Blogi

Pierwszy rower szosowy dopiero w Japonii

Przed wyjazdem do Japonii planowałem zakup roweru szosowego na miejscu w Tokio. Po przylocie do Japonii mój zapał został jednak szybko ostudzony przez tutejsze ceny.

Akademia Triathlonu

Przed wyjazdem do Japonii planowałem zakup roweru szosowego na miejscu w Tokio. Po przylocie do Japonii mój zapał został jednak szybko ostudzony przez tutejsze ceny. Najtańsze szosówki jakie widziałem w sklepach kosztowały ponad 100 000 jenów, czyli około 4000 zł. Wiem, że to normalna cena jak na nowy rower, ale mnie jednak nie było stać na tak duży wydatek. Miałem inne opłaty na głowie związane z początkiem życia w Japonii. Na szczęście ratunek nadszedł ze strony uniwersyteckiego klubu triathlonoweg, do którego się zapisałem. We wrześniu tuż po przylocie zacząłem wspólnie trenować z młodymi triathlonistami z sąsiedniego uniwersytetu Gakushuin. Z rana wspólnie pływaliśmy, a czasem od razu po tym była przebieżka. Brakowało mi tylko roweru do szczęścia. Po miesiącu, jak mnie już trochę poznali to zaproponowali, że pożyczą mi rower klubowy. Gdy w końcu go zobaczyłem, to nie mogłem uwierzyć, że dają mi ZA DARMO całkiem nowy piękny rower. Jest to chyba nowozelandzka marka Avanti. Wygląda solidnie i ma wszystko o czym marzyłem.

643987 10151329819723939_612039129_n

Nówka szosówka nad brzegiem Oceanu Spokojnego

Całkiem niezły awans w porównaniu z moim poprzednim rowerem w Polsce (20-30 letni metalowy rower miejsko-szosowy?). Do zestawu dali mi jeszcze kask i buty SPD. Od momentu, gdy dostałęm rower, to zacząłem na nim wszędzie jeździć jak szalony. W ciągu tygodnia nie mam za bardzo czasu, żeby potrenować, bo mam pracę i zajęcia w ciągu dnia, a wieczorem jest już ciemno i trochę boję się trenować po zmroku. W Japonii robi się ciemno około 16:30-17:00. Słońce wschodzi natomiast około 6. W ramach treningu postanowiłem, że będę jeździł na moim rowerze na uczelnię kiedy tylko na to pozwoli pogoda i inne czynniki. Na uniwerek mam 17 km, więc dziennie w obie strony wychodzi około 35 km. Wrażenia z jazdy są niesamowite. Piekielnie szybkie przyśpieszenie i doskonała stabilność na drodze. Trochę minęło zanim się przyzwyczaiłem do hamulców i w miarę długiej drogi hamowania przy dużych prędkościach. Trzeba uważać na auta. W Japonii na drogach jest, jak pewnie się domyślacie, stosunkowo bezpiecznie. Szybko przyzwyczaiłem się do lewostronnego ruchu. Jest dużo ścieżek rowerowych, ale te akurat omijam, bo na nich właśnie jest najniebezpieczniej ze względu na...innych rowerzystów. Na ścieżkach rowerowych jeżdżą jak chcą. Po lewej albo po prawej stronie, a czasem po środku. Mimo że jadę po lewej stronie ścieżki, jak wskazuje logika i zasady ruchu w tym kraju, to z naprzeciwka też na mnie ktoś jedzie, w ostatniej chwili próbuje skręcić, ale ja też próbuję skręcić i niewiadomo gdzie pojechać żeby nie zaliczyć czołówki. Staram się więć jeździć po drodze, gdzie jest znacznie więcej wolnego miejsca. Japońscy kierowcy jeżdżą ostrożnie i zwracają uwagę na rowerzystów, którzy jadę lewą stroną jezdni przy poboczu.Pobocze natomiast jest w miarę szerokie, a nawet jak jest wąsko to auta ustawiają się tak, że lewą stroną spokojnie przejedzie motor, a co dopiero rower. Dzięki temu, mimo że auta stoją w korku albo na światłach ja mogę spokojnie jechać lewą stroną bez zatrzymywania się co chwila. Można też jechać środkiem jezdni między samochodami, gdy te stoją w korku. Sprawdza się to doskonale, gdy ciężarówka zastawi mi lewą stronę. Drogi są w doskonałym stanie i na poboczu nie ma dziur jak w Polsce. Policja też się nie czepia rowerzystów na ulicy. Raz mnie zatrzymał policjant na skrzyżowaniu, gdy skręcałem w prawo. Wytłumaczył mi, że tak nie wolno i że muszę zjechać najpierw na lewą stronę skyrzyżowania i jechać wraz z autami z lewej na prawo. Uprzejmie, bez straszenia mandatem. Parę ukłonów i w drogę. Policja w Japonii generalnie służy do tego, żeby pokazywać drogę, gdy ktoś się gdzieś zgubi ;) nie mają wiele do roboty. No i najważniejsze na koniec. Nie boję się zostawiać swojego roweru na uniwerku nawet na noc. Stawiam go przy jednym z parkinów rowerowych na terenie uniwersytetu i mogę po niege wrócić nawet parę dni później. Moje rowerowe zabezpieczenie to cienka blokada na kluczyk, którą można przeciąć w sekundę. Raz zapomniałem wyjąć kluczyk z blokady i rower stał otwarty przez parę dni. Nie wiem ile w Polsce/Europie wytrzymałby mój rower na dworze bez opieki. Ale w Japonii to po co ktoś miałby go kraść? Wokół tyle takich samych rowerów, a jak ktoś chce to sobie kupi, bo zarobi na niego pracując 100 godzin w MacDonaldzie. Nie wspominając o tych co mają dobrze płatne prace w korporacjach. Czy wy zostawiacie, gdzieś na zewnątrz swoje rowery na dłużej?