Blogi

Pierwszy bieg

Cokolwiek robimy reakcje innych osób przeważnie nas zaskakują. To rodzi emocje. Wbrew pozorom pozytywne emocje to także stres.

Akademia Triathlonu

Cokolwiek robimy reakcje innych osób przeważnie nas zaskakują. To rodzi emocje. Wbrew pozorom pozytywne emocje to także stres. Kiedy stajesz na początku dorgi nigdy nie masz pewności, że dojdziesz do celu. Możesz mieć wiarę ale pewności nigdy. Każdy kto przeszedł w życiu niejedną drogę wie, że to nie cel do którego dążymy jest najważniejszy ale właśnie ta droga. Satysfakcja na mecie jest ogromna ale jest to ulotna chwila - pamięc przebytej drogi jest długa i daję siłę nawet wtedy, kiedy ostatecznie celu nie udało się osiągnąć. Kiedy coś zaczynamy nigdy nie wiemy dokąd ostatecznie nas to doprowadzi. Zaczynasz trenować, Twoim celem jest ukończenie triatlonu - po drodze przełamujesz swoje słabości i spotykasz ludzi... ludzi, dla których jesteś od początku ważny, tylko dlatego że podjąłeś wyzwanie... wyzwanie, z którym oni też się mierzą. Każdy jest na innym etapie drogi ale ich cel jest wspólny. Triatlon to sport, w którym wygrana jednego nie przekreśla wygranej innych. Może właśnie dlatego wzajemne wsparcie cechuje ludzi, którzy go uprawiają. Być może na końcu tej drogi cel jest zupełnie inny niż ten, o którym teraz myślimy.

Bieg to moja najsłabsza strona. W przeszłości słowo 'triatlon' wiele razy obiło mi się o uszy ale było z gruntu odrzucane właśnie z powodu biegu. Po tym jak z niewiadomych powodów tym razem umysł nie odrzucił tej idei, po paru tygodniach studiowania portali biegowych, po tym jak z ogromnym zdziwieniem dowiedziałem się, że z punktu widzenia butów biegowych są trzy stopy a nie jedna i w końcu po tym jak udało mi się kupić buty, które swoją budową odpowiadają mi w 100% rozpocząłem przygodę z bieganiem.

W okresie przygotowywań teoretycznych z radością odkryłem, że pewien mądry człowiek wymyślił marszo-bieg. Idea jest dosyć prosta i do opanowania przez każdego. Przestudiowałem kilka planów 10-tygodniowych i już pierwszego dnia, w którym kupiłem buty, a było to dwa tygodnie temu, wieczorem byłem na trasie. pięc razy 5:1 minut... przy pierwszej 'jedynce' myślałem, że wypluje płuca... 'biegnij tak, żebyś mógł swobodnie rozmawiać'... to w końcu mam biec czy maszerować?:-) Na drugi dzień doświadczylem bólu nóg i pośladków w miejscach, o których nie miałem w ogóle pojęcia, że istnieją. Kolejne cztery treningi to 5x 5:1; następny 3x5:1+2x 5:2 oraz następne dwa 4x3:1+2x5:3.

Wczoraj od rana padało. Po porannym pływaniu (3 km), pomimo narastającego zmęczenia, 'nosiło' mnie. Wszystko dlatego, że plany na ten dzień nie obejmowały deszczu!

W końcu po kolejnym oberwaniu chmury ok. godz. 17 wypogodziło się. Nie czekając na kolejne opady wyszedlem z domu. Zimno. Ok. 200 metrów marszu z minirozgrzewką i postanowiłem się rozgrzać biegiem... bardzo wolnym. Kiedy piszę 'bieg' z założenia trzeba przyjąc, że jest bardzo wolny bieg. Po pierwszych 200 metrach zadyszka i myśl, że chyba nigdy się nie nauczę oddychać biegnąc... i wtedy nagle oddech się uspokoił. Biegłem dalej. Moje treningi odbywają się na pętli 1,2 km z czego ok. 25% płaskie, 30% lekko z górki i 45% lekko-umiarkowanie pod górkę. Biegłem dalej, spokojnie, szczególnie uważając na odcinkach z górki, bo tam najłatwiej o kontuzję. Staram się nie lądować na pięcie. Pierwsza pętla minęła... biegnę dalej. W połowie drugiej lekki ból lewgo uda... ukłucie... to na pewno nie zakwaszenie, jeśli nie minie w ciągu najbliższych 100 m staje. Minęło. Mijam starszą Panią, która pyta czy dobrze się biega po deszczu - zaskoczony uśmiecham się i kiwam głową na tak... dzwoni telefon... to żona, która wyjachała z synem do babci... w pierwszych słowach informuje, że biegnę, bo moja zadyszka mogłaby wywołać niepotrzebną serię pytań:-)

2,5 km... stop. 5 minut marszu i kolejne 1,2 km. Minęło 30 minut. Koniec. Biegłem. Naprawdę biegłem. 2,5 km w czasie 13 minut. Po 2 tygodniach treningu.