"Dyskwalifikacja? Zebrali doświadczenie" - Filip Przymusiński
Po zawodach Elemental Triathlon w Olsztynie, można powiedzieć już oficjalnie, że sezon triathlonowy w Polsce został otwarty.
Po zawodach Elemental Triathlon w Olsztynie, można powiedzieć już oficjalnie, że sezon triathlonowy w Polsce został otwarty. Miałem przyjemność oglądać całe wydarzenie z trzech płaszczyzn - jako kibic, trener oraz zawodnik. Mojemu kibicowskiemu oku bardzo się podobało. Ekipa z Labosportu robi dobre, solidne imprezy. Umiejscowienie trasy na pętlach zawsze podnosi widowiskowość. Było expo, była strefa dla dzieci, ładnie, kolorowo, czytelnie i punktualnie. Można narzekać jedynie na pogodę, gdyż znacznie lepiej kibicuje się, kiedy świeci słońce, jest ciepło i nie wieje wiatr. Cóż, na pogodę organizator nie ma wpływu, choć ta i tak okazała się łaskawa, bo prognozy były znacznie gorsze niż rzeczywistość. Rozpadało się dopiero pod koniec zawodów.
Od strony trenerskiej mam nieco więcej spostrzeżeń i przemyśleń. Coraz częściej w środowisku - zwłaszcza szkoleniowym - słychać głosy, że wzrost popularności triathlonu nie przekłada się na wzrost poziomu sportowego. Co gorsza sport kwalifikowany i młodzieżowy wręcz ginie. Mimo iż kalendarz pęka w szwach, to imprezy dla młodszych zawodników w konwencji z draftingiemDraftingJazda blisko za innym kolarzem, który osłania przed pędem powietrza. Dzięki mniejszemu oporowi można utrzymywać tę samą prędkość przy mniejszym wysiłku. są w znacznej mniejszości. Olsztyn, jak i cała seria Elemental, jest wzorem, jak pogodzić sport amatorski z kwalifikowanym. Były więc starty dla najmłodszych zawodników (supersprint), bardzo mocno obsadzony sprint, gdzie najlepsi walczyli o nagrody finansowe, oraz zawody na dystansie olimpijskim w konwencji bez draftingu. Każdy mógł tu znaleźć coś dla siebie.
Inne moje trenerskie spostrzeżenia wynikają z obserwacji startu na supersprincie, gdzie ścigali się ci, którzy może kiedyś będą nas reprezentować na imprezach znacznie wyższej rangi. Czołówka zebrała cenne doświadczenia. Zostali zdyskwalifikowani. Powodem było skrócenie trasy kolarskiej. Nie chodzi tu tylko o wcześniejszy zjazd do boksu, ale także dwukrotne rozminięcie się z wytyczoną i oznakowaną trasą, jazdę lewym pasem (pod prąd). Sam nie wiem, jak oni tego dokonali, bo naprawdę ciężko było się zgubić. Gdyby przestrzegano jednej prostej zasady - ruch prawostronny na całej trasie. Zjazd na lewą stronę przyczynił się nie tylko do pomyłki, ale stanowił również realne zagrożenie. Problemu by nie było, gdyby zawodnicy zrobili choć jedną z wymienionych czynności: zapoznali się z mapą, uważali na odprawie, czy chociaż zwrócili uwagę przed startem na organizację w boksie. Dyskwalifikacja, to gorzka pigułka do przełknięcia i w mojej ocenie była to wina zawodników. To rolą zawodnika jest zapoznać się z trasą, zrobić jej objazd, lub gdy nie ma na to czasu, chociaż zobaczyć, gdzie się z boksu wybiega i którędy się wraca. Owczy pęd za grupą nie zawsze wychodzi na zdrowie. Może moje słowa brzmią dość ostro, ale wierzę, że w perspektywie czasu wyjdzie to młodym na zdrowie. Lepiej takie szlify zbierać na własnym podwórku niż na Pucharze Europy. Co więcej, za granicą udział w odprawie jest obowiązkowy, a brak podpisu na liście obecności powoduje ustawienie zawodnika na końcu stawki startujących. Historia polskich udziałów w Mistrzostwach Europy w sztafetach pamięta sytuację, gdy jeden z członków drużyny doprowadził do dyskwalifikacji całej reprezentacji, ponieważ pomylił trasę kolarską. Z dwojga złego lepiej, żeby pierwszy i ostatni taki raz był jednak w Olsztynie.
Trzeci punkt widzenia to mój własny start. Temperatura faktycznie nie rozpieszczała, choć w piance nie było aż tak źle. Przydał się także czepek neoprenowy. Wystartowanie na sprincie było dla mnie ciekawym doświadczeniem i swoistym powrotem do korzeni. Nie liczyłem na wynik, raczej przetarcie przed kolejnym startem w Piasecznie. Obsada dopisała i w szranki stanęła większość zawodników liczących się w kraju na tym dystansie. Daleki byłbym od robienia głębokich analiz wyników, wszak to początek sezonu, każdy jest w innym momencie przygotowań i do Mistrzostw Polski jeszcze wiele może się pozmieniać. Mieliśmy przedsmak sezonu, a zawody były naprawdę ciekawe. Dla mnie istotna była jeszcze jedna kwestia - parking. Często zawodnik staje się zakładnikiem zawodów. Ciężko jest dojechać jeszcze ciężej wyjechać. Czeka się aż do końca imprezy. Dojazd na parking choć karkołomny, był dość czytelny bo dobrze oznaczony. Dzięki tej właśnie karkołomności i dojazdowi jakby od tyłu można było na zawody dotrzeć i się wydostać nie przecinając trasy kolarskiej czy biegowej. Po swoim starcie mogłem udać się do hotelu, wykąpać, i wrócić spokojnie po rowery. Ten prosty manewr pozwolił mi na zaoszczędzenie kilku godzin, dzięki czemu do Poznania wróciłem na godzinę 22 zamiast 1 w nocy, co bywa cenne, gdy kolejny dzień to pracujący poniedziałek.
Ostatnim aktem imprezy był start na dystansie olimpijskim, który odbywał się systemem falowym, co na pewno ułatwiło walkę z draftingiem. Mocnym punktem jak zawsze jest komentator - Andrzej Szołowski, który na triathlonie „zjadł zęby" i naprawdę przyjemnie się go słucha. Wszystko to zebrane do kupy daje bardzo sympatyczny obraz. Podsumowując zawody oceniam bardzo pozytywnie. Największym plusem jest połączanie sportu dzieci i młodzieży ze sportem masowym. Możliwość zebrania doświadczenia przez młodzież, zobaczenia przez age-grupersów startu polskiej czołówki, a potem powalczenia na tej samej trasie. Labosport robi dobre i solidne imprezy i zdecydowanie warto uwzględnić je w swoim kalendarzu.
Komentarz Marcina Słomy.
Zadaliśmy pytanie trenerowi czołowych polskich zawodników zrzeszonych w pierwszej polskiej grupie zawodowej, co sądzi jako wychowawca elity polskich zawodników o dyskwalifikacji Juniorów młodszych?
Jako, że sam brałem udział w tych zawodach, mogę też lepiej się do tego odnieść. Sam widziałem dwóch zawodników bezpośrednio przede mną, wcześniej skręcających do boksu. W mojej ocenie, zawodnik przystępując do zawodów powinien być do nich przygotowany w 100%. Jednym z niezbędnych elementów przygotowania do zawodów, jest zapoznanie się z trasą, wjazdem i wyjazdem z strefy zmianStrefa zmianWyznaczona część zawodów, w której zawodnicy zostawiają sprzęt i przechodzą między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem.. Niedopuszczalnym dla mnie jest brak takiej znajomości trasy. W związku z tym oceniam negatywnie zawodników, którzy tego nie zrobili i próba obwiniania organizatora, czy sędziów, swojego złego przygotowania do zawodów, jest delikatnie mówiąc niestosowna. Z racji tego, że mam szczęście oglądać zawody i ich organizację na całym świecie, mogę lepiej ocenić poziom organizacyjny zawodów w Olsztynie. W mojej ocenie, były to zawody bardzo dobrze przygotowane. Trasa rowerowa i jej wyznaczenie było czytelne i jasne. Wcześniej każdy zawodnik mógł się z nią zapoznać, gdyż na stronie internetowej była dokładna mapka. Również przed startem mógł ją objechać. Dzień wcześniej była też taka możliwość. W związku z tym, błędy zawodników, bo nie chcę tu nikogo podejrzewać o celowe skracanie trasy, są tylko i wyłącznie wynikiem ich złego przygotowania do zawodów, a pretensje w stosunku do organizatorów są niezasadne.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.