Ultegra Di2 - płynność, szybkość i wygoda. Test i konkurs.
Wiele razy zastanawiamy się nad zakupem nowego sprzętu, doposażaniem tego, który mamy w: nowe koła, aerobidony, mierniki mocy i inne gadżety mniej lub bardziej potrzebne w sporcie amatorskim.
Wiele razy zastanawiamy się nad zakupem nowego sprzętu, doposażaniem tego, który mamy w: nowe koła, aerobidony, mierniki mocyMiernik mocyUrządzenie mierzące moc wytwarzaną podczas pedałowania, podawaną w watach. Pozwala kontrolować intensywność jazdy niezależnie od samej prędkości. i inne gadżety mniej lub bardziej potrzebne w sporcie amatorskim. A co z technologią Di2? Elektroniczne przerzutki umożliwiające zmianę przełożeń, tak płynnie, że nawet niezauważenie. Ta technologia ma swoich zwolenników i przeciwników. Ci drudzy to w większości osoby, które po pierwsze nie chcą i nie widzą sensu w wydawaniu pieniędzy na, jak mówią, „zbędny gadżet“, po drugie twierdzą, że mechaniczna grupa jest bardziej godna zaufania. O ile przemawia do mnie pierwszy argument, bo przecież nie każdego stać na wydatek kilku tysięcy złotych, o tyle drugi argument to strzał niecelny. W tym sezonie miałem możliwość korzystać z Shimano Ultegra Di2 i podzielę się swoimi wrażeniami.
Zgoda – da się żyć bez Di2! Ba! Da się żyć bez karbonowej ramy, aerobidonów i innych nowinek XXI wieku, co udownodnił w tym roku chociażby Marcin Konieczny, jadąc na zawodach w Olsztynie na starej, cieżkiej „kozie“, w której przerzutkami operowało się na ramie! Rozwinął średnią prędkość około 40km/h i wprawił w osłupienie wszystkich dookoła. I jak zawsze w takich sytuacjach wychodzi stara prawda, że najważniejsze jest to, co w nogach. Musimy jednak pamiętać o koszcie energetycznym, który Marcin poniósł, pedałując na muzealnym obiekcie. Ale jego start był elementem zabawy w Retro Tri.
Sprawa ma się zgoła inaczej, jeżeli weźmiemy pod uwagę zawody typu A. Jestem zdania, że jeżeli można poprawić sobie komfort jazdy, bezpieczeństwo, płynność, a co za tym idzie szybkość jazdy poprzez doposażenie naszego sprzętu, to trzeba to po prostu zrobić. Zastanawialiście się, co z punktu widzenia sprzętu, a nie wypracowanej siły i kondycji, jest najważniejsze w jeździe rowerem podczas zawodów? Jeszcze jakieś 2-3 lata temu zrobiłem takie zestawienie i na własny użytek przydzieliłem punkty. Podkreślam subiektywny charakter tej niepełnej wyliczanki, która miała mi pomóc w podjęciu decyzji o wydaniu kolejnych pieniędzy na „wyścig zbrojeń“. Po szybkiej analizie zysków i strat zrobiłem tabelkę i przydzieliłem punkty w skali od 1-5, i na tej podstawie podejmowałem decyzję:
| "wyścig zbrojeń" | punkty |
| Pozycja na rowerze | 5 |
| Koła (w tym opony) | 5 |
| Miernik mocy | 4 |
| Rodzaj przerzutek (w tym typ: mechaniczne - elektroniczne) | 4 |
| Komfort jazdy niezwiązany z pozycją (dostęp do bidonów, buty, torebka na żele) | 3 |
| Karbonowa rama | 2 |
Wypisałem tylko te, które z mojego punktu widzenia były najważniejsze. W tym artykule skupię się oczywiście na technologii Di2, która jest ważna nie tylko w kontekście komfortu jazdy, ale – co dla niektórych może być zaskoczeniem – również bezpieczeństwa. Na początek szczegóły techniczne. Oto grupa Di2 Ultegra.
Pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy po jej zamontowaniu, jest płynność zmiany przełożeń. Delikatne naciśnięcie przycisku, który przypomina trochę przycisk w joysticku, powoduje płynne przejście łańcucha na odpowiednią wysokość. Dzieje się to bardzo szybko i na tyle cicho i płynnie, że podczas pierwszych dni użytkowania czasami naciskałem przycisk ponownie, nie będąc pewnym, czy łańcuch faktycznie wskoczył na swoje miejsce. Działo się tak szczególnie podczas szybkiej jazdy z wysoką kadencjąKadencjaCzęstotliwość ruchu podczas wysiłku: na rowerze liczba obrotów korby na minutę, a w biegu zwykle liczba kroków na minutę.. Ku mojemu zaskoczeniu zauważyłem, że chcąc zmienić przerzutki o kilka przełożeń (bo np. zagapiłem się na podjeździe i trzeba było ratować się przed tzw. „ubijaniem kapusty", czyli naciskaniem na pedały przy zbyt małej zębatce z tyłu i dużej tarczy z przodu), wystarczy przytrzymać przycisk odpowiednio dłużej i łańcuch wędrował z samego dołu na samą górę w ciągu 2-3 sekund. Ustawienie można konfigurować również po podpięciu do komputera, oznaczyć o ile koronek łańcuch ma przeskoczyć przy przytrzymaniu przycisku. U mnie jest max, a więc łańcuch wędruje do ostatniej zębatki na górze i na dole. Wygoda i szybkość. Oto jak ta praca wygląda na filmie (w pierwszej części przycisk trzymany długo, w drugiej pojedyncza zmiana).
Co bardzo ważne, i nigdy nie będzie możliwie przy grupie mechanicznej, również nie musimy się obawiać o płynność i dokładność zmiany przedniej przerzutki. Nie ma mowy o korygowaniu ustawienia po naciśnięciu przycisku. Kiedy łańcuch wskoczy już na odpowiednią tarczę, Di2, dosłownie ułamek sekundu później, samoczynnie koryguje ustawienie prowadnicy tak, aby nie haczyła o łańcuch. Pamiętam, że przy grupie mechanicznej wielokrotnie musiałem korygować ustawienie prowadnicy, a czasami złe napięcia linek powodowały, że przez cały trening miałem metaliczną muzykę ocierającego się o prowadnicę łańcucha. Tak wygląda zmiana przedniej przerzutki w grupie Di2 (podczas wrzucania łańcucha na dużą tarczę, celowo zwolniliśmy obrót korbą, stąd lekkie zatrzymanie tarczy przy małej przerzutce z tyłu. W tym ustawieniu najlepiej widać, jak prowadnica po wykonaniu głównego zadania, koryguje jeszcze ustawienie)
Ustawienie przerzutek tak, aby funkcjonowały sprawnie i dokładnie, a łańcuch przechodził przez wszystkie zębatki również nie jest skomplikowane i każdy może to zrobić po 2 minutach zaznajomienia się z instrukcją. Za wszystko odpowiada ta mała kostka z czerwonym światełkiem. Wystarczy przycisnąć odpowiedni przycisk, przytrzymać i urchomić przerzutkę. Ustawienie odbywa się automatycznie.
Ale nie to dla amatora jest najważniejsze, bo jak wiadomo większość amatorów oddaje swój sprzęt w ręce fachowców od ustawiania przerzutek. Dla amatora ważniejsza będzie płynność i szybkość ich zmiany podczas jazdy. Jeżeli Di2 zamontowane jest w rowerze czasowym, to warto mieć zmiany biegów zarówno w lemondceLemondkaPrzystawka do kierownicy z podparciem przedramion, umożliwiająca przyjęcie pochylonej pozycji, która może zmniejszyć opór powietrza. jak i w rączkach hamulcowych - klamkomanetkach. Dlaczego? Odpowiedź znów jest bardzo prosta: wygoda, szybkość i przede wszystkim bezpieczeństwo. Zmienialiście kiedyś przerzutki na czasówce jadąc pod górę? No właśnie. Ile razy traciliście równowagę, bo trzeba było podczas wolnego tempa jedną ręką sięgać na koniec lemondki, aby podnieść manetkę zmiany biegów? W Di2 takich problemów nie ma. Jeżeli masz przyciski zamontowane w dolnym chwycie, bez problemu jednym, delikatnym dotknięciem palca wrzucasz łańcuch wyżej.
Ale jest jeszcze inny przykład, gdzie bezpieczeństwo odgrywa pierwszą rolę. Wiadomo, że sporo amatorów jest na bakier z bezpieczną jazdą w grupie, nie wspominając o technicznym pokonywaniu zakrętów. Skupmy się na tym drugim, bo przecież na czasówceRower triathlonowyRower zaprojektowany do jazdy w pozycji aerodynamicznej i długiego utrzymywania równego wysiłku, stosowany głównie w triathlonie bez draftingu. NIKT nie jeździ w grupie, unika draftingu, wożenia się na kole, prawda? Przecież NIKT nie chce być „draftującą parówą“... dlatego skupimy się na tym drugim – jazda w zakrętach i wychodzenie z zakrętów. W Gdyni, stojąc tuż za punktem odżywiania przy strefie zmian, byłem świadkiem kilku wywrotek. Część z nich spowodowana była nieumiejetnym wchodzeniem w zakręt przy zbyt dużej prędkości, ale część zamiast skupić się na jeżdzie, majstrowała coś przy przerzutkach. Z przerażeniem obserwowałem, jak jeden z kolarzy operował manetką mechaniczną na lemnondce, będąc w środku zakrętu, bo zapomniał zmienić przełożenia przed wejściem w łuk i wiedział, że za chwilę będzie jechał na twardo. Oczywiście powinno się w pierwszej kolejności zadbać o naukę prawidłowej techniki jazdy! Co do tego nie ma wątpliwości. Jeżeli chcesz jeździć bezpiecznie, to nauka wchodzenia i wychodzenia z zakrętów jest biblią kolarza. Ale zakładając, że mamy do czynienia z kimś, kto nigdy nie będzie jeździł jak kolarz, albo ma takie problemy z podzielnością uwagi, koordynacją i koncentracją, że nie ma zamiaru się przejmować takimi „duperelami“, na pewno technologia Di2 ułatwi mu zadanie. Zresztą uważam, że nie tylko takiemu triathloniście! Zawodowcy lub „amatorzy ścigacze“ również skorzystają. Będą mogli do ostatniej chwili jechać na przełożeniu odpowiednim do warunków panujących na drodze, bo mając zamontowaną technologię Di2 - przyciski zmiany biegów w lemondce i dolnym chwycie, mogą zaatakować w ostatniej chwili, nie martwiąc się o płynność i szybkość zmiany biegów.
Kolejnym ułatwieniem, szczególnie ważnym na trasach trudnych technicznie, jest łatwość i szybkość z jaką operujemy biegami, rozpędzając nasz bolid. Zdublowanie manetek zmiany przełożeń, to chyba jedna z największych zalet w triathlonowym rowerze czasowym. Jadąc trudną trasą technicznie musimy wielokrotnie zmieniać pozycję z lemondki na kierownicę bazową. Mając elektroniczne przyciski w klamkomanetkach nie musimy się obawiać, że rozpędzanie po wyjściu z zakrętu, nagłym, awaryjnym hamowaniu, będzie trwało wieczność. Jeżeli ścigasz się na trudnej technicznie trasie, od razu zauważysz korzyści czasowe zwiazane z używaniem Di2. Startując w tym roku w Mistrzostwach Polski w Ełku, gdzie jak wiadomo trasa jest bardzo techniczna, nie miałem żadnego problemu z płynną zmianą przełożeń.
Bateria
Model: SM BTR1
Wysokowydajna bateria litowo-jonowa 7,4V
Przeciwnicy Di2 bardzo często wskazują na możliwość defektu elektronicznej grupy, wyczerpania się baterii, co niesie za sobą zablokowanie możliwości zmiany biegów. O tym pierwszym nie słyszałem. Tysiące testów przed wypuszczeniem Di2 na rynek pokazały, że o defekt nie należy się martwić. A wyczerpnie baterii? No cóż.... trzeba naprawdę się postarać. Ja wiem, że są zawodnicy...(sorry Maciek Dowbor!), którzy na swój najważniejszy start w sezonie zapominają zabrać butów kolarskich, ale jazda na wyczerpanej baterii graniczy z cudem. Taki delikwent musiałby się nieźle namęczyć, żeby w krótkim czasie zajeździć taki sprzęt. W pełni naładowana bateria wystarcza na przejechanie – uwaga – dwóch tysięcy kilometrów! Ręka w górę, który z amatorów zrobił ostatnio tyle kilometrów w ciągu dwóch miesiący? Trzeba byłoby pedałować prawie 300km tygodniowo. Tak więc trzeba pamiętać o tym, żeby przynajmniej raz w miesiącu podłączyć baterię do ładowania. Odpowiedni moment sygnalizuje dioda zamontowana na łączniku. Jeżeli chcemy sprawdzić poziom naładowania baterii wystarczy nacisnąć jednocześnie oba przyciski klamkomanetki. Jeżeli dioda zaświeci się na zielono, to znaczy, że możemy spać (albo jechać) spokojnie. Jeżeli świeci kolorem zielonym, ale mruga, oznacza to, że bateria wyczerpana jest w 50%. I ostatnia opcja – jeżeli mruga czerwonym kolorem, oznacza to, że lepiej nie startować w IM z takim poziomem prądu. A co jeśli ktoś jest daltonistą, przegapi ten moment i w połowie trasy kolarskiej bateria padnie? Otóż jako pierwsza przestaje działać przednia przerzutka, czyli w najgorszym wypadku jesteśmy na dużej tarczy. Ale dopiero po jakimś czasie, przeważnie maksymalnie kilkadziesiąt kilometrów, wyłącza się przerzutka tylna.
Doskonałą prezentację różnic między grupą mechaniczną a Di2 przedstawia ten film. Dotyczy grupy Dura Ace, ale zasady działania są dokładnie takie same jak przy Ultegrze. Team Sky testuje technologię, dowiemy się gdzie i dlaczego tam. W filmie jest polski akcent, ponieważ jeden z etapów testów odbywa się podczas Tour of Poland, Zakopane.
Tak pokrótce przedstawia się opis technologii Di2, którą polecam każdemu, kto walczy o bicie rekordów życiowych i maksymalny komfort jazdy. Jak to zwykle bywa przy sprzęcie najwyższej jakości, minusem dla wielu będzie cena – około 4.700 złotych za całą grupę (nie licząc mechanizmu korbowego, łańcucha, hamulców, kasety), ale jak napisałem wcześniej, jest to sprzęt kategorii „must be“ dla tych, którzy mogą sobie na takie udogodnienia pozwolić. Z czasem, jak wiele nowości, również i technologia Di2 wejdzie pod strzechy, a na rynek wskoczy inna... tylko jaka? Co jeszcze można wymyślić? Samoczynną zmianę przerzutek przez komputer, który będzie miał dane naszej mocy progrowej, tętna maksymalnegoTętno maksymalne (HRmax)Najwyższa częstość uderzeń serca osiągana podczas maksymalnego wysiłku. Może różnić się zależnie od dyscypliny i nie jest miarą wytrenowania., zadania treningowego, czy profilu trasy kolarskiej? Jedziesz podczas zawodów, a komputer sam, bez naszego udziału, w odpowiednim momencie wrzuca bądź zrzuca łańcuch na odpowiednie zębatki, abyśmy mogli utrzymać wysoką kadencję i najbardziej ekonomiczną jazdę. Rozmarzyłem się...
A Wy? Pewnie też snujecie czasami wizje na temat tego, jak może wyglądać technologia przyszłości. W takim razie proponuję zabawę. Czytelnik, który zostawi pod tym artykułem najciekawszy komentarz na temat tego, jakie futurystyczne technologie będą codziennością w rowerach za 20 lat, otrzyma od Shimano Zegarek XTR. Macie czas do końca tygodnia. O ocenę i wybór najciekawszej wizji przyszłości poprosimy ekspertów z Shimano. Kto wie, może wcielą Wasz projekt w życie. Do dzieła!
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.