Blogi

Walka na Bliskim Wschodzie

Witam wszystkich, to mój debiut na blogu AT. Na wstępie chciałbym naszkicować sytuację, w której się znalazłem. Triathlon amatorsko trenuję od dwóch i pół roku.

Akademia Triathlonu

Witam wszystkich, to mój debiut na blogu AT.

Na wstępie chciałbym naszkicować sytuację, w której się znalazłem.

Triathlon amatorsko trenuję od dwóch i pół roku. Staram się stawiać sobie ambitne cele i realizuję je z pełnym zaangażowaniem.

W tym sezonie postawiłem sobie wysoko poprzeczkę, w sumie aż trzy.

Pierwsza: połółwka mocno poniżej 5h w Poznaniu

Druga: debiut w IM w Borównie na 11:30

Trzecia: wyprawa w Karakorum: https://www.facebook.com/roweremprzezkarakorum

Jednak nie często zdarza się, że podnosisz słuchawkę telefonu i słyszysz, że możesz wyjechać na półroczny kontrakt na Bliski Wschód.

Moją największą pasją, poza Triathlonem, są podróże i poznawanie świata od środka. Możliwość pracy w Katarze i odkrycia jak wygląda życie na Półwyspie Arabskim to dla mnie niesamowita okacja, która prawdobodobnie nigdy się nie powtórzy. Dlatego musiałem odłożyć wszystkie swoje plany i marzenia na przyszły rok. Był to niemały dylemat, decyzję musiałem podjąć w ciągu jednego dnia. Nie przespałem nocy rwąc włosy z głowy i myśląc o alternatywie jaką miałem. Z jednej strony moje plany, na które ciężko tyrałem, dzień w dzień zalewając się potem na treningach, a z drugiej wyjazd do innego świata, który zawsze mnie fascynował, świetne warunki finansowe... no i trenować da się wszędzie. To mnie przekonało do wyjazdu. Mówią, że to co się odwlecze to nie uciecze i starty oraz wyprawę przełożyłem na 2014 rok. Zamknałem wszystkie sprawy w Polsce, wyprowadziłem się z mieszkania, skończyłem projekty, nad którymi pracowałem, pożegnałem rodzinę i przyjaciół, spakowałem walizki, cały potrzebny sprzęt, łącznie z rowerem, i po dwóch tygodniach siedziałem już w samolocie lecącym do Doha czyli stolicy Kataru.

Wyobraźcie sobie teraz mały, pustynny kraj, otoczony z trzech stron gorącą kipielą Zatoki Perskiej, w którym jest tylko jedno miasto - Doha.
Kraj paskudnie bogaty, posiadający największe na świecie złoże gazu ziemnego i nieprzebrane ilości ropy.

Mamy sierpień, temperatury w cieniu dochodzą do 50 stopni (jak np. wczoraj) a wilgotność czasem nawet do 70%

Kiedy wieje wiatr człowiek ma wrażenie że to Allah operuje suszarką.

Słońce oślepia, pali skurę, rozgrzewa wszystko do czerwoności.

W pracy pot spływa ze mnie strumieniami i nie zostawia na mnie suchej nitki (dosłownie).

Jestem tu już miesiąc.
Każdego dnia mocno zaciskam zęby i po pracy wychodzę na treningi.

Zmagam się z niewyobrażalnymi, z europejskiego punktu widzenia, warunkami (które określam jako ultimate-hardcore-extremie ;) ) i dosyć słabym zapleczem obiektów sportowych Prowadzę też nieustanną walkę z brakiem czasu, ponieważ na kontrakcie budowlanym pracuje się naprawdę dużo.

Chciałbym żeby ten blog był opisem moich zmagań na tej pustynnej ziemi.

Myślę, że pomoże mi z motywacją, którą ciężko jest utrzymać w tych warunkach.

Muszę przetrwać do stycznia i nie odpuszczać, napierać ile się da.

Życzcie mi powodzenia.

Tutaj City w Doha by night:

------