Blogi

Matka Polka Triathlonistka pełną gębą :-)

Matka Polka Triathlonistka - Matka od lat 8, Polka od lat 36, Traiathlonistka od wczoraj :-) Zamilkłam na kilka miesięcy, ale bynajmniej nie dlatego, że porzuciłam marzenia o triathlonie.

Akademia Triathlonu

Matka Polka Triathlonistka - Matka od lat 8, Polka od lat 36, Traiathlonistka od wczoraj :-)

Zamilkłam na kilka miesięcy, ale bynajmniej nie dlatego, że porzuciłam marzenia o triathlonie. Banałem będzie tłumaczenie, że było to wynikiem braku czasu. Bo na nadmiar czasu chyba nikt z Was nie narzeka. Chyba bardziej kierował mną poczucie wstydu. Podglądają co tygodniowe raporty pozostałych blogerow, opisujących aktywności treningowe płonęłam ze wstydu, załamywałam ręce, i jeszcze głębiej wchodziłam pod koc na kanapie.

Ale mimo wszystko starałam się realizować choćby cząstkowe plany treningowe. Z pełną świadomością, że to dużo za mało, ale lepsze niż nic.

I tak dość nieoczekiwanie zrobił się czerwiec. 2 czerwca. I start.

Pływanie – zanim się ustawiłam, sędziowie wystartowali wyścig. Zanim się ogarnęłam, wszyscy byli mocno z przodu. Ale dzięki temu zupełnie spokojnie mogłam swoim zółwim kraulem posuwać się do przodu.

Rower - masę radości sprawiłam sędziom i wolontariuszom pilnującym nawrotek. Bo na stacjonarnym rowerze, na którym głownie z braku sprzętu i czasu trenowałam, nawrotki są dość rzadkie. Przy ostatniej, jak mi się w końcu udało nawrócić bez podpierania – dostałam brawa :-)

Bieg - to już jeden wielki dramat. Po zejściu z roweru, moje nogi zupełnie nie widziały jak się posuwać do przodu. Więc z biegu, zrobił się marszobieg, z dużym naciskiem na marsz. W zasadzie bieganie ograniczyłam jedynie do odcinków „zacienionych' i „ z górki'.

I w końcu meta. Wszyscy prawdziwi triatloniści już dawno po zawodach, przebrani, siedzieli w knajpce przy posiłku regeneracyjnym. Ale jak wtaczałam się na metę 5 min przed limitem czasu dostałam najgorętsze brawa pod słońcem. Być oklaskiwaną przez fantastycznych zawodników, którzy dystans pokonali w czasie niemal dwukrotnie krótszym – cudowne doświadczenie.

Wielkie Dzięki!!!

Dziś, nieco obolała, ale nieustannie uśmiechnięta – z gorącym postanowieniem powrotu do Malborka.

Serce do tego sportu mam, ducha też, a siły i czas musze odnaleźć. Żebym, kiedyś tez mogła tych jeszcze mocno nieporadnych, ale walczących do końca oklaskiwać i dodawać im wiary we własne możliwości i sił.