BEKO EŁK Triathlon!
Rano zwlekam się z łóżka. Spalone ramiona już nie pieką, nogi lżejsze i głowa coraz bardziej obecna.
Rano zwlekam się z łóżka. Spalone ramiona już nie pieką, nogi lżejsze i głowa coraz bardziej obecna. Kurz na trasie biegowej w Ełku już opadł, a po triathlonowe emocje gasną wprost proporcjonalnie do wzrastającego napięcia przed kolejnym startem. Wyczekiwanie łączy się z wyciszeniem, regeneracją. Podczas porannego biegania jeszcze raz wszystko analizuję. Układam w myślach i zastanawiam się jak było?
BEKO EŁK TRIATHLON 2014 – Mistrzostwa Polski amatorów na dystansie olimpijskim.
Już w styczniu zapisuję się i opłacam start w Ełku. Zupełnie nieświadomy jakie wyzwanie rzuci mi los. Cztery tygodnie przed startem odnoszę kontuzję nosa. Ląduję w szpitalu i nie mam co marzyć o intensywnych treningach. Gdy wydawało się, że wszystko wraca do normy dopadło mnie zapalenie zatok i angina. Treningi pływackie odpadły, a po kilku biegowych choroba postępuję i wypadam totalnie z gry... Antybiotyk, gorączka, leżenie w łóżku. W tygodniowych podsumowaniach same zera, które doprowadzają mnie do łez. Start w Ełku stoi pod wielkim znakiem zapytania jeszcze na 3 dni przed zawodami. Na szczęście w piątek czuję się lepiej, dostaję żółte światło od trenera i wszystko zależy ode mnie. Jadę na własne ryzyko. Jednocześnie mam uważać, nie podejść zbyt ambitnie i nie forsować zbyt mocno. Końcowy wynik ma być tylko ciągiem liczb, a nie oceną mojego startu. Ma być luz!
W sobotnie przedpołudnie wyruszam z Warszawy. Po drodze mijam wiele aut z rowerami na dachu. Tak się złożyło, że akurat w ten weekend odbywały się cztery duże imprezy triathlonowe, w tym te najważniejsze – Mistrzostwa Polski. Docierając do Ełku cieszyłem się jak dziecko. Można było odczuć atmosferę sportowego święta, którym żyło to niespełna 60-cio tysięczne miasto. Lepszych okoliczności do debiutu nie można było sobie wymarzyć. Po odbiorze pakietu startowegoPakiet startowyZestaw materiałów przekazywany uczestnikowi zawodów, zwykle zawierający numer startowy, oznaczenia sprzętu lub chip do pomiaru czasu. udałem się na spacer promenadą nad Jeziorem Ełckim i wygłodniały zjadłem... kurczaka z ryżem. Po raz pierwszy nie zdecydowałem się na makaron. Czułem się jak na wakacjach. Mazury są piękne, to trzeba przyznać. Wieczorem docieram do mojej „bazy taktycznej' i zakochuję się w tym miejscu! Znaleziony na szybko, miesiąc wcześniej, nocleg pod Ełkiem (wszystkie w mieście były zajęte) przerósł moje najśmielsze oczekiwania. Drewniany, dwupiętrowy domek z olbrzymim tarasem i własnym pomostem. Z dala od miasta, nad samym jeziorem. Idealne miejsce na wypoczynek i koncentrację przed startem. Pakuję się, sprawdzam rower i wracam do Ełku. Podczas wstawiania maszyny do strefy zmian miałem okazję pogadać z innymi zawodnikami. Dostaję kilka cennych porad, a moje napięcie skutecznie rozładowują przedstartowe żarty . Triathloniści to ludzie z żelaza, ale mocno zakręceni i z dużym poczuciem humoru. Chwilę później wracam na piękną miejską promenadę, zjadam kolację i robię mały rekonesans. Widząc liczne podjazdy na trasie rowerowej zaczynam mieć wątpliwości, ale o rezygnacji nie ma mowy. Kilka godzin później, już w domku, analizuję każdy szczegół. Wizualizuję sobie trasę, układam w głowie plan zawodów i czytam. Mam zestaw książek, które znam na pamięć, ale w tych szczególnych momentach potrafią dać porządnego motywacyjnego kopa. Ustawiam dziesięć budzików co trzy minuty i po pierwszej kładę się spać.
Pierwszy budzik miałem ustawiony na 5:10, ale obudziłem się chwilę przed. Było warto! Wschód słońca na Mazurach to niezapomniany widok. Przed siódmą melduję się w strefie zmianStrefa zmianWyznaczona część zawodów, w której zawodnicy zostawiają sprzęt i przechodzą między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem., pompuję koła i ustawiam rzeczy. Jest jedna rzecz, która rano rozbraja całkowicie. Widok kilkudziesięciu mężczyzn czekających w kolejce do... toalety. Przed startem panuje niemałe zamieszanie i ciężko jest kogoś znaleźć, ale tam są wszyscy. Humor mi dopisuje. :)
Jak poznać triathlonistę w toalecie? Słychać garmina, który zgubił satelitę.
