Matka Polka Triathlonistka refleksyjna i spanikowana...
Powoli dobiega końca mój TRI-sezon. Większość startów już za mną, choć najważniejszy jeszcze ciągle przede mną. Póki co, patrząc z zewnątrz - idzie mi świetnie.
Powoli dobiega końca mój TRI-sezon. Większość startów już za mną, choć najważniejszy jeszcze ciągle przede mną.
Póki co, patrząc z zewnątrz - idzie mi świetnie. Pudło w Radkowie, pudło w generalce Garmin Iron Triathlon .
Tylko wyniki jakby nieadekwatne. I raczej anegdotyczne. A moje starty mają póki co bardziej happeningowy charakter.
Niby startując daję z siebie wszystko, niby jestem triathlonistka pełną gębą (w końcu 5 startów zaliczyłam), ale jakoś tak mało poważnie to wygląda. Ciągle jestem ostatnia lub prawie ostatnia.
I zaczyna mi to trochę ciążyć. I zaczyna mnie to nieco wkurzać. Bo wiem, że jest to efekt wszystkich odpuszczonych treningów, miliona wymówek, w których wyszukiwaniu jestem prawdziwą mistrzynią.
Tyle w kwestii refleksji. Teraz czas na panikę :P
To lekkie podejście, niewątpliwie zemści się już za tydzień. Bo to co starczało na 1/4, na 1/2 może być za mało...
W głowie myśli krążą od - odpuszczę zupełnie, lub pojadę i popatrzę, przez wystartuję i przetestuję trasę, kończąc na „ja nie dam rady ?!?!, jak nie dam, jak dam :D
Mam nadzieję, że 10.08 będę trzymać się tej ostatniej myśli.
A w przyszłym sezonie zamierzam tę obecną złość i panikę przekuć na regularne treningi i wyniki, które będą uzasadniały te pudła.
Do zobaczenia w Gdyni!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.