Blogi

Wspomnienia z zawodów: Ironman w Klagenfurcie cz. 2

Nad jeziorem jest tylu śmiałków, że przedarcie się na początek tej watahy jest niemożliwe, cieszę się, że jestem w stanie wejść na start.

Akademia Triathlonu

Nad jeziorem jest tylu śmiałków, że przedarcie się na początek tej watahy jest niemożliwe, cieszę się, że jestem w stanie wejść na start. Wybrałem plażę po prawej stronie, wyglądało jakby trasa była lekko krótsza od tej strony (oczywiście pomyliłem się i to startując z lewej strony płynęło się krócej). Czepek na głowę. Stoper przygotowany na start. Spiker zezwala na wejście do wody, zaraz ostatnie siusiu i start. I nagle wystrzał z armaty, spiker krzyczy 'Put your hands up in the air'. Cholera, mieliśmy podejść kilka kroków dalej i dopiero wystartować. Z sikania nici - zrobi się w trakcie pływania, ale najgorsze jest to że muszę błyskawicznie założyć okularki. Skok do wody. Okularki przeciekają. Więc je poprawiam. Płynę ... dalej przeciekają, ale na tyle mało, że mogę płynąć. Ktoś uderza mnie z prawej, ktoś z lewej. Wyprzedzam neoprenowych ludzi. Łup z nogi w żebra - ktoś płynął żabką. Po kilku chwilach mam czystą drogę przed sobą. I nagle bum z boku. Co się dzieje? Startowałem ze skrajnej strony ... to ludzie z drugiej plaży. Ławica ma chyba ze dwieście metrów szerokości, ludzie pływają w 'murach' po siedmioro osób obok siebie, co znacznie utrudnia wyprzedzanie, ale znacznie ułatwia nawigację. Płynie się od jednego neoprenowego muru do drugiego. Po dobiciu do ściany, trzeba odbić w bok i gazu. Czasami trzeba zwolnić, żeby po raz kolejny poprawić okularki zrzucone przez czyjąś nogę. Dopiero po chwili uświadomiłem sobie, że w chwili startu nie zadałem sobie pytania 'Jezu co ja tu robię ... przecież to jakiś ponury, przykry i wulgarny żart'. Wyszło doświadczenie zdobyte podczas kilku triatlonowych startów. Teraz wiem, że mam godzinę z minutami na rozprawienie się z jeziorem. Woda jest potwornie czysta. Wszystko widać doskonale. Tylko stopy dookoła ... Tarantino byłby zachwycony. Łapię rytm: prawa, lewa, prawa, lewa, łup ... żabkarz.

YouTube

Kliknięcie załaduje treść z serwisu YouTube. Serwis może wtedy zapisać na Twoim urządzeniu swoje pliki cookie.

Otwórz w serwisie YouTube

O widać już boje na których nastąpi nawrót, wypłynęliśmy w końcu na półtora kilometra w głąb jeziora. Na boi - seks grupowy, wszyscy leżą na sobie. Obok mnie jakiś wafel, w najdroższym modelu pianki Orca, nie chce dać się wyprzedzić i zaczyna młócić wodę jak ogłupiały. Świetnie w końcu kończą się żarty i można popłynąć szybciej, 'wsiadam' mu w nogi. Chłopek słabnie. Kolejna boja, teraz zawracamy i płyniemy w stronę brzegu. Nagle po lewej stronie mija mnie człowiek-torpeda. Znakomicie, kilka mocniejszych pociągnięć i już siedzę mu w stopach, ale miota nim na prawo i lewo, gubię go, wynurzam głowę i znów go znajduję, dopływam i znów go nie ma. Dramat ... ale dzięki temu przyspieszam, robię mocniejsze pociągnięcia - z wcześniejszego stylu Trener Ola była by bardzo niezadowolona, pewnie walnęła by mnie 'makaronem' w głowę. Teraz myślę o rotacji, chwycie wody, pociągnięciu.

YouTube

Kliknięcie załaduje treść z serwisu YouTube. Serwis może wtedy zapisać na Twoim urządzeniu swoje pliki cookie.

Otwórz w serwisie YouTube

Dopływamy do kanałku, moja torpeda gdzieś zniknęła, a może ją wyprzedziłem? Czuję smak benzyny ... w czym przyszło mi pływać? Smak 'płynnej technologii' po chwili znika. Widać dno. Z prędkości przesuwania się dna wynika, że płynę się całkiem szybko. Pora się wysikać przed wyjściem. Rozluźniam nogi i nic. Nie da się. Czasu na zatrzymanie też nie ma co tracić. Płynę dalej, mijam trybunę, mostek. Ludzi w wodzie jest ogrom, ale jakoś dziwnie nie płynął obok siebie i można ich wyprzedzać. W końcu jest ... meta!


Jakub Bielecki

Triathlonista, trener w Relentless Team i komentator triathlonu w Eurosporcie. Przygotowuje podopiecznych do startów, także na dystansach IRONMAN i 70.3, a największą satysfakcję czerpie z ich postępów. Na triathlon patrzy z trzech perspektyw: zawodnika, trenera i komentatora.