Blogi

Maraton w Seulu - jest życiówka!

International Seoul Marathon 2013 Ambasadorzy Herbalife mieli swoją Majorkę, a miałem Koreę! 17 marca pobiegłem w Seulu mój 4. maraton.

Akademia Triathlonu

International Seoul Marathon 2013

Ambasadorzy Herbalife mieli swoją Majorkę, a miałem Koreę!

17 marca pobiegłem w Seulu mój 4. maraton. Wybrałem się na wycieczkę do Korei wraz z moją dziewczyną, która przyjechała mnie odwiedzić w Tokio. W marcu w Korei wciąż jest trochę chłodno (i tak cieplej niż w Polsce ;) i często pada, więc bałem się o pogodę. Na szczęście pogoda dopisała. W dzień maratonu było około 10 stopniu, trochę chmur na niebie. W biegu startowało ponad 20 000 ludzi. Był to największe maraton w jakim startowałem do tej pory. Trasa wiodła z centrum spod pomnika króla Sejonga, który wymyślił koreański alfabet, głównymi ulicami miasta na drugą stronę rzeki, gdzie znajduje się stadion olimpijski. Start nastąpił parę minut po 8:00.

734573 10151605263738939_244916476_n

Czułem, że byłem dobrze przygotowany, bo w ostatnich półmaratonach wykręcałem czasy poniżej 1:40. Moim planem było osiągnięcie 3:30. Miałem doskonałe tempo w granicach 4:30-4:50 przez ponad 30 km i czułem, że dam radę osiągnąć zamierzony cel. Trasa była płaska i dobrze zaopatrzona. Co kilka kilometrów stacje z gąbkami i napojami oraz pożywieniem. Wszystkiego było pod dostatkiem. Ulice też szerokie, więc nie było problemu z tłokiem na drodze.

555122 10151605264478939_1936838837_n

W okolicach 30-35 km zacząłem jednak zwalniać, bo odczuwałem kłucie w pachwinach, które mogło się przerodzić w skurcz a na to nie mogłem pozwolić. Po 35 km tempo spadło mi drastycznie do aż 6:00 i tak już doczłapałem się pod sam stadion, gdzie dopiero odczułem co to znaczy uderzyć w ścianę. Dosłownie kilkaset metrów przed stadionem, biegłem wśród wiwatujących tłumów, gdy nagle w obu łydkach dopadł mnie skurcz. Zwaliło mnie to z nóg totalnie. Upadłem na beton i położyłem się na plecach. Od razu podbiegło do mnie kilku biegaczy którzy zaczęli mi masować nogi, a potem podbiegli sanitariusze żeby zobaczyć czy jeszcze żyję. Leżałem tak kilka minut spoglądając w stronę wbiegających na stadion biegaczy i myślałem, że jak będę musiał to tam się nawet i doczołgam. Na szczęście, dzięki masażowi łydek udało mi się w końcu wstać i powolnym, uważnym truchtem dobiec do mety. Mimo to, udało mi się wybiegać życiówkę⁠Rekord życiowyNajlepszy wynik osiągnięty przez danego zawodnika na określonym dystansie lub w danej konkurencji, często nazywany życiówką.: 3:39:13. Możliwe, że zbyt szarżowałem od początku i dlatego zaliczyłem ścianę. Obyło się jednak bez kontuzji, więc już powróciłem do normalnego trybu treningowego. Za niecały miesiąc jadę na kolejny maraton. Tym razem już w Japonii, niedaleko Tokio :)

599333 10151605264553939_2128984024_n