Godzinę przed startem dystansu olimpijskiego ruszyli sprinterzy. Z każdą minutą napięcie rosło, a emocje już sięgały zenitu. Świadomość obecności czołówki polskiego triathlonu i rangi zawodów wpływała na mnie pozytywnie. Byłem zadowolony i dumny, że mogę tu być. Przed startem wiał bardzo mocny wiatr, a na jeziorze pojawiła się wysoka fala. Spłatał on figla organizatorom, którzy mieli niemałe problemy z ponownym ustawieniem bojek. Start się chwilę opóźnił, ale gdy wystartowaliśmy nie liczyło się już nic. Szybko przebiłem się do przodu i wypracowałem sobie swobodne miejsce, w którym nikt mnie nie uderzał. Mogłem płynąć swoim rytmem. Wysoka fala utrudniała nawigację i oddychanie wlewając się do ust. Na bojceBoja asekuracyjnaJaskrawa boja holowana przez pływaka, która poprawia jego widoczność w otwartym akwenie. Nie zastępuje kamizelki ratunkowej ani nadzoru. nawrotowej zauważyłem, że jestem tuż za czołową grupą pływaków, a za mną pozostaje większa część stawki. Mając świadomość swojej formy, a właściwie jej braku, postanowiłem trochę odpuścić aby nie wypalić się już na pływaniu. Docierając do brzegu, czułem się dobrze. Próbując stanąć na nogi, poczułem drobne ukłucie w udzie i przestraszyłem się ewentualnego skurczu. Starałem się mocniej stąpać i ból ustąpił. Wybiegając próbowałem rozpiąć piankę i może nie wyszło zbyt zgrabnie, ale udało się. Był to mój pierwszy start w neoprenowym odzieniu. Dobiegając do swojego stanowiska miałem ją już opuszczoną do pasa i widziałem, że w strefie nadal pozostaje dużo rowerów. Może nie jestem w czołówce, ale na pewno w środku stawki. Szybko uporałem się z butami i ruszyłem na trasę rowerową.
10453427 906399356053915 8323875548197056062 n
Rower to nadal moja pięta achillesowa. Wiedziałem, że będę wyprzedzany i muszę spokojnie forsować swoje tempo. Kręciłem ile sił w nogach. Starałem się nie odpuszczać na podjazdach i jeszcze mocniej pracować na zjazdach. Doping kibiców ustawionych wzdłuż trasy motywował, a maszyna pędziła nawet 50 km/h. Po siódmym kółku zjeżdżałem do strefy zmian i postanowiłem wyjąć stopy z butów przed zejściem z roweru. Wiem, że powinienem przećwiczyć to wcześniej na treningu, ale mimo że robiłem to po raz pierwszy, poszło całkiem płynnie. Do swojego stojaka dobiegłem na bosaka, błyskawicznie wciągnąłem buty i ruszyłem przed siebie.
Pierwsze dwa kilometry to jak bieg na tyczkach. Uda pieką, twarde jak kamienie, a organizm kompletnie nie wie jak to robić. Musisz się tego nauczyć na nowo. Trasa biegowa wiedzie promenadą, którą wczoraj spacerowałem. Słońce przypieka niemiłosiernie i zaczynam czuć to samo ukłucie w udzie. Wiedziałem, że jak się zatrzymam to już nie ruszę. Złapie mnie skurcz i będzie po wszystkim. Po trzecim kilometrze łapię rytm i biegnę naprawdę luźno, a tempo jest niezłe. Znowu zaczynam wyprzedzać i gonię tych, którzy minęli mnie wcześniej. Szósty kilometr to kolejna walka, z upałem i nogami. Znowu pojawia się nieprzyjemne ukłucie. Na siódmym jest nieźle i tak na przemian już do końca. Mijając tabliczkę z dziewiątym kilometrem przyspieszam i do końca biegnę mocno. Walczę z narastającym bólem, ale nie poddaję się. Wpadam na ostatnią prostą, patrzę na zegarek i... jest 2:45 w debiucie! Już wiem, że marzenia się spełniają! Czuję, że mogę wszystko!
Czerpię z tej chwili całymi garściami, adrenalina buzuje, a endorfiny powodują olbrzymi uśmiech na mojej twarzy. Udało się, mimo wszystkich przeciwności!
Chwilę później wskakuję do basenu z lodowatą wodą i zaczynam regenerować zszargane mięśnie. Zjadam dziesięć kilo pomarańczy i chcę aby ta chwila trwała wiecznie. Triathlon to naprawdę piękny sport!
10389361 906583356035515 2246456086597164921 n
10414907 906586062701911 2998193503991704264 n
Po południu popijam napój izotoniczy na przemian z piwem. Z prędkością światła zjadam całą pizzę, bez żadnych wyrzeczeń. To najprzyjemniejsze chwile, w których można wszystko. Po powrocie do domku wyciągam kajak i wypływam na środek jeziora. Mięśnie pieką, ale to przyjemne uczucie. Wiem, że dałem z siebie dużo. Wiem, że było warto. Wiem też, że mogę więcej!
Debiut na dystansie olimpijskim uważam za udany. Ale wiecie co jest najfajniejsze? W niedzielę powtórka z rozrywki!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.