Walka na Bliskim Wschodzie
Witam wszystkich, to mój debiut na blogu AT. Na wstępie chciałbym naszkicować sytuację, w której się znalazłem. Triathlon amatorsko trenuję od dwóch i pół roku.
Witam wszystkich, to mój debiut na blogu AT.
Na wstępie chciałbym naszkicować sytuację, w której się znalazłem.
Triathlon amatorsko trenuję od dwóch i pół roku. Staram się stawiać sobie ambitne cele i realizuję je z pełnym zaangażowaniem.
W tym sezonie postawiłem sobie wysoko poprzeczkę, w sumie aż trzy.
Pierwsza: połółwka mocno poniżej 5h w Poznaniu
Druga: debiut w IM w Borównie na 11:30
Trzecia: wyprawa w Karakorum: https://www.facebook.com/roweremprzezkarakorum
Jednak nie często zdarza się, że podnosisz słuchawkę telefonu i słyszysz, że możesz wyjechać na półroczny kontrakt na Bliski Wschód.
Moją największą pasją, poza Triathlonem, są podróże i poznawanie świata od środka. Możliwość pracy w Katarze i odkrycia jak wygląda życie na Półwyspie Arabskim to dla mnie niesamowita okacja, która prawdobodobnie nigdy się nie powtórzy. Dlatego musiałem odłożyć wszystkie swoje plany i marzenia na przyszły rok. Był to niemały dylemat, decyzję musiałem podjąć w ciągu jednego dnia. Nie przespałem nocy rwąc włosy z głowy i myśląc o alternatywie jaką miałem. Z jednej strony moje plany, na które ciężko tyrałem, dzień w dzień zalewając się potem na treningach, a z drugiej wyjazd do innego świata, który zawsze mnie fascynował, świetne warunki finansowe... no i trenować da się wszędzie. To mnie przekonało do wyjazdu. Mówią, że to co się odwlecze to nie uciecze i starty oraz wyprawę przełożyłem na 2014 rok. Zamknałem wszystkie sprawy w Polsce, wyprowadziłem się z mieszkania, skończyłem projekty, nad którymi pracowałem, pożegnałem rodzinę i przyjaciół, spakowałem walizki, cały potrzebny sprzęt, łącznie z rowerem, i po dwóch tygodniach siedziałem już w samolocie lecącym do Doha czyli stolicy Kataru.
Wyobraźcie sobie teraz mały, pustynny kraj, otoczony z trzech stron gorącą kipielą Zatoki Perskiej, w którym jest tylko jedno miasto - Doha.
Kraj paskudnie bogaty, posiadający największe na świecie złoże gazu ziemnego i nieprzebrane ilości ropy.
Mamy sierpień, temperatury w cieniu dochodzą do 50 stopni (jak np. wczoraj) a wilgotność czasem nawet do 70%
Kiedy wieje wiatr człowiek ma wrażenie że to Allah operuje suszarką.
Słońce oślepia, pali skurę, rozgrzewa wszystko do czerwoności.
W pracy pot spływa ze mnie strumieniami i nie zostawia na mnie suchej nitki (dosłownie).
Jestem tu już miesiąc.
Każdego dnia mocno zaciskam zęby i po pracy wychodzę na treningi.
Zmagam się z niewyobrażalnymi, z europejskiego punktu widzenia, warunkami (które określam jako ultimate-hardcore-extremie ;) ) i dosyć słabym zapleczem obiektów sportowych Prowadzę też nieustanną walkę z brakiem czasu, ponieważ na kontrakcie budowlanym pracuje się naprawdę dużo.
Chciałbym żeby ten blog był opisem moich zmagań na tej pustynnej ziemi.
Myślę, że pomoże mi z motywacją, którą ciężko jest utrzymać w tych warunkach.
Muszę przetrwać do stycznia i nie odpuszczać, napierać ile się da.
Życzcie mi powodzenia.
Tutaj City w Doha by night:
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.
Współprace pomagają finansować Akademię Triathlonu i tworzyć niezależne media.