Trening

"Spokojnie, on nie gryzie"

Czy podczas treningu spotkałeś się z sytuacją, w której zostałeś zaatakowany przez wściekłego psa? Jak powinieneś się zachować?

"Spokojnie, on nie gryzie"

Poniedziałkowe popołudnie, dłuższe wybieganie, spokojna szutrowa droga pod lasem, na liczniku już 17km, słońce powoli zachodzi tworząc na niebie iście poetyckie obrazy. Idylla mogłoby się wydawać. Mogło, bo na horyzoncie coś zamajaczyło, zawarczało, zaczęło szczekać i ruszyło w naszą stronę. W tle dało się słyszeć zagłuszone przez ujadanie wykurzonego psa, słowa właściciela: „Spokojnie on nie gryzie”.

ZOBACZ TEŻ: 7 grzechów głównych początkujących triathlonistów

Tego byłbym pewien, gdyby pies miał kaganiec, ale nie miał. Prośby Piotrka: „Proszę wziąć psa na smycz ” też niewiele dały, bo właściciel smyczą nie dysponował. Stanęliśmy jak wryci twarzą do czworonożnego napastnika, który dalej ujadał i krążył wokół nas, tak jakby czekając aż ustawimy się tyłem albo zaczniemy uciekać. W końcu dobiegł zziajany właściciel i chwycił zwierzę za sierść: „On nigdy tak nie robił” - powiedział przerażony, po czym wymierzył psu kilka pokazowych klapsów, ganił go tak, jakby wilczur rozumiał coś z jego wywodów. Moim zdaniem porządnego klapsa właściciel powinien wymierzyć sam sobie.

"Nigdy nikogo nie ugryzł"

Naszły mnie refleksje. A gdyby zamiast dwóch rosłych facetów znalazła się w takiej sytuacji moja żona z 4-letniem synem i 2-letnią córką? Zwierzę pozostaje zawsze zwierzęciem i każdy właściciel czworonoga musi o tym pamiętać. "Nigdy nikogo nie ugryzł" - często słyszymy tłumaczenie. A co jeśli mój synek 10 minut wcześniej głaskał kota i ma na sobie jego zapach? Co mi po tym, że właściciel dostanie mandat, czy jakąś karę, jeśli moje dziecko zostanie z bliznami na całe życie? (i jest to wariant optymistyczny).

Specjalnie poruszyłem temat dzieci, bo bardziej łapie za serce, ale z zawodnikami straty też są ogromne. Majątek wydany na sprzęt, przygotowania, godziny treningów i litry wylanego potu, opłacone starty i nagle jakieś zęby wbite w łydkę niszczą wszystko w sekundę. W Polsce ciężko trenuje się triathlon. Pogoda nie rozpieszcza, basenów wciąż jest za mało, na rowerze kierowcy z pianą na ustach i nawet podczas biegu człowiek nie czuje się bezpieczny. W cywilizowanych krajach pies nie ma prawa nawet wystraszyć biegacza.

pies biegacz1
Źródło: Demotywatory.pl

Jak się bronić w takich sytuacjach?

Zachować spokój - to chyba jedyne wyjście. Nie uciekać. Niestety jesteśmy wolniejsi i do tego wystawiamy się jak pod lufę snajpera. Stoimy przodem do napastnika i nie pozwalamy by ten stan rzeczy się zmienił - zawsze frontem. Pies wtedy szykuje się jakby do skoku, ale czeka, a nawet jeśli skoczy, mamy szansę odepchnąć go nogą. Czekamy na właściciela, możemy też powoli zacząć się oddalać idąc tyłem - ciągle frontem do psa.

Po całym zajściu możemy zadzwonić po straż miejską, ale wiem z praktyki, że na interwencję możemy się nie doczekać.

Każdy z nas na pewno miał kiedyś podobną przygodę. Ja opiszę jeszcze dwa skrajne przypadki, które mnie spotkały. Biegnąc polną drogą, nagle poczułem uderzenie w plecy, jakimś cudem się nie przewróciłem. Duży czarny pies wbiegł na mnie na pełnej prędkości. 100 metrów za mną jechała powoli samochodem kobieta, która przez otwarte okno auta trzymała smycz i w ten sposób wyprowadzał mniejszego psa, duży biegał luźno dookoła. Szczytem wszystkiego był tekst właścicielki: "Po co Pan ucieka? Trzeba było stać spokojnie, a nie jeszcze prowokuje psa i wymachuje rękoma!". Co więcej tę panią spotykałem jeszcze kilkukrotnie zawsze w tym samym schemacie. Potem zauważyłem miejsce, w którym na polnej drodze zostawia auto i spuszcza wolno drugiego psa.

Inna podobna historia. Biegnie na mnie „ujadacz”. Staję przodem, czekam. W końcu jest właściciel, pytam się uprzejmie dlaczego pies jest bez kagańca i nie na smyczy? A on odpowiada: "Przecież dzisiaj jest niedziela”.

Myślcie zanim stanie się tragedia

Problem czworonogów jest, ale nie jest to ich wina. Jeszcze raz apeluję do właścicieli: myślcie zanim stanie się tragedia. Pies to duża odpowiedzialność, miejcie tego świadomość. To wy odpowiadacie za to, co zrobi wasze zwierzę. Dla nas, biegających, niebezpieczne są także i te małe łagodne pieski. Ile razy już skręciłbym kostkę, gdy biegnąc jakieś tempówki, nagle pod nogi wpada mi jakaś psina.

Nie jest tak, że nie lubię psów, czy się ich boję. Nie lubię głupoty ich właścicieli, a najbardziej karania potem zwierzęcia, gdy to karzący powinien dostać lanie. Są w mojej okolicy także odpowiedzialni właściciele, którzy zawsze mają ze sobą smycz. Wiem, że zwierzę musi się też wybiegać i decydując się na zakup psa musicie o tym pamiętać.

Dobrze do takiego zakupu doliczyć także koszt tresury. Na moich trasach spotykam regularnie dwa duże wilczury- zawsze biegają luzem, ale gdy tylko pojawiam się na widoku słyszę komendę: Noga! I nagle dwa zwierzaki zmieniają się w sztywne posągi u boku swojego właściciela, nawet nie drgną, gdy przebiegam obok. Można? Można!

ZOBACZ TEŻ: Jaki trenażer wybrać?


Filip Przymusiński

Trener, były reprezentant Polski i wielokrotny medalista mistrzostw kraju. Wychowuje kolejne pokolenia triathlonistów, łącząc pracę szkoleniową z prowadzeniem zajęć na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wyróżniony tytułem Trenera Roku 2023 Polskiego Związku Triathlonu.