Dyskwalifikacja za oddanie bluzy, czyli przepisy Ironmana
Czternasty kilometr biegu maratońskiego podczas Ironman Kopenhaga. Jakub Gebhardt biegnie doskonałym tempem 5:00/km. Wcześniej pojechał 180km w tempie 36km/h.
Czternasty kilometr biegu maratońskiego podczas Ironman Kopenhaga. Jakub Gebhardt biegnie doskonałym tempem 5:00/km. Wcześniej pojechał 180km w tempie 36km/h. Czuje się doskonale choć zdaje sobie sprawę, że będzie trudno utrzymać tak dobre tempo biegu przez cały maraton. Ma na sobie bluzę z długim rękawem, którą zabrał na rower. Weekend w Danii był bardzo zimny, wietrzny i deszczowy. Większość amatorów startujących tego dnia w zawodach, ubierała się po pływaniu w nowe, suche stroje z długimi rękawami i nogawkami. Ale na biegu, mimo 15 stopni i zacinającego deszczu, można było biec już w stroju triathlonowym. Kuba postanawia jednak, że rozpocznie bieg w bluzie. Po 14km ściąga ją i podaje żonie, która dopinguje go na trasie razem z dziećmi. Całą sytuację widzi sędzia na rowerze. Podjeżdża do Kuby, daje sygnał gwizdkiem, głośno mówi jego numer oznajmiając: „Czerwona kartka. Dyskwalifikacja”. Pani sędzia wyciąga iPada wpisuje w system numer startowy Kuby i natychmiast oznacza go jako DSQDSQOznaczenie dyskwalifikacji zawodnika, czyli wykluczenia z klasyfikacji za naruszenie obowiązujących zasad zawodów.. Czasy wszystkich konkurencji automatycznie zerują się. Nasz kolega próbuje się jeszcze ratować: „Ale za co?” - pyta. „Za oddanie ubrania na trasie. Za to jest dyskwalifikacja” - odpowiada kobieta. Kuba walczy dalej - „Ale mogę zabrać tę bluzę. Daj mi żółtą kartkę, karę czasową, cokolwiek”. Pani sędzia jest nieubłagana. Nawet nie chce dyskutować, kończąc rozmowę tekstem: „Nie dla ciebie Kona. Tak głupio dałeś się złapać.”
Czy Kuba złamał przepis? Złamał. Czy zasłużył na tak surową karę? Sądzę, że nie. Pomińmy tu idiotyczną i zupełnie niepotrzebną odpowiedź Pani sędzi o tym, że nie dla Kuby Kona - taka riposta kwalifikuje się na dyskwalifikację, ale Pani sędzi. Takie uwagi powinna zachować dla siebie. Jestem za surowym egzekwowaniem przepisów na zawodach, ale nie można popadać w skrajność. W Polsce na wielu zawodach sędziowie „przeginają” w drugą stronę, bojąc się lub nie chcąc dawać kar określonych w przepisach za przewinienia dużego kalibru, bo: ktoś debiutuje, to tylko przeciętny amator, oni przecież tylko się bawią, nie psujmy im święta, to nie był typowy draftingDraftingJazda blisko za innym kolarzem, który osłania przed pędem powietrza. Dzięki mniejszemu oporowi można utrzymywać tę samą prędkość przy mniejszym wysiłku., a jedynie chwilowe zagapienie się, itd., itd.
Dura lex, sed lex - ale czy zawsze, w stosunku do każdego, kogo spotkamy na trasie? Czy biegnący tego dnia bliźniacy Steen i Peder, na wzór Dicka i Ricka Hoytów, podlegali tym samym prawom? Czy 70-letnia zawodniczka biegnąca spokojnym tempem na ukończenie również powinna dostać karę dyskwalifikacji, gdyby podała bluzę kibicującej osobie? I skąd przekonanie pani sędzi, że Kuba walczy o kwalifikację na Kona, skoro tak nie było? Przecież każdy miał na ręku kolorowe opaski oznaczające ilość przebiegniętych pętli. Po upływającym czasie i kolorowych opaskach, można było łatwo zweryfikować, kto na jakim poziomie bawi się w ten sport. Czy w ogóle istnieje tu pole do interpretacji? Taka dyskwalifikacja boli, bo jadąc rowerem widziałem draftujących harpaganów, którzy spędzili kilka minut w namiocie kar. Przewinienie o wiele większego kalibru niż zdjęcie bluzy, a jednak istniał system gradacji kar – upomnienie, żółta kartka i kara czasowa, dyskwalifikacja. Ale co o opisanej sytuacji mówi regulamin zawodów IM Kopenhaga i przepisy WTC?
Każdy z zawodników mógł przeczytać w dokumentach, które otrzymał podczas rejestracji, że „IRONMAN jest wyścigiem indywidualnym, co oznacza, że nie można obok zawodnika jechać samochodem, rowerem, a nawet biec obok! Każdy zawodnik jest zobowiązany natychmiast odrzucić taką pomoc, w przeciwnym razie otrzyma karę. Osoby postronne, kibice, najbliżsi nie mogą niczego podać zawodnikowi, żadnego suplementu, napoju czy tabletki przeciwbólowej – niczego! Można to zrobić wyłącznie w jedynym miejscu do tego przeznaczonym, na jednej ze stref żywieniowych i to w granicach maksymalnie 50 metrów. Dodatkowo zawodnik jest zobowiązany wyrzucić jakiekolwiek śmieci tylko w granicach tejże strefy żywieniowej. Złamanie tych zasad grozi DYSKWALIFIKACJĄ. Nie ma gradacji kar w tych przypadkach. Przepisy mówią o natychmiastowej dyskwalifikacji podobnie jak za:
- śmiecenie na trasie (czytaj: również wyrzucanie pustego bidonu poza strefą żywieniową, wyrzucanie pustych opakowań po żelach)
- używanie sprzętu odtwarzającego muzykę, słuchawek, kamer, itp.
- skracanie trasy zawodów
- wspomaganie trenera i asysta kogoś z boku
- falstart na pływaniu
- używanie płetw lub jakichkolwiek nakryć na dłonie i stopy
- ignorowanie zasad ruchu drogowego
- załatwianie potrzeby fizjologicznej poza toaletami ustawionymi na trasie rowerowej i biegowej
Zawodnik musi posiadać na biegu numer z przodu, w widocznym miejscu. Nie może go zasłaniać, ucinać, skracać, itp. Złamanie tych zasad może grozić dyskwalifikacją. Kolejny zapis przytoczę w oryginale, bo aż nadto pokazuje, jak restrykcyjnie WTC podchodzi do przepisów i ich egzekwowania:
„Friends, family members, coaches or supporters of any type may not bike, drive or run alongside athlete, may not pass food or other items to athlete and should be warned to stay completely clear of all athletes to avoid the disqualification of an athlete. It is incumbent upon each athlete to immediately reject any attempt to assist, follow, or escort. It IS permissible for an athlete who is still competing to run with other athletes who are still competing."
"A shirt or racing top must be worn at all times.”
Na zdjęciu: po lewej stronie, z żółtą bluzą w ręku Jakub Gebhardt. Za nim sędzia na rowerze. Kuba za chwilę odda bluzę i dostanie karę dyskwalifikacji.
Nie ma przebacz, chciałoby się powiedzieć. Podczas zawodów w Kopenhadze miałem wrażenie, że sędziów jest momentami więcej niż zawodników. Co chwilę widywałem ich na rowerach na pętli biegowej, co chwilę przejeżdżali obok mnie na motorach podczas etapu kolarskiego. Przepisy ostre, bezkompromisowe, ale na różnych zawodach różnie egzekwowane. Przypomina mi się mój pierwszy Ironman z serii WTC w Kalmar. Miałem, jak to zawsze na biegu, kryzys. W Kalmar ten kryzys trwał bardzo długo i tak naprawdę nie sądziłem, że ukończę bieg. Nie czytałem jeszcze wtedy tak uważnie wszystkich przepisów, bo startowałem dla zwykłej przyjemności ukończenia dystansu. Nie interesował mnie czas, sloty, itp. Podczas kryzysu, niemal przez 10km biegł obok mnie profesor Artur Pupka, który jeszcze wówczas pewnie w ogóle nie myślał o starcie w czymś takim jak Ironman. Dopingował, podawał czas, itp. Mijaliśmy kibiców, wolontariuszy i sędziów – nikt nie zwracał na nas uwagi, a teoretycznie powinienem zostać zdyskwalifikowany, bo nie odrzuciłem pomocy oferowanej od profesora! (Tylko bym spróbował... dopiero by było...)
A w Polsce? Mam wrażenie, że mało który zawodnik i sędzia przejmuje się innymi regulacjami poza tymi, dotyczącymi draftingu. Jestem skłonny pokusić się o diagnozę, że w jakiś sposób przejmujemy się wyłącznie draftingiem, ale już opisana pomoc z zewnątrz w postaci podawania napojów, żeli, ubrania i asysty na trasie zawodów, to czarna magia. Dodam tylko, że w regulaminie Herbalife Triathlon Gdynia był zapis informujący o tym, że wyścig rozgrywa się z zastosowaniem przepisów World Triathlon Corporation. Każde zawody są inne i trzeba dokładnie czytać określone przepisy, bo to co było wspaniałym doświadczeniem w Gdyni, kiedy zawodnicy wbiegali na metę ze swoimi dziećmi, w Kopenhadze było zabronione wewnętrzymi przepisami KMD Ironman Kopenhagen. Stojąc na trybunach, byliśmy z żoną świadkami przedziwnej sytuacji, kiedy pewien mężczyzna na 50m przed metą, na ostatniej prostej, odebrał od swojej żony małą córeczkę. Żona dała znak mężowi, że biegnie już za metę i tam przez barierkę odbierze dziewczynkę. Wokoło były setki ludzi. Po sekundzie kobieta zniknęła w tłumie. Mężczyzna z córką na ręku był już przed metą, kiedy organizatorzy nie pozwolili mu przekroczyć mety i zawrócili, informując, że nie wolno z dziećmi wbiegać na metę. Zdezorientowany zawodnik przez długi czas szukał żony, a wszystko dosłownie kilkanaście metrów przed zegarem z upływającym czasem. Dopiero kiedy oddał córkę, mógł przekroczyć metę.
Temat trudny, kontrowersyjny. A wy, jakie macie doświadczenia z sędziami i co sądzicie o opisanym przypadku? Chętnie poznamy Wasze zdanie. Zapraszam do dyskusji również organizatorów imprez.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.