Trening

"Medal dla nietrenujących partnerów!" - felieton mkon'a

Grudzień. Niewątpliwie miesiąc na podsumowania. W tym (prawdopodobnie) ostatnim felietonie w tym roku chciałbym ponownie uciec od schematu i nie opisywać „naj” z obu stron triathlonowej skali.

"Medal dla nietrenujących partnerów!" - felieton mkon'a

Grudzień. Niewątpliwie miesiąc na podsumowania. W tym (prawdopodobnie) ostatnim felietonie w tym roku chciałbym ponownie uciec od schematu i nie opisywać „naj” z obu stron triathlonowej skali. Chciałbym mianowicie opisać jedną osobę, bez której cały ten rok, ale i poprzednie lata, nie byłyby takie jakie były. Natchnieniem dla tego felietonu była sytuacja z jednej z niedziel, kiedy to ok. 17 oznajmiłem, że wychodzę na basen i wracam około 19.00 (basen daleko, a trening długi). Smutek jaki zobaczyłem w oczach małżonki spowodował, że na basen nie pojechałem (ja mkon!), a do domu wróciłem po 20 minutach z bukietem kwiatów. Oczywiście zaznaczam, że był to incydentalny przypadek i basen został odrobiony w ciągu tygodnia, ale ta sytuacja po raz kolejny (a może po raz pierwszy w felietonie) porusza temat „nietrenującego” partnera. Tego, ile musi znosić, jak się poświęcać, ile jeszcze ma cierpliwości dla mojego hobby.

To one/oni cierpliwie wyczekują aż skończymy trening, żeby potem łaskawie dołączyć do nich do posiłku. To dzięki nim pamiętamy o wszystkich obowiązkach, które zeszły na drugi plan, bo na pierwszym BPS, PKS i inne „HR maksy”. To w końcu one/oni czuwają nad tym, że jak się skończy ciuch to kolejny (czysty) czeka w szafie. Owszem – większość z nas mówi – robię to dla Ciebie, kochanie, ale założę się, że czasami te statuetki, medale, koszulki, a czasami tylko gloria i chwała z życiówki⁠Rekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką. (lub i nie) zamieniłyby na 2 ekstra godziny z nami albo tylko ze sobą (bez dzieci – one z nami). Zwykle ostatnim aktem tego „triathlonowego” partnerstwa jest wisienka na torcie – uczestnictwo w zawodach. Pomijam aspekt emocjonalny – o tym czytałem w jednym z wpisów żony triathlonisty. Nota bene – uwierzcie mi – tak samo boję się konsekwencji potrącenia przez samochód, jak moja żona. Zawody w wykonaniu partnerki/partnera, to już jest jazda po bandzie. A IRONMAN to już jest po prostu mistrzostwo świata – że wspomnę tylko Lenę - żonę Rafała Ruzika, która przez 12 godzin tachała – dosłownie – tachała - dwójkę berbeciów, w tym wózek sztuk raz. No i kto się bardziej namęczył? Stawiam, że Lena nie mniej niż Rafał… A ile jest takich Len? Ile takich zawodów?

{gallery}nietrenujacy{/gallery}

I za to wszystko chciałbym wam Panie/Panowie serdecznie podziękować na koniec tego 2014 roku. Za cierpliwość do nas, za znoszenie naszych fochów, za pocieszanie, motywowanie, czekanie a czasami poprawianie trenerów, jak Wam się plan nie podoba. Czy 2015 będzie inny? Pewnie nie, ale przynajmniej to, co mogę zrobić, to napisać – Dziękuję ci żono! Bez ciebie ten rok nie byłby taki, jaki był.

P.S. Celem tego felietonu nie jest usprawiedliwianie status quo. Czasami trzeba się dogadać. Czasami dogadać się nie można i trzeba ustąpić.
P.S. II. Jak to znosi moja żona? O tym pewnie w oddzielnym felietonie, jak da się namówić na napisanie takiego!
P.S. III. Że też jeszcze nikt z organizatorów nie pomyślał o medalach dla nietrenujących partnerów! Na Buratlonie 2015 będą na 100%!


Marcin Konieczny

Triathlonista amator, znany jako „MKON”. Mistrz świata IRONMAN na Hawajach w kategorii M45-49 z 2017 roku i wicemistrz świata w kategorii M50-54 z 2022 roku. W 2022 roku zdobył także mistrzostwo Europy w triathlonie i mistrzostwo świata w duathlonie na dystansie średnim w swojej kategorii wiekowej. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski w triathlonie.