"Ściana w treningu" - Marcin Konieczny
Temat niniejszego felietonu powstał w wyniku wymiany maili z jednym z kolegów, który stawia pierwsze kroki w triathlonie. Co więcej, nie ma zbyt wielkiego doświadczenia w sportach wytrzymałościowych.
Temat niniejszego felietonu powstał w wyniku wymiany maili z jednym z kolegów, który stawia pierwsze kroki w triathlonie. Co więcej, nie ma zbyt wielkiego doświadczenia w sportach wytrzymałościowych. Jest koniec sezonu i zaczyna się planowanie na sezon następny, pojawia się w związku z tym pytanie: „Co chcę osiągnąć”. Dla mnie jest to pytanie oczywiste – w końcu w 2022 roku chcę zostać Mistrzem Świata, więc wszystko to, co po drodze jest jedynie środkiem do celu. Dla kolegi kwestią zasadniczą było zadanie sobie pytania, w jaki czas np. na ½ IM celuję? Zacytuję kolegę Przemysława: „Teraz mam taki cel „na wyczucie - chciejstwo” - poniżej 5h30’ na ½. Ale tu mam problem, bo czemu nie poniżej 5h?” No właśnie, czemu? Prowadząc taką luźną dyskusję (bo nie jestem jego trenerem), doszedłem do wniosku, że jednym z wyzwań (oprócz realistycznego celu, potencjału, środków, gotowości do poświęcenia odpowiedniej ilości czasu, a co za tym idzie zgody żony, etc.), jest kwestia gotowości do zmuszenia się do wysiłku, będącego wyjściem daleko poza strefę komfortowego trenowania. Czy jest gotowy do tzw. „upodlenia się”? Inny kolega – Michał - pisze do mnie: „Jaki masz pomysł na to, żebym nie bał się „wyrzygać” ze zmęczenia na mecie? Dojść do ściany i mieć satysfakcję, że dałem z siebie wszystko – wyprułem flaki”.
Chciałbym postawić tezę a’la mkon, która może odczaruje oczekiwania odnośnie sposobu startowania na granicy wytrzymałości, z tzw. ścianą w perspektywie. Otóż ja uważam, że ścianaŚcianaPotoczne określenie gwałtownego spadku energii i zdolności utrzymania tempa podczas długiego wysiłku, często związanego z wyczerpaniem zapasów węglowodanów. na koniec startowego nie jest celem, do którego powinniśmy dążyć, bo jest ona efektem złego trenowania, albo błędu popełnionego w którejś części odcinka startowego (vide mój start w Roth w tym roku). Pamiętam, jak będąc jeszcze juniorem zadałem mojemu trenerowi – Zbigniewowi Ludwichowskiemu pytanie: „Jak to możliwe, że zawodnicy po biegu na rekord świata/europy/mitingu na 10.000m mają siłę jeszcze biegać i się cieszyć? Czy to oznacza, że nie dali z siebie wszystkiego? Czy mogli zrobić lepszy czas?” Trener odpowiedział: „Zrobili tyle, na ile trenowali”. I wtedy uświadomił mi ważną prawdę: w sporcie wytrzymałościowym robisz taki wynik, jaki wytrenujesz. Naprawdę trudno jest mi sobie wyobrazić, że zawodnik może być zaskoczony swoim czasem w maratonie (mówimy o czasach w przedziale 2:30 – 2:50 a nie 3:30-5h). Może to być różnica do 5 minut. Bo przecież jak trenowałem na 3:30 to raczej 3h nie złamię (odwrotnie to jak najbardziej możliwe). Sam chcąc złamać 2:30 w maratonie wiem, że muszę trenować w okolicach 3’30/km w tzw. przewidywanej prędkości startowej – do tego muszę przyzwyczajać swój organizm i na tym budować swoją bazę.
Co to ma wspólnego ze ścianą? Otóż ma bardzo dużo. Istnieje prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że właśnie w trakcie treningu będę miał kilka takich „ścian”. Że właśnie wtedy muszę wychodzić daleko poza swoją strefę komfortu, bo bieganie po 4’/km nic mi nie da w kontekście realizacji tego celu. Wiem, że mój tekst może zahaczać o metodykę treningu, na której mogę się mało znać, ale znam swój organizm i wiem, że jeśli nie będę miał „górki” na treningu (czyli zapasu wytrzymałości), to z tzw. talentu się to nie nabiega. A ta górka to właśnie konieczność dotknięcia na treningu tej granicy możliwości. W zeszłym roku, sam z własnej nieprzymuszonej woli, zrobiłem w październiku test FTPFTP (funkcjonalna moc progowa)Funkcjonalna moc progowa: szacowana moc, którą można utrzymywać przez dłuższy, intensywny wysiłek. Służy m.in. do ustalania stref treningowych.. Było to traumatyczne doświadczenie. Wytrzymanie tych 20’ na wysokich watach naprawdę bolało i to bolało bardzo. Ale na pewno pokazało mi nie tylko stan (na tamten czas) wyjściowy, ale również budowało psychę pokazując, że jeśli chcę w podobnych watach pojechać całego IM to duuuuużo jeszcze drogi i trenowania przede mną.
Jak wynika z rozmowy z Przemkiem, jedną z przeszkód uniemożliwiającą wyznaczenie sobie bardzo ambitnego celu jest właśnie te strach przed bólem – super opisany przez Joasię Skutkiewicz na jej blogu. Ja tego strachu nie mam, bo kilka ścian na treningu już zaliczyłem i to świadomie. Wiedziałem, że będzie bolało, i że będzie ciężko, ale robiłem to z pełną świadomością ćwicząc, a właściwie rozciągając swoją psychę i przygotowując ją do wysiłku startowego, który z natury rzeczy jest tylko 80-90% wysiłkiem treningowym.
Nie bójmy się ściany, nie bójmy się trudnych treningów. One tylko rozwijają. Mądry trener będzie potrafił wyznaczyć granicę pomiędzy strefą komfortu, a strefą paniki. Bo pomiędzy tymi dwoma strefami jest właśnie strefa rozwoju. Tak więc Przemek – łam te 5h!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.