Blogi

Jeden wielki niedosyt!

Piszę już teraz na gorąco, bo nie mogę wysiedzieć w miejscu. Mimo, że czuję się jakbym miał grypę żolądkową, to siadam i piszę. A jest o czym!

Akademia Triathlonu

Piszę już teraz na gorąco, bo nie mogę wysiedzieć w miejscu. Mimo, że czuję się jakbym miał grypę żolądkową, to siadam i piszę. A jest o czym!

Zacznę od początku, wczorajszą przygodę z rowerem już opisałem. Nie ma co do tego wracać. Dzisiaj wszystko wydawało sie być idealne. Postanowiłem sobie, że zjem dzisiaj na śniadanie NALEŚNIKI. Pyszne naleśniki z cukrem, dźemem i miodem. Serio - pycha! Usiedliśmy sobie z Kasią (narzeczona) do stołu o 6.30 (brawa dla Niej, że wstała). Powtórzę to jeszcze raz: naleśniki były pyszne!!! Czułem się naładowany mocą. Wiedziałem, że jestem w formie (nawet schudłem do 85kg). Nie będę pisał co jadłem dzisaj po kolei, bo to bez sensu. Chyba najważniejsze jest to, że naleśniki były. I były pyszne!

Przyjechaliśmy na miejsce. Dokladnie tak to sobie wyobrażałem. Pięknie miejsce, fantastyczna sceneria, idealna pogoda. A ja w formie i bojowo nastawiony. Oczywiście jak na debiutanta przystalo, nie wiedziałem co i jak zrobić w tej strefie zmian⁠Strefa zmianWyznaczona część zawodów, w której zawodnicy zostawiają sprzęt i przechodzą między pływaniem, jazdą na rowerze i biegiem., co gdzie położyć. Jakoś dałem radę i wyszło całkiem całkiem patrząc na czas moich zmian - nie odbiegałem od reszty. A jestem dosyć niezgrabny, obawiałem się tego. Ale cóż mają te sekundy stracone w strefie zmian do tego co nastapiło później? Wracając do początku, wszystko ustawione. Namiot AT Team - Piątka z Maćkiem Dowborem, rozmowy z innymi zawodnikami Akademii. Serio: naleśniki na śniadanie były pyszne a atmosfera na zawodach nie do opisania.

Ubrany w piankę spotkałem jeszcze Marcina Koniecznego. Krótka rozmowa z mistrzem. Szacunek dla tego Pana!

Wskakujemy do wody, nie jest zimna. Ja obawiam się bardziej skurczy albo, że nie dopłynę. Pierwsze 300m - wielka pralka. Masakra! Czas beznadziejny: 20minut i 30 sekund. Ale wyszedłem na pełnej mocy w strefę zmian. Kasia i rodzice gdzieś tam są i krzyczą, słyszę ich! Jest pieknie!

Zmiana na rower poszła dobrze. Wsiadam na rower, mega zaskoczenie. Prędkość spokojnie ponad 40km/h. Czy aby nie za szybko? Ile to ja wspaniałych maszyn wyprzedziłem, których wartość przekracza wartość mojego samochodu. Rower sam nie jedzie! Moja używana szosa za 2 tys zl z dostawioną lemondką⁠LemondkaPrzystawka do kierownicy z podparciem przedramion, umożliwiająca przyjęcie pochylonej pozycji, która może zmniejszyć opór powietrza. i nieudolnym, samodzielnym bikefittingiem zrobionym telefonem słuzbowym, laptopem i AutoCadem okazała się całkiem szybka: średnia około 36,5km/h. Czułem się znakomicie. Czas roweru: 1:13:26. Ostatnie 5km wrzuciłem lżejszy bieg i czekałem na moją ulubioną dyscyplinę!

Zsiadam z roweru, zmieniam buty. Wszystko sprawnie, siły mam, jest dobrze. W założeniu miałem biec tempem 4:00/km. Dało by to czas 42min. Pierwszy km: 3:55. Jest super! Na 2 km zaczęło się jednak coś strasznego. Nie wiem jak to nazwać. Nazwę rzecz po imieniu: rozwolnienie! To co czułem w brzuchu jest nie do opisania. Wiedziałem, że mogę biec szybko, miałem siły. Gdy tylko przyspieszalem, czułem w brzuchu jedną wielką rewolucję. Pierwsze 5,25km poszlo super, okolo 20min. Mimo, że na pierwszej pętli już miałem jeden przystanek pod drzewem. Myślałem, że jak się wysikam to z brzuchem będzie lepiej. Ale wiecie co? Znacie to uczucie, że nie możecie zrobić siku, bo zaraz wyjdzie co innego drugą stroną? To własnie czułem!

Druga pętla, to był marszobieg. Nie mowiąc o wycieczcze w krzaki, szuwary czy jak to się nazywa na okolo 7km. Mialem małą przerwę na załatwienie swoich spraw. Więcej nie będę pisał.

Po drodze mijałem Dowbora, Grassa - widziałem, że zerkali jak mi idzie. Wielki szacunek dla nich za wynik w dzisiejszych zawodach. Ale Panowie: złapię was! Na trasie również odzywało się do mnie wielu zawodników i kibiców. Dziękuję za doping! Przepraszam tym samym za moją obojętność. Musicie zrozumieć! Z rewolucją żolądkową nie ma żartów!

Czas biegania: 46:28. Dla mnie wielka porażka. Czułem moc a nie mogłem jej wykorzystać.

Byłem najsłabszy w najwazniejszej konkurencji: jedzenie i picie. Nie wiem co mi zaszkodziło. Pewnie naleśniki:) Nie chcę sie tłumaczyć. To jest triathlon: tu liczy się wszystko. A jak ktoś nie umie sie odżywiać to znaczy, że jest słabszy od tych co umieją. Proste!

Po starcie czułem się okropnie, pare wizyt w ToiToi, jakbym mial grypę żołądkową. Porozmawiałem chwile z Ojcem Dyrektorem Grassem i pojechałem do domu. Chciałem się nacieszyć bardziej tą imprezą. Dlatego czuję wielki niedosyt. Wynik końcowy: 2:23:32 - 72 open. Jak na debiut to całkem nieźle. Jest o czym myśleć i do czego dążyć. Dziękuję mojej narzeczonej Kasi i moim Rodzicom za wielkie wsparcie i gorący doping. Chciałem dać z siebie więcej ale nie mogłem!