Trening

"8:48:05. Gloria! Coś się skończyło" - Marcin MKON Konieczny.

Marcin mkon Konieczny uzyskuje swój rekordowy czas w Ironman Roth - 8:48:05. No i co więcej mogę napisać? Jestem przeszczęśliwy". Oto relacja mkona

"8:48:05. Gloria! Coś się skończyło" - Marcin MKON Konieczny.

Wszystko tak mnie boli, że nie śpię od czwartej rano, więc nie ma co marnować czasu, tylko trzeba wyrabiać normę. Może Ojciec Dyrektor zaliczy mi felieton pisany w nocy „podwójnie” ? Dziękowałem już na swoim profilu facebookowym osobom najważniejszym (rodzinie, trenerowi, sponsorom). Tutaj jednak chciałbym podziękować wszystkim za akcję „wszyscyjestesmyMKONami”. A w szczególności Krzyśkowi Dietrichowi i Piotrkowi Nowakowi za jej wymyślenie.

Nadaje się to wprawdzie na oddzielny felieton pt:” Jak radzić sobie z presją”, ale to może innym razem. 8:48:05. No i co więcej mogę napisać? Jestem przeszczęśliwy, a jednocześnie przerażony, bo wiem, że nic więcej w tym temacie się nie zdarzy. Obiecywałem sobie, że to są moje ostatnie zawody na tym dystansie, gdzie ścigam się o czas. Doszedłem do ściany (a nawet jedną nogę wystawiłem na drugą stronę), zemdlałem, zmartwychwstałem, ale nie chcę tego powtarzać. Od teraz w Ironmanie ścigam się tylko o miejsca, bo cel ciągle aktualny. Nie będę zamęczał czytelników relacją typu "minuta po minucie" – skupię się może na najważniejszych dla mnie momentach tego wyścigu.

Pływanie

Tutaj zakładałem 1h05 (razem z T1). Popłynąłem kiepsko. Pomimo tego, że pływanie było w grupach (pierwsza fala to 300 osób), to nogi jakie złapałem, po prostu za wolno płynęły. Dopiero mniej więcej w połowie dystansu uświadomiłem sobie, że w tejże grupie poza PRO płyną też Państwo z wyższych niż moja kategorii wiekowych i może po prostu płynę za jeszcze lepszym „pływakiem”, ale pomyślałem sobie trudno - najwyżej się nie uda. Odrobiłem za to na T1. Pomoc wolontariuszy w spakowaniu pianki do worka, szybkie wskoczenie na rower i jazda.

rower

Rower

Tutaj działo się dużo, ale nie najwięcej. Po pierwsze zakładając kask, nie mogłem znaleźć okularów. Dopiero po rozkręceniu się i włożeniu prawej nogi do buta zorientowałem się, że są one w… bucie lewym. Na szczęście się nie połamały, na szczęście nie musiałem stawać, żeby je wyjąć, na szczęście… Na rowerze oczywiście dwie kanapki, kilka żeli no i swój isotonic na pierwsze 60 km. Plan był taki, aby całość pojechać na 260 watów z czego pierwsze 30’ 250 potem górka – czyli np. 265, a potem ostatnie 45 znowu na 250. No i nic z tego nie wyszło. W Roth są górki – trasa bardzo podobna do najszybszej na jakiej na razie w Polsce jechałem, czyli w Brodnicy. „Tam” – czyli w stronę nawrotu jechaliśmy pod wiatr i 265 watów jakie kręciłem, dawało mi średnią ledwie 36 z kawałkiem. Trochę się przestraszyłem, ale ufałem watomierzowi. Jadąc do Roth te 265 watów dało już 38,5km/h. Wiedziałem, że drugą pętle trzeba ostrożniej. Mocno chłodziłem nogi, jadłem, piłem, czekałem na bieg. Oddzielną historią jest Solar Berg (podjazd ok. 500m), o którym mogę powiedzieć tyle: na pierwszej pętli super. Szpaler ludzi na 5cm od zawodnika, który wprawdzie mocno zagęszczał powietrze, ale i super motywował. Na drugiej pętli (kiedy dołączali kolejni zawodnicy) – przekleństwo. Nie było jak wymijać, a kibice niestety nie schodzili z drogi. Druga pętla przejechana na 255 watów z czego ostatnie 20, to już tylko dokręcanie do T2. Tam bardzo szybka zmiana – tak szybka, że zapomniałem zdjąć garmina z roweru (wolontariusze zabierają rower).

Bieg

Wiedziałem, że jest gorąco i duszno. Nie miałem zegarka. Pierwszych 5km nie wiem, po ile biegnę. Pytam się ludzi, która jest godzina, żeby mniej więcej ustalić, ile już mam na liczniku. Wiem, że rower poszedł dobrze, ale wiem też, ze wszystko rozstrzygnie się na biegu. Schodzę z roweru tuż przed Mistrzynią Świata, a po pierwszych 3 km widzę zeszłoroczną zwyciężczynię, czyli Caroline Steffen. Mistrzyni wyprzedza mnie jak furmankę. Za Caroliną postanawiam biec. W zeszłym roku wygrała z czasem 8:40 wiec pewnie w tym roku też złamie 9h. Tym bardziej, że na rowerze jest supportowana przez Crisa McCormaka. Co chwilę rzucam mu – "Weź mi też pokibicuj, to ja pokibicuję ci w Poznaniu". Wtedy jeszcze miałem siły. Na 5km biorę od kolegi zegarek i zaczynam liczenie, bo zegarek bez międzyczasów. Biegnie mi się coraz gorzej. Bieg w Roth nie należy do najprzyjemniejszych. Dużo odsłoniętych miejsc, bieganie po szutrze, gdzie noga ucieka strasznie, punkty odżywcze zamiast obiecanych "co 2km" trochę rzadziej. Poza tym dwie walczące o 1 miejsce zawodniczki są nagrywane przez ekipy telewizyjne na motorach, które strasznie kurzą. Ale pierwsze 10km jakoś idzie. Staram się trzymać swoje tempo 4-4’07/km. Widzę, że wszystkim ciężko – Caroline cierpi, więc ją wyprzedzam. Na 15km dostaję udaru. Dosłownie. Biegniemy wzdłuż kanału na patelni. Mimo, że mam czapkę dostaję zwrotów głowy, biegnę od prawej do lewej, więc postanawiam włączyć tryb „hawajski”, czyli przez każdą strefę przechodzę ładując w siebie na maksa płynów i oblewając się jak miss mokrego podkoszulka. Caroline robi to samo. Ale jest z przodu. Na 21km planuję zejść z trasy. Nie dam już rady, nie mam siły i w ogóle. Ale tłumaczę sobie tak: wystarczy drugą połówkę pobiec po 5’/km i tak złamię 9h.

tuju byo_sabo

I tak się oszukuję, dając sobie nagrodę albo w postaci bufetu albo w postaci kolejnego zaliczonego kilometra. Od 34km biegnie ze mną kolega – Daniel, który przyjechał z nami specjalnie żeby zadbać (tak jak to robi w Olsztynie) o mój stan fizyczny przed startem. Ktoś z Was ma takich kumpli? Ja mam! Ale jego motywacja nie działa na mnie, bo powoli przestaję słyszeć. Górki podchodzę. Wbiegamy do miasteczka. Tutaj po uliczkach jeszcze 2km. Moje ciało przestaje reagować na chęć dobiegnięcia. Każda zmarszczka staje się Golgotą. Stosuję zasadę 100 kroków biegiem 20 kroków marszem. Ludzie kibicują jak szaleni. Wtedy przypomina mi się filmik, jak to Panie czołgaja się do mety i myślę sobie, że tak to się skończy. Wbiegam, a raczej zataczam się na dywan, tam jeszcze 300 metrów. Nic nie słyszę. Ktoś mi wkłada kwiaty do ręki, ale nie potrafię ich utrzymać. Wszyscy się drą. Ja zataczam się coraz bardziej. Chyba mam więcej kwasu mlekowego niż krwi. Wiem, że łamię 9h, ale jeszcze 50 metrów. Na mecie padam i natychmiast zabierają mnie pod 2 kroplówki, obkładają lodem, bo mam 39 stopni. Dziewczyny przerażone, ja przerażony, ale zajmują się mną profesjonalnie. Leżę 1h, a potem… podchodzę do Caroline, która też leży pod kroplówką. Mówi – "Masz na stroju z tyłu napisane: "Always lead, never follow" (hasło serii Volvo Triathlon Series), dzisiaj nie dałam rady – dziękuję!" Potem krótkie pożegnanie z Macc’ą, który obiecał, że da ognia w Poznaniu, a za namiotem lekarskim już tylko gloria i chwała.

meta

Zrealizowałem swój cel. Kosztowało mnie to bardzo. Nie chcę oglądać kopii streamingu z mety – wystarczą mi zdjęcia. Tygodnie po 35h treningów odchodzą na razie w przeszłość. Coś się skończyło. Teraz czas na odpoczynek i zaczynamy akcję Rugia 2014!

P.S. Oczywiście dostałem ochrzan za to, że kwiatów nie doniosłem do mety. A jakże!

kibice

Wyniki z wizualizacją trasy - kliknij.

Participant

nameKonieczny, Marcin (POL)
age groupM40
number153
clubIM2010/HOUSE OF SKILLS/BIKE ACADEMY TEAM
best time

race info

splittimeplace
Swim01:02:45271
Trans 100:01:4238
Bike04:39:1923
Trans 200:01:075
Run03:03:1416

totals

place (M/W)14
place (ag)2
time total (brutto)08:48:05

splits

Splittime of daytimediffmin/kmkm/h
Swim Finish07:32:4601:02:4501:02:4516:313.63
Bike Start07:34:2801:04:2701:42--
Bike 4,5km07:41:3301:11:3107:0401:3438.35
Bike 37km08:34:2502:04:2452:5301:3836.74
Bike 70km09:25:4002:55:3951:1501:3438.63
Bike 88km09:53:3803:23:3727:5801:3338.83
Bike 120km10:45:0304:15:0151:2401:3737.35
Bike 153km11:38:0005:07:5852:5701:3737.28
Bike 172km12:06:0205:36:0128:0301:2940.87
Bike Finish12:13:4705:43:4507:4400:5961.24
Run Start12:14:5405:44:5201:07--
Run 3,7km12:29:0505:59:0314:1103:5115.65
Run 12,5km13:04:5906:34:5835:5504:0514.70
Run 21,5km13:44:2507:14:2339:2504:2313.70
Run 25,6km14:02:3707:32:3618:1304:3413.18
Run 28,5km14:16:5407:46:5214:1604:4612.62
Run 31,5km14:30:2308:00:2113:2904:3013.34
Run 39,7km15:07:1008:37:0836:4704:3013.38
Run 40,05km15:08:5308:38:5201:4404:5612.19
Finish15:18:0708:48:0509:1304:1813.96

Marcin Konieczny

Triathlonista amator, znany jako „MKON”. Mistrz świata IRONMAN na Hawajach w kategorii M45-49 z 2017 roku i wicemistrz świata w kategorii M50-54 z 2022 roku. W 2022 roku zdobył także mistrzostwo Europy w triathlonie i mistrzostwo świata w duathlonie na dystansie średnim w swojej kategorii wiekowej. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski w triathlonie.