Przywitanie
Witam, mam na imię Łukasz i mam 35 lat. Dopiero zaczynam przygodę z bieganiem, a w triathlonie to już całkiem raczkuję. Chciałem przedstawić pokrótce swoją historię.
Witam, mam na imię Łukasz i mam 35 lat. Dopiero zaczynam przygodę z bieganiem, a w triathlonie to już całkiem raczkuję. Chciałem przedstawić pokrótce swoją historię. Dzisiaj tylko taki przydługi wstęp, mam nadzieję, że komuś będzie chciało się to przeczytać.
Wszystko zaczęło się 2 lata temu... Wówczas po raz pierwszy zobaczyłem 3 cyfrowy wynik na wadze. Delikatnie mówiąc, nie byłem z tego dumny.
Nigdy nie byłem orłem w sportach, zwłaszcza tych grupowych, kontaktowych (poza siatkówką) , ale też nie zostawałem w ogonie. Bardzo dużo jeździłem na rowerze (nawet do 1000 km miesięcznie) i to był mój konik, do czasu aż nie ukradli mi roweru. Było to 10 lat temu i ważyłem 75 kg. Od tego momentu ćwiczyłem już tylko biceps podnosząc kufel, mięśnie pośladkowe ugniatając stołek barowy, a jedynym uprawianym sportem był dart. Muszę jednocześnie stwierdzić, że jestem skłonny do nałogów i jeśli robię coś co lubię i sprawia mi to przyjemność to poświęcam się temu w 100%. Łatwo odgadnąć jaki był tego efekt. Skreślenie z listy studentów, ostry zakręt życiowy, wielki kac, także moralny, ze 2-3 nałogi, 20 kg więcej na wadze, kondycja godna kota Garfielda (wypasiony i leniwy). Jedynym pozytywnym aspektem tamtego okresu jest poznanie swojej przyszłej żony (którą jest do dzisiaj). Dzięki niej ogarnąłem się trochę – praca, powrót na studia, ślub, dziecko, dom. Było ok, tylko nadal czułem się jak Garfield.
Pewnego dnia, ni stąd ni z owąd przestałem palić. Nigdy nie mówię, że rzuciłem palenie, bo kojarzy mi się to z jakąś dramatyczną decyzją noworoczną, której nie sposób spełnić. Po prostu przestałem palić. Nie lubię być rządzony, nie lubię gdy ktoś lub coś mi rozkazuje, a papierosy mną zawładnęły. Wstawałem rano i MUSIAŁEM zapalić, wychodząc z domu MUSIAŁEM wziąć fajki, jak ich nie miałem (bo zapomniałem, bo się skończyły) to byłem nerwowy i zły. Paliłem już ponad paczkę dziennie. Był to dla mnie taki próg, którego przekroczyć nie mogę, więc przestałem palić. Bez obdzwaniania rodziny i znajomych, bez rozgłosu na Facebooku, bez uroczystych deklaracji. Żona zorientowała się dobry miesiąc później. Minęło już chyba ponad 3 lata. Po prostu przestałem palić i jest to dla mnie tak naturalny stan, że nie pamiętam jak było kiedyś. Dobrze mi z tym.
W tym właśnie czasie po raz pierwszy zobaczyłem na wadze te okropne 3 cyferki! Jakiś czas dojrzewałem do decyzji, aż pewnego dnia, zjawiłem się w jednym z centrów fitness. Porozmawiałem z przemiłą panią na recepcji, zapisałem się, dałem się namówić na Trenera Personalnego. Trener okazał się Trenerką. Miła i wysportowana pani Ola. Zbadała mnie na takiej wadze z bajerami, podającej oprócz oczywiście wagi inne parametry, typu ilość tłuszczu, wiek metaboliczny, itp. Przeraziło mnie to, że mój organizm miał już 48 lat – to 15 lat za dużo! Przemiła i urocza pani Ola przetargała mnie następnie przez przeróżne wymyślne narzędzia tortur, które nie wiedzieć czemu są w Polsce legalne i stoją w każdej siłowni, by na koniec zakomunikować, że mam się zaprzyjaźnić z zieleniną, na śniadanie, ... na obiad ... i na kolację. Masakra, ale jeśli ktoś pomyśli w tym momencie, że to straszne to musiałby widzieć mnie jak ledwo żywy, powłócząc nogami powoli zdążam do samochodu, a na gębie... uśmiech od ucha do ucha! Byłem szczęśliwy okrutnie. W końcu zacząłem coś robić i nie miałem wyjścia, bo pani Ola nie ufając moim intencjom nakazała założyć zeszycik, w który skrupulatnie wpisywałem wszystko co zjadłem, a także ile i w jaki sposób ćwiczyłem. Zależało mi bardzo aby nie zawieść pani Oli, a także siebie. Trwało to do wiosny. Coraz lepiej znosiłem treningi (kumpel powie później: „Pamiętam jak ta baba wycierała Tobą podłogę'), coraz lepiej się odżywiałem, schudłem 12 kg i czułem się wspaniale. Zacząłem biegać, co prawda na bieżni mechanicznej ale jak na osobę, która nigdy nie biegała, która nie lubiła biegać (bolały mnie po biegu ręce, serio, nie wiem dlaczego?) i która miała problemy z kolanem to było coś! Niestety jakiś czas później skończył się okres wspólnych treningów z panią Olą, a rozpoczął się dla mnie sezon bardzo intensywnej pracy, także fizycznej. Myślałem, że dźwiganie świdrów wiertniczych będzie dobrym zastępstwem treningów na siłowni, ale krótko mówiąc - nie było. Do pączków co prawda nie wróciłem, ale i tak ponownie się zapuściłem. Nawet nie wiem kiedy. Suma summarum ponownie przywitałem na wadze 3 cyferki. Nie mając wyjścia, na wiosnę tego roku kupiłem rower, taki jaki lubię – Kross ze sportową geometrią ramy, hamulce tarczowe, amortyzator na przedzie, dobry osprzęt. Od razu go pokochałem! On mnie raczej mniej, bo kilka razy trzepnął mną o ziemię, ale to w sumie moja wina – zatrzymując się nie wypiąłem butów. Jeździłem wcześniej w noskach, gdzie stopę wysuwało się do tyłu, a w SPD stopę należy przekręcić aby się wypiąć. Kilka razy spektakularnie przywitałem ziemię nadal mając podpięty rower. Żona pukała się w czoło, jak wracałem z przejażdżki posiniaczony i podrapany. Jeździłem kilka razy w tygodniu po 20 – 30 km (około 100 km tygodniowo). Troszkę kondycji nabierałem, ale waga ani drgnęła. Pewnie dlatego, że wracając, pierwsze kroki kierowałem do tajnej miseczki, w której zawsze znalazły się jakieś ciasteczka, czekoladki, batonik. Taka miseczka jest chyba w każdym domu – jak ja jej nienawidzę! Tak bardzo kusi! Najgorsze jest to, że nie wiadomo jak i kiedy ona sama się napełnia?! Cud jakiś czy co?
Pewnego pięknego dnia na początku lata, dokładnie 9 lipca 2013 roku o godzinie 22:17 zamykając komputer przypomniałem sobie, że chciałem sprawdzić co to jest ten triathlon. Tyle się o tym ostatnio mówi, żona czyta o jakimś Dowborze i Karolaku, a ja nie wiem nawet jak oni dają radę rzucać tym oszczepem?! Wpisałem więc w wyszukiwarkę „triatlon' i wyskoczyło mi pytanie: „Czy chodzi ci o triathlon?' No tak, idiota nawet nie wie jak się to pisze. Zaraz potem zagłębiłem się w lekturze, odkrywając całkiem nowe i nieznane dla siebie fakty. Tu się nie rzucało oszczepem, tu się pływa, jeździ i biega! Nawet się nie spostrzegłem jak za oknem zrobiło się jasno. Z sypialni wyszła żona, która kręcąc z dezaprobatą głową spytała „Coś tam znowu wymyślił?', a ja już wiedziałem, że TO JEST TO! Muszę zacząć trenować, mam cel!
Cdn.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.