Trening

Potęga pozytywnego feedbacku, czyli mówienia, co jest OK.

Szymon Majewski pisząc felietony o relacjach damsko-męskich do którejś z „babskich” gazet zaznaczał: "To nie jest felieton o mnie i o mojej żonie".

Potęga pozytywnego feedbacku, czyli mówienia, co jest OK.

Szymon Majewski pisząc felietony o relacjach damsko-męskich do którejś z „babskich” gazet zaznaczał: "To nie jest felieton o mnie i o mojej żonie". Ja również chcę to podkreślić – to nie jest felieton o mnie i o moim trenerze. Rzecz będzie o potędze pozytywnych wzmocnień na linii trener – zawodnik. Albo wzmocnień generalnie. Najpierw krótki test: co widzicie, co zwraca waszą uwagę w tym zestawieniu?

21+13=4431-5=26
71+3=743x12=36
15*2=3040:5=8

Zapewne, jak większość zauważyliście, że na 6 działań jedno jest nieprawidłowe. Nie, nie chcę Was namawiać, żebyście jak w kawale kabaretu TEY popatrzyli na ten zestaw z perspektywy 3 kół dobrych, a nie jednego zepsutego, ale raczej chciałbym zwrócić waszą uwagę na kontekst. Tych 6 działań matematycznych wykonał 43 letni facet – spodziewamy się 100% skuteczności. Jeżeli robiłby je 8–latek, to pewnie mielibyśmy większą ochotę na zauważenie najpierw pozytywów, a nie negatywów. Ale do brzegu. Od października prowadzę działania mające na celu pracę nad swoimi celami z 8 uczestnikami procesu mentoringowego. Nie zdawałem sobie sprawy jak ważne jest to, aby ktoś z boku (w tym wypadku ja) mówił tym ludziom, że coś robią dobrze. Jaką wagę motywacyjną ma tzw. dobre, ale konkretne słowo? I to niekoniecznie ode mnie. Sami sobie również udzielają pozytywnego feedbacku. Fajnie to zrobiłeś! Super wynik! Świetna historia, wiele się dzięki temu nauczyłem. Miłe. Ale czy niezbędne w procesie szkolenia sportowego?

Zawodnik: Hej Trenerze, dzisiaj robiłem test rowerowy 2 x 8’. Pojechałem XXX wat…
Trener: O! Super! Spodziewałem się, 10 wat więcej…

Zawodnik: Trenerze ważę już XX kg – zbliżam się do wagi startowej… (z dumą)
Trener: Mój drogi, jak tym tempem będziesz się zbliżał, to Boże Narodzenie cię zastanie.

I tak dalej. Z czego wynika to, że z jednej strony potrzebujemy wzmocnień jak kania dżdżu, a z drugiej tak trudno jest nas chwalić. Czy to, że jesteśmy dorosłymi i przecież robimy to dla siebie oznacza, że nie należy nas chwalić? A może to oczekiwania osobnicze – tzn. nie wszyscy tak mają. Niejaki Dawid McClelland twierdzi, że osoby o silnie rozwiniętej potrzebie rywalizacji (do których niewątpliwie się zaliczamy) potrzebują negatywnego feedbacku – bo ten właśnie zbliża ich do osiągnięcia celu. No to potrzebujemy tego czy nie? Czy taką samą wagę będzie miało umieszczenie nas w spisie typu:

„W dniu dzisiejszym moi podopieczni (wymienieni z imienia i nazwiska) brali udział w Biegu do Dziury. Uzyskali następujące wyniki – strasznie jestem z Was dumny!”

Tego typu komunikaty występują w nadmiarze na facebooku po każdych zawodach. Pomijam kwestię, czy trener, który po roku trenowania powoduje polepszenie wyników swojego zawodnika o 2’ na 10km powinien to upubliczniać czy nie, ale czy taka forma to właściwa forma uznania czy nie? Według mnie nie. Myślę, że niezależnie od ciepłego czy zimnego chowu, każdy z nas chce od czasu do czasu usłyszeć informację:

1. Konkretną
2. Prawdziwą
3. Zasłużoną

Informację będącą pochwałą naszych wyników, starań, sukcesów. Nie każdy będzie mistrzem, ale każdy się stara i to warto zauważyć drodzy Trenerzy. No chyba, że trzeba za to oddzielnie płacić ;)

P.S Mój trener mnie chwali. Jak ma za co! Jak nie ma, to nie chwali. Bo jakby chwalił za nic, to byłoby jeszcze gorzej!


Marcin Konieczny

Triathlonista amator, znany jako „MKON”. Mistrz świata IRONMAN na Hawajach w kategorii M45-49 z 2017 roku i wicemistrz świata w kategorii M50-54 z 2022 roku. W 2022 roku zdobył także mistrzostwo Europy w triathlonie i mistrzostwo świata w duathlonie na dystansie średnim w swojej kategorii wiekowej. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski w triathlonie.