Potęga pozytywnego feedbacku, czyli mówienia, co jest OK.
Szymon Majewski pisząc felietony o relacjach damsko-męskich do którejś z „babskich” gazet zaznaczał: "To nie jest felieton o mnie i o mojej żonie".
Szymon Majewski pisząc felietony o relacjach damsko-męskich do którejś z „babskich” gazet zaznaczał: "To nie jest felieton o mnie i o mojej żonie". Ja również chcę to podkreślić – to nie jest felieton o mnie i o moim trenerze. Rzecz będzie o potędze pozytywnych wzmocnień na linii trener – zawodnik. Albo wzmocnień generalnie. Najpierw krótki test: co widzicie, co zwraca waszą uwagę w tym zestawieniu?
| 21+13=44 | 31-5=26 |
| 71+3=74 | 3x12=36 |
| 15*2=30 | 40:5=8 |
Zapewne, jak większość zauważyliście, że na 6 działań jedno jest nieprawidłowe. Nie, nie chcę Was namawiać, żebyście jak w kawale kabaretu TEY popatrzyli na ten zestaw z perspektywy 3 kół dobrych, a nie jednego zepsutego, ale raczej chciałbym zwrócić waszą uwagę na kontekst. Tych 6 działań matematycznych wykonał 43 letni facet – spodziewamy się 100% skuteczności. Jeżeli robiłby je 8–latek, to pewnie mielibyśmy większą ochotę na zauważenie najpierw pozytywów, a nie negatywów. Ale do brzegu. Od października prowadzę działania mające na celu pracę nad swoimi celami z 8 uczestnikami procesu mentoringowego. Nie zdawałem sobie sprawy jak ważne jest to, aby ktoś z boku (w tym wypadku ja) mówił tym ludziom, że coś robią dobrze. Jaką wagę motywacyjną ma tzw. dobre, ale konkretne słowo? I to niekoniecznie ode mnie. Sami sobie również udzielają pozytywnego feedbacku. Fajnie to zrobiłeś! Super wynik! Świetna historia, wiele się dzięki temu nauczyłem. Miłe. Ale czy niezbędne w procesie szkolenia sportowego?
Zawodnik: Hej Trenerze, dzisiaj robiłem test rowerowy 2 x 8’. Pojechałem XXX wat…
Trener: O! Super! Spodziewałem się, 10 wat więcej…
Zawodnik: Trenerze ważę już XX kg – zbliżam się do wagi startowej… (z dumą)
Trener: Mój drogi, jak tym tempem będziesz się zbliżał, to Boże Narodzenie cię zastanie.
I tak dalej. Z czego wynika to, że z jednej strony potrzebujemy wzmocnień jak kania dżdżu, a z drugiej tak trudno jest nas chwalić. Czy to, że jesteśmy dorosłymi i przecież robimy to dla siebie oznacza, że nie należy nas chwalić? A może to oczekiwania osobnicze – tzn. nie wszyscy tak mają. Niejaki Dawid McClelland twierdzi, że osoby o silnie rozwiniętej potrzebie rywalizacji (do których niewątpliwie się zaliczamy) potrzebują negatywnego feedbacku – bo ten właśnie zbliża ich do osiągnięcia celu. No to potrzebujemy tego czy nie? Czy taką samą wagę będzie miało umieszczenie nas w spisie typu:
„W dniu dzisiejszym moi podopieczni (wymienieni z imienia i nazwiska) brali udział w Biegu do Dziury. Uzyskali następujące wyniki – strasznie jestem z Was dumny!”
Tego typu komunikaty występują w nadmiarze na facebooku po każdych zawodach. Pomijam kwestię, czy trener, który po roku trenowania powoduje polepszenie wyników swojego zawodnika o 2’ na 10km powinien to upubliczniać czy nie, ale czy taka forma to właściwa forma uznania czy nie? Według mnie nie. Myślę, że niezależnie od ciepłego czy zimnego chowu, każdy z nas chce od czasu do czasu usłyszeć informację:
1. Konkretną
2. Prawdziwą
3. Zasłużoną
Informację będącą pochwałą naszych wyników, starań, sukcesów. Nie każdy będzie mistrzem, ale każdy się stara i to warto zauważyć drodzy Trenerzy. No chyba, że trzeba za to oddzielnie płacić ;)
P.S Mój trener mnie chwali. Jak ma za co! Jak nie ma, to nie chwali. Bo jakby chwalił za nic, to byłoby jeszcze gorzej!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.