"Trener, szarlatan, biznesmen czy ułatwiacz?" - Marcin Konieczny
Od Redakcji: Czytając felieton mkona, przypomniała mi się sytuacja z ubiegłego roku i słowa mojego trenera Filipa Szołowskiego z Labosport. Z Filipem współpracuję już kilka lat, m.in.
Od Redakcji: Czytając felieton mkona, przypomniała mi się sytuacja z ubiegłego roku i słowa mojego trenera Filipa Szołowskiego z Labosport. Z Filipem współpracuję już kilka lat, m.in. jemu zawdzięczam sukces, jakim była kwalifikacja na MŚ Ironman 70.3 w Las Vegas i to z dobrym czasem 4:30, osiągniętym w norweskim Haugesund. Ale kiedy w ubiegłym roku wróciłem niezadowolony z Kopenhagi, rozmawialiśmy długo na temat treningu, mojego zmęczenia, dużej ilości startów, nieadekwatnego w moim przekonaniu wyniku w Ironmanie do ilości włożonej pracy, itd., itd.. Mimo poprawienia życiówkiRekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką., miałem przekonanie, że cel oddalony był jeszcze o co najmniej 20 minut, a ja czułem, że mogłem go osiągnąć. Zastanawiałem się wówczas, czy nie zrobić sobie na rok przerwy w treningach, startach. Filip uderzył od razy z grubej rury. Powiedział coś w stylu: "Łukasz, uważam, że powinniśmy zmniejszyć ilość startów A, ale nie przerywać przygotowań. A jeżeli uznasz, że potrzebujesz jednak innego bodźcowania, innych metod treningowych, to przecież bez żalu zmienimy trenera!". Zdałem sobie sprawę z tego, że nie o to mi chodziło. Nie o zmianę trenera, tylko o uczciwą wymianę informacji. Zdałem sobie sprawę z tego, że po pierwsze to ja nie przekazywałem Filipowi swoich wątpliwości dotyczących trenigów, a po drugie nie informowałem go w wystarczający sposób zarówno o wykonaniu zadanych mikrocyli, jak i poziomie mojego zmęczenia... mimo, że trener wielokrotnie naciskał i naciska na szybkie przekazywanie informacji zwrotnych. Uczciwość i szczerość, o której pisze Marcin, to podstawa po obu stronach - zawodnika i trenera. A już warunkiem sine qua non jest kompetencja. Temat, który porusza mkon, to temat rzeka. Z pewnością wielokrotnie będziemy do niego wracać, bo chętnie przeczytałbym felieton trenera triathlonu, mówiący o tym, jak współpraca z zawodnikiem wygląda z perspektywy coacha. A teraz zapraszam do lektury felietonu Marcina Koniecznego i dyskusji w komentarzach lub polemiki w postaci odrębnego tekstu.
Ojciec Dyrektor
Marcin Konieczny
Zasłyszane od jednego z obserwatorów sceny triathlonowej (podobno autorem jest Andrzej Skorykow – niepotwierdzone): czym różni się trener triathlonu od zawodnika triathlonu? Odpowiedź brzmi: trener trenuje rok dłużej. Śmieszne czy przerażające? Dla mnie przerażające. Swego czasu popełniłem artykuł do gazety BIEGANIE o tym, jaki powinien być idealny trener – przedruk na mojej stronie www.niemaniemoge.pl. W skrócie – podobnie jak z liderami w biznesie, idealny trener powinien być kompetentny, dalekowzroczny, uczciwy oraz inspirujący. Kompetentny oznacza znający się na rzeczy. Uczciwy, czyli mówiący wprost również niepopularne rzeczy, ale i potrafiący przyznać się do błędu. Do tych dwóch cech będę chciał nawiązać w tym felietonie.
Trenuję triathlon od 2007r. Na początku samodzielnie, potem z Darkiem Sidorem, a teraz z Tomkiem Kowalskim. Sam zresztą jako "smentor" współpracuję z 9 osobami (miało być 3), gdzie dzielę się doświadczeniem, inspiracjami, motywatorami etc. Ale planów nie piszę! Taki deal. Od planów są trenerzy albo książki. Albo sekcja "Trening" na Akademii Triathlonu. W pracy z trenerami przechodziłem wszystkie możliwe fazy: uwielbienie graniczące z boskością, poprzez wątpliwości (do wewnątrz), próbę negocjacji oraz rozstanie. W obu jednak przypadkach miałem do czynienia z trenerami i poczucie bycia trenowanym przez osoby KOMPETENTNE towarzyszy mi do dnia dzisiejszego. Mniejsza tutaj o rezultat – ten złożony jest z wielu czynników. Praca z trenerem jest jednak jego bardzo ważną częścią. Dlatego KREW mnie zalewa jak czytam na FB podziękowania od zawodników dla Trenerów, których znam osobiście, którzy rzeczywiście triathlonem zajęli się zupełnie niedawno. Powiem więcej – sportem zajęli się kilka miesięcy temu. Nie znam wszystkich osobiście, ale jakoś nie widzę na ich profilach ani na stronach zdjęć dyplomów ukończenia studiów ani chociaż jakiegokolwiek innego dowodu kompetencji. I żebym został dobrze zrozumiany – uwolnienie zawodu trenera według mnie jest dobre – chcesz trenować z taką osobą – trenuj. Buntuje się jednak we mnie moje wewnętrzne ja, kiedy słyszę od zawodnika takiego trenera: "Nie idę dzisiaj na rower – trener mi nie pozwolił'. Albo: "W tych zawodach nie wystartuję bo trener sobie nie życzy…" No żesz... ludzie – opanujcie się! Trener jest dla Was czy wy dla Trenera? Kto tu komu płaci? Kto ustala cele? Kto w końcu rozlicza kogo? Trener zawodnika czy zawodnik trenera? A może ta relacja jest właśnie taka, bo trener (przez małe T) właściwie tylko w ten sposób (nie bo nie) może uzasadnić swoje decyzje, zdanie, plany?
Specjalnie nie poruszam tematów związanych z metodyką treningu – każdy ma swoje pomysły i każdy stosuje się do nich mniej lub bardziej. Chciałbym jednak zwrócić uwagę właśnie na tę nierównoległą relację. Początkujący zawodnicy chcąc nie chcąc będą poszukiwać dyrektywności od osoby, która ją prowadzi. I nie ma znaczenia, czy zaczynają od poziomu 3h na ¼ IM czy od poziomu 5h an ½. Ale ta dyrektywność może też być przyczyną uzależnienia. Na to radzę uważać i po prostu być krytycznym!
Możecie sobie zadawać pytanie – po co ja to napisałem? Dla mnie kluczową rzeczą w relacji z Tomkiem (obecnie) jest uczciwość. Dopóki dostaję coś co ma dla mnie wartość jestem zadowolony – bardzo zadowolony. Ja jednak mogę to zweryfikować (do pewnego poziomu). Co z osobami, które zaczynają trenowanie od wyboru trenera? I trafiają np. takiego, co to skończył maraton w 4h i teraz szkoli innych, jak to zrobić w 4:30. Uczciwie im powie – nie jestem ekspertem, ale mam dobrą stronę internetową? Uczciwie powie – sam dopiero zacząłem? A może przejdzie na drugą stronę tęczy i od razu zacznie być dietetykiem, psychologiem i od razu ustawiaczem kariery?
Chcę pogadać o temacie. Nie chciałem nikogo obrazić, nie chciałem nikogo zniechęcić. Trenerów warto mieć. Trenerów. Nie pseudotrenerów.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.