Trening

"Malowani mistrzowie F5" - odŻywka na weekend

Dziś w pracy natknąłem się na Andrzeja Skorykowa oburzonego systemem zapisów na pływackie mistrzostwa Europy Masters.

"Malowani mistrzowie F5" - odŻywka na weekend

Dziś w pracy natknąłem się na Andrzeja Skorykowa oburzonego systemem zapisów na pływackie mistrzostwa Europy Masters. ”Organizator ME Masters rozgrywanych w tym roku w Londynie, po niespełna dwóch dniach od rozpoczęcia zapisów, zamknął listy startowe! Nie przewidział, że impreza może cieszyć się tak dużym zainteresowaniem? Każdy, kto zabiera się za organizację czegokolwiek, ma zawsze przygotowany plan B, a może i C. Spaliłbym się ze wstydu, gdybym miał używać nazwy Mistrzostwa Europy, a nie mógł zapewnić udziału najlepszym pływakom kontynentu. A może organizator po znacznym podniesieniu opłaty uznał, że jest już zarobiony i wystarczy tego zamieszania z uczestnikami? Przecież za imprezę odpowiedzialna jest Europejska Federacja Pływania zrzeszająca narodowe związki pływackie. Czy te instytucje nie znalazły wcześniej rozwiązania w przypadku dużej liczby uczestników? Nie mają pomysłu jak zapewnić możliwość startu najlepszym Mastersom? Co z tymi, którzy opłacili koszty przelotu, pobytu itp. Ja straciłem jedynie zaliczkę za hotel."
- wpis na Facebooku Andrzeja Skorykowa.

zywek2 f5_luty2016

Rozumiem go doskonale, ale jakoś nie mogłem wejść w jego intensywność przeżywania tematu. W bieganiu, czy triathlonie od dawna mamy do czynienia z dużymi, prestiżowymi imprezami, które mają system zapisów „kto pierwszy, ten lepszy”. Dopiero w domu zdałem sobie sprawę jak bardzo oswoiłem się z tym zjawiskiem. Przecież jeszcze niedawno toczyłem o to zajadłe spory z koleżanką, która twierdziła, że każdemu należy się szansa startu w mistrzostwach, a systemy loteryjno-sprawnościowe nie obniżają ich sportowej rangi. Otóż nie, w życiu nic się nie należy! Na wszystko trzeba sobie zapracować. Na wypłatę na koniec miesiąca, na szacunek innych ludzi, na wyniki sportowe. Imprezy mistrzowskie powinny pozostać elitarne w rozumieniu poziomu uczestników. Mistrzostwa Europy na dystansie Ironman we Frankfurcie? Wolne żarty! Z jakiej racji, jeżeli nie mogą się na nie kwalifikować najlepsi Europejczycy? Wiadomo dlaczego, mistrzostwa Europy brzmią dumnie. W zakładowej stołówce uderzenie chwały zdmuchuje surówkę z talerzy koleżanek i kolegów. Ale tak naprawdę, ilu z nas potrafi tak szczerze wmówić sobie, że jedzie na "mistrzostwa"? Mi się to nie udało.

Ironman wprowadził regionalne mistrzostwa jako formę wyróżnienia niektórych zawodów. Niestety było to wyłącznie stworzenie usługi pompującej ego części uczestników, którzy potrzebują tego rodzaju motywacji. Produkt z tej samej półki, co różnego rodzaju odznaki, światowe rankingi i inne tego typu, przepraszam, pierdoły. Mają one raczej na celu wciągnięcie triathlonisty w jak największą ilość startów, nie realną ocenę jego sportowego poziomu. Tworząc w Bieganiu rubrykę „pojedynek miesiąca” spotykałem się z prośbami o wycięcie z największych osiągnięć informacji o sukcesach w mistrzostwach Polski amatorów. Kac po dogonieniu króliczka, który okazywał się mechaniczną chińską atrapą z tandetną melodyjką i błyskającymi diodami? Efekt mody na mistrzostwa wszystkiego.

Największym wydarzeniem sportowym był dla mnie maraton w Bostonie, na którym obowiązuje klarowny system kwalifikacji. Spełniasz minimum, wysyłasz zgłoszenie w terminie ustalonym przez organizatorów (jest na to koło tygodnia), którzy wybierają określoną liczbę najlepszych rezultatów w kategoriach wiekowych. Numery przyznawane są według zgłoszonego i udokumentowanego czasu, strefy startowe podzielone są już tylko według numerów. Stajesz na starcie i widzisz tylko równych sobie, swoich bezpośrednich rywali, z którymi za wszelką cenę będziesz chciał wygrać. Nie ma celebrytów, aktorów, kucharzy, prezesów. Są sportowcy amatorzy. Wszyscy równi. Jest poczucie dobrze zrobionej treningowej pracy i wspólnota ludzi, którzy wylali litry potu, aby się tu znaleźć.

zywek f5_luty2016

To wspaniałe uczucie. Polecam wszystkim zapracować sobie na swój wymarzony start czy wynik, bez dróg na skróty. Satysfakcja jest nieporównywalnie większa niż z zaliczenia byle jak modnej imprezy. Złamanie kolejnej granicy na lokalnych zawodach daje więcej zadowolenia, niż towarzysko-selfikowo-fejsbukowe uczestnictwo w wyścigu, który renomę buduje rozdmuchaną listą startową, pakietem „bogatym” w całą torbę tandetnych gadżetów i oprawę godną karnawału w Rio. Start w maratonie nowojorskim po spełnieniu wymaganego minimum smakuje o wiele lepiej niż kwalifikacje przez loterię. Wyjazd na mistrzostwa świata Ironman czy Ironman 70.3, kiedy znalazłeś się w czołówce swojej kategorii ma również inny wymiar, niż odebranie slota z 100 miejsca dzięki „roll-downowi”. A co zrobić jeżeli to jedyna szansa? Każdy niech zdecyduje sam, ja odpuszczam. Jeżeli nie uda mi się awansować na Hawaje, jeszcze bardziej będę szanował tę imprezę jako prawdziwe sportowe wyzwanie.

Niech oburzenie „Skorka” będzie dla nas okazją do refleksji nad transformacją amatorskiego sportu od ideałów „citius, altius, fortius” do towarzyskiego show. Nawet wśród konserwatywnych pływaków, gdzie dotychczas medale były tylko dla zwycięzców, a możliwość startu na większych imprezach uzależniona od spełnionych wymagań, kruszeją mury starych zasad. Pamiętajmy również, że wszystkie te nowe normy kreujemy my sami. Pozwólmy więc na jak najszerszą docieralność sportu, zachowując jednak rangę i szacunek dla zawodów, które powinny być trudne i wymagające. Wymagające czegoś więcej niż perfekcja w uderzeniu w klawisz F5.


Redaktor i triathlonista, który pisał o triathlonie dla magazynu „Bieganie”. Właściciel marki TRIPOWER i twórca podcastu o tym samym tytule.