrzeb w jednym ubraniu, a nie kopią osobnego stroju do każdej konkurencji.

Wkładka w spodenkach triathlonowych jest zwykle mniej rozbudowana niż w typowych spodenkach kolarskich. Ma umożliwiać także pływanie i bieg bez nadmiernego gromadzenia wody czy ograniczania ruchu. Sposób wykonania wkładki, kieszeni i szwów zależy jednak od modelu. Sama nazwa trisuit nie przesądza o dopasowaniu do konkretnego zawodnika ani dystansu.

Materiał po wyjściu z wody pozostaje częścią stroju podczas dalszego wysiłku. Jego zachowanie na mokro, układ szwów i kontakt ze skórą mają więc inne znaczenie niż w odzieży używanej wyłącznie w jednej dyscyplinie. Kieszeń przydatna na rowerze może zmieniać sposób układania tkaniny w wodzie, a wkładka wygodna na siodełku musi pozwalać również biegać. Są to kompromisy konstrukcyjne, a nie dowód przewagi jednej uniwersalnej wersji.

Trisuit a pianka i swimskin

W zawodach z dozwoloną pianką neoprenową trisuit może znajdować się pod nią. Po wyjściu z wody zawodnik zdejmuje piankę, a strój triathlonowy pozostaje na ciele. Dzięki temu pierwsza zmiana nie musi obejmować pełnego przebierania w ubranie kolarskie.

Swimskin jest inną dodatkową warstwą, używaną wyłącznie podczas pływania i zdejmowaną przed dalszą częścią wyścigu. Trisuit pełni natomiast funkcję podstawowego stroju całych zawodów. Określenia te nie są zamienne, mimo że wszystkie mogą występować w opisie wyposażenia pierwszego etapu. Różnią się przeznaczeniem, właściwościami materiału i zakresem stosowania.

Konstrukcja i wymagania zawodów

Stroje triathlonowe mogą mieć rękawy, krótkie rękawki lub konstrukcję bez rękawów. Różnice dotyczą również zamków, kieszeni, kroju i sposobu układania materiału w pozycji kolarskiej. Rozwiązanie wygodne podczas stania nie zawsze zachowuje się identycznie przy pochyleniu na rowerze lub rotacji tułowia w wodzie.

Dopuszczalność określonego kroju i sposób noszenia stroju określa regulamin. W części zawodów obowiązują także wymagania dotyczące reprezentacyjnych barw, nazwiska czy oznaczeń. Nie są one cechą wszystkich triathlonów. Opis produktu jako stroju triathlonowego nie zastępuje sprawdzenia wymogów konkretnego wyścigu, podobnie jak deklaracja aerodynamiczności nie gwarantuje określonej oszczędności czasu.

Strój triathlonowy i kombinezon startowy

Trisuit, tri suit i tri-suit to warianty angielskiej nazwy. Polskie odpowiedniki to strój triathlonowy oraz kombinezon triathlonowy. Drugie określenie zwykle przywołuje konstrukcję jednoczęściową, podczas gdy nazwa strój może obejmować także komplet dwuczęściowy.

Słowo kombinezon bez dodatkowego określenia jest szersze i może oznaczać odzież używaną w wielu sportach. Również strój startowy nie wskazuje samodzielnie, że ubranie nadaje się do wszystkich trzech konkurencji. W kontekście triathlonu dokładna nazwa wyjaśnia, dlaczego ten sam element wyposażenia występuje na pływaniu, rowerze i biegu.

Więcej haseł na T

Cały słownik
  • Tapering

    Zaplanowane zmniejszenie obciążeń treningowych przed ważnymi zawodami, aby ograniczyć zmęczenie i zachować wypracowaną formę.

  • Tętno maksymalne (HRmax)

    Najwyższa częstość uderzeń serca osiągana podczas maksymalnego wysiłku. Może różnić się zależnie od dyscypliny i nie jest miarą wytrenowania.

  • Trenażer rowerowy

    Urządzenie umożliwiające jazdę na własnym rowerze w miejscu, zwykle pod dachem, przez stawianie oporu podczas pedałowania